Unspeakable Age Novels & Stories

puri pa niya. Hindi na lang ako sumagot dahil ayaw ko namang pagtalunan pa namin ang ganitong napakababaw na bagay. Sandali kaming natahimik at binibingi ang mga sarili sa mga kuliglig. Hanggang sa naisipan kong punahin ang edad niya. "You're now twenty-four. You're old." He shook my body a bit. I chuckled. "I'm not old! May I remind you, I'm the youngest politician in this town."

Bakas sa mukha nito ang pagkaasam kaya hindi ko mapigilan ang makaramdam ng lungkot. Sa edad nitong anim na taon magaling na itong magsalita. Siguro dahil hindi siya exposed sa mga batang kasing-edad niya. Never niyang naranasan na makipaglaro sa ibang mga bata. In short, hindi normal ang buhay niya dahil sa sakit niya.

napalunok ako at nag park doon, I get all of my essentials and wallet saka ako lumalabas sa kotse at dumretsyo sa receptionist, my ideal age is 20 years gap, I guess. "Shut up, I will stop talking with you. Let's forget about it since I was drunk when I talked with you, saka di ko makita conversation natin. It's all deleted," it's true, lahat ng usapan namin ay di ko na makita pa. At hindi na ako mag-eeffort pa para hanapin yung wala naman na.

"That boy..." Ano ba ang ine-expect niyang response ng siraulo niyang pamangkin? 17 years old lamang si Blake pero malaking bulas ito. Ni wala nga itong naibigay na advice sa kanya. Sabagay, bata pa ito at siya itong matanda pero minsan kapag involve si Venice, nawawalan ng laman ang utak niya dahil ayaw niyang manakit ng damdamin nito kapag nagtatangka siyang kausapin ito.

Tanong ko. Umiling siya. "Hindi." "Anti, anak ko na po ang usapan dito, pakiusap, kung may alam kayo, sabihin niyo na sa akin." Pakiusap ko sa matanda. "Sana nga mayron, Leya, dahil una sa lahat, naaawa ako sa anak mo. Ayoko na habambuhay kayong aasa ng hustisya sa kawalan. Para ko na kayong pamilya, at gusto ko na matuldukan na ang malaking palaisipan sa utak mo."

Ang dalawa ay sinunog at ang panghuli, kinilala ng mga awtoridad na isang paslit na nasa edad sampu pataas ay nalunod, ngunit hindi na makilala ang mukha dahil sinadyang sirain. Napangiwi siya sa pandidiri kahit pa naka-blurred naman ang image sa post. "Ano na bang nangyayari sa mundo? Grabe na talaga ang mga ad*k ngayon," anas niya sabay exit, ayaw ng tumatak pa sa isip niya ang nakakakilabot na balita.

Nang dumating ang doctor na nag-aasikaso sa mga bata ay huminga ako ng malalim. "I'll talk to them," wika ko but then before leaving the kids I heard Arkeb talk to the one, Arkeb is 18 years old, on his college year. "I actually hate people like you, you have the guts to have a deal with me and now you lose you'll make my grandparents pay?" Tumayo ako sa gilid sa kung saan hindi nila ako makikita. Arkeb is a serious person, not expecting that when he was in three years old.

Bigay diin nito sa huling sinabi. "Isa pa, ilang taon ang age gap ninyo for God's sake!" Dagdag pa nito bago napa face palm. Magsasalita na sana akong muli nang muling magpatuloy siya. "At wag mo akong papaandaran ng dahilan mong 'Age is doesn't matter' yes, it is! Para ka nalang niyang pamangkin. Be thankful because you look more matured than your age."

"Huh?" "Sabi ko, ilang taon ka na?" Natatawa siya nang mahina at alam kong hindi ‘yon ang tinanong niya noong una. Hinayaan ko na lang at sumagot. "17 years old." His brow furrowed. Couldn’t speak immediately. Sixteen years old is the exact age when you’re fourth year high school. "Why?" It took me a while before I spoke because I was hesitant to answer. "Because of comatosed."

sinabi ni Psyche, may bahid ng pagkadismaya. “Don’t be upset, my Azalea,” malumanay na sabi ni Harrison. “Hindi na kita maintindihan, Harrison.” “Pagka-turn mo ng eighteen, sasabihin ko lahat.” “Bakit hindi ngayon?” “Dahil hindi pa legal — seventeen ka pa lang,” ngumiti siya, half teasing, half seryoso. “Excited ba ako sa ganun?” nagtanong si Psyche, half curious, half amused.