Unplanned Trips Quotes Novels & Stories

Kahapon pa lang ay ready to go na ang mga ito sa kanilang vacation trip. Nagulat nga rin ako nang malaman na binigyan n'ya ng plane ticket ang mga kapatid ko, even Alexis, para sa trip to Seoul next week. He invited Alexis para raw may kasama sina Moneth at Ranz na bumyahe palabas ng bansa. Sayang nga lang kasi hindi nila ako kasama. But then Travis promise me na sa susunod ay kasama na ako ng mga kapatid ko sa trip. And I decline the offer. Jusko naman. Bakit naman may susunod pa? Hindi ko kayang tanggapin iyon lalo na at ang mahal-mahal kaya ng gastos n'ya sa lahat tapos may susunod pa?

Business trips lang ba ang tinutukoy niya, o kasama rin dun ang mga gala na parang couple goals sa Ins? “Hindi lang for business,” dagdag niya, na parang nabasa ang isip ko. “Gusto ko rin na may sarili tayong adventures. Yung tipong walang iniisip, just us.” Natigilan ako, partly dahil kinikilig ako sa idea, pero mas nangingibabaw pa rin yung kaba ko. “Sus, bago pa ang lahat ng ‘yan, hayaan mong malagpasan ko muna itong kaba ko ngayon. As in feeling ko nanginginig na ang tuhod ko, tapos ang lamig-lamig pa ng kamay ko.”

"Bakit ngayon ka lang?" "Sorry po, naligaw kasi 'yong pinagsakyan kong tricycle." "Sumabay ka na sa akin sa susunod." "Hindi na po kailangan. Alam ko naman na ang daan at—" Naputol ang sasabihin ko nangmuli siyang magsalita. "I don't want you to waste money and risk your safety when riding or travelling to a place you aren't familiar to."

Mahabang wika naman ni Trina sa akin. “Hahahha bar talaga?! Bahay trabaho loka loka this past few months hindi mo na nakumpleto attendance mo dito sa bahay puro ka travel. Sarap ba ng single life?! walang responsibility sa buhay?!” Pagbibiro kong sabi naging seryoso naman ako ng maisip ko ang tungkol sa sinabi niya tungkol kila Allen at April ”but thank you girl , parang pangalawang nanay ka na ng kambal. What do i do without you?!” Kinapitan ko ang kamay niya at natawa na lang siya sa akin. “Thats why lets go vacation." casual na pag-aya sa akin ni Trina na napaisip ako. "oh i book ko na ang flight natin. Ito oh may cheap price." panunulsol pa nitong sabi. Ngumiti ako sa kaniya "pag-iisipan

Pero hindi niya yata kayang manggising na ganitong napakahimbing ng naging pahinga nito. Hindi naman boring ang trip nila. Marami silang napag-uusapan tungkol sa mga experience nila sa buhay. Kung sa iba ay nonsense, para sa kanila naman ay entertaining. Minsan natatawa sila. Minsan ay nakakaramdan ng awa at nalulungkot para sa isa't-isa.

“Not just for vacation. I mean… really travel. See new places, meet new people. I wanted to study abroad once, but… life happened. My dad got sick, I had to stay, and… well, here I am.” Jerome listened intently, his eyes soft. “That doesn’t mean it’s over for you, you know. You’re still young.” She laughed softly, but there was a tremor in it. “Young, huh? Sometimes I feel like time’s already running out.” He shifted closer—not enough to be inappropriate, but close enough that she could feel his presence. “Hey… you’re incredible. You’re the kind of person who lights up every room without even trying. If anyone can still make those dreams happen, it’s you.”

giit ko dito. “Eh pa’no naman ako?” may tampo sa tono nito. "Ang tagal kong inasahan 'to. Ang tagal natin 'tong plinano." “Pwede ka pa rin namang magtravel kahit wala ako. Sabi nga nila, madami kang makikilala kapag nagtravel ka nang mag-isa. You can send me pictures, and videos. Let me know what I’m missing…” sinubukan kong tumawa, pero ang tunog na lumabas ay parang sinasakal ako.

Pinagsiklop niya ang dalawang kamay na para bang seryosong-seryoso sa tanong niya. Wala sa sarili akong napalunok at hindi makapaniwalang tumingin sa kanila. Kanina pa ako nagdedeny tapos para roon lang, nasabi ko sa kanila na hindi totoo ang relasyon namin ni Dylan. Damn, Kaia, damn. Ang tanga-tanga, please lang. This is why I don’t like spontaneous trips. Damn it. Hindi ko napagplanuhan. I didn’t even conditioned my mind properly. Kung sana lang hindi ako lutang…

"We're never so vulnerable than when we trust someone - but paradoxically, if we cannot trust, neither can we find love or joy." - Frank Crane Gaya ng plano ko ay maaga akong tumulak. I left right after eating at the resort's restaurant. Hindi rin naman ako nagtagal doon lalo pa't hindi ako kumportable na magkaharap kami ni Fifth kahit na magkalayo naman ang lamesa namin.

Good thing too, na tila sinalo siya ng pinsan nito. “Oo naman! Pero kapag malaki-laki na siguro ang triplets. Huwag muna ngayon. Si Dylan pa naman iyakin. Baka mainip sa biyahe at magwala. Baka imbes na pleasurable ang byahe niyo , maging nightmare.” Komento nito with a light laugh. Luke chuckled. “Naisip ko na rin yun.” Sabi nito bago sa kanya naman tumingin.