Vagabond Novels & Stories

Mag-isa akong naiwan sa ilalim ng malamlam na ilaw. Nang masiguro kong wala na siya, mabilis akong nagsandok ng kanin at nilagyan iyon ng kaunting sabaw ng isdang niluto niya. Napapangiwi ako sa bawat pagsubo, literal na gusto kong masuka, dahil hindi ko akalain na aabot sa ganitong kaawa-awang kalagayan ang buhay ko. Ako na si Violet, maninirahan sa isang islang walang kahit isang kapitbahay. Walang Wi-Fi, walang signal, walang TV, at walang kahit anong luho.

Tumawa nang bahaw si Denver saka pumalatak habang sinasabunutan ang sariling mga buhok at tumingala. Naawa si Karen kay Denver pero pinigilan niya ang sarili. Marahas pa itong nagbuntong hininga at bawat buga ng hangin sa bibig ay ramdam niya ang bigat na dinadala nito at pinipigilan ang sarili na huwag mawala sa sarili dahil sa galit. Naawa siya rito dahil walang suwerte sa pamilya. Nasasaktan si Trexie sa inaakto ni Denver na para bang malaking krus siya na maging pasanin nito sa gitna ng desyerto.

Something was defintely wrong! “Speak up, Sandro. Pinapakaba mo naman ako eh.” Sandro heaved a sigh. Randam niya sa pananahimik nito na may nais itong sabihin na siguradong ikagagalit niya. Kilalang-kilala na niya ang kasintahan. “Please don’t tell me that you cannot make it tonight. Anything but that. Huwag mo naman akong ipahiya, please. Matatanggap ko lahat huwag mo lang akong indian-in ngayong gabi.” Puno na ng desperasyon ang boses ni Vana. Tahimik siyang nananalangin na sana ay mali ang hinala niya.

Kaya naman talagang sobrang na didisappoint ang dalaga. Well, hindi naman kinulang sa resistensya si Raven katulad ni Hiro. Ang problema nga lang ay mas maiksi ang pagkalalaki nito na umaabot lamang ng anim na pulgada sakto at sa totoo niyan ay mas nasiyahan pa si Adira sa vibrator at dildo na ipinasok ni Raven sa kaniyang pagkababae. No one can satisfied Adira in bed. No one can.

biglang sabi sa akin ni mama nang makita niya akong ginagamit pa ang laptop ko. "May ginagawa lang po ako. Hinahanda ko kasi iyong portfolio na ipapasa ko sa paga-applyan kong kompanya bukas." Pumasok naman si mama sa kwarto ko saka sinilip ang ginagawa ko. "Aba, napakasipag naman talaga ng poodle kong anak oh. Kararating lang dito e trabaho na kaagad ang iniisip. Pwede namang magpahinga ka muna for a week tapos saka ka na maghanap ng trabaho. Maghanap ka na muna ng boyfriend na gwapo."

tanong ko sa kaniya. “Nasiraan ’yong jeep na sinasakyan ko. Akala ko nga babalik na ako sa bahay,” kuwento niya sa akin. She was about to say something more nang mamataan niya ang lalaking nasa likod ko. “Bago ka?” “Yes, transferee ako galing Maynila. I’m Brandon.” “Ako si Vicky Abdon.” “E, siya?” Hindi ako sumasali sa usapan nila. I’m still pretty shaken up from earlier when his arms were wrapped around me.

Naawa siya kay Vander dahil sa ekspresyon nitong halatang nasaktan. "Of course I know him. How can I forget this monster? How can I forget when he's the sole reason why we became like this...freaks as what they called." Nakabaon ang tingin ni Raven kay Haze. "You didn't know? This man, is a freak when he was a child...a child caught an incurable illness, but because of selfishness, they created an antidote, but that antidote serve as a virus that made us like this. I can't believe that he's my amour. I can't accept a filthy blood like him. He's a trash and a freak." Masakit na saad nito and the look on Vander's face is too awful and painful to look.

"Wala kaming masyadong alam sa ina ni Matt kung mortal ba o lobo rin pero isa lang ang malinaw. Si Matt ay isang lobong Asbren mula sa Tribong Waldong dahil sa mata nitong magkaiba ang kulay" "Tanging Asbren lamang ang nagtataglay nito. Ayun kay pinuno ay halos nalipol ang angkan ng mga Asbren kaya naghahari sa ngayon ang tribong "Kumal" Kaya ng matagpuan namin ni Pinuno si Matt sa bundok ng Tierra Perdon na walang muwang at sugatan at nanginginain ng bayawak ay agad itong iniuwi ng aming pinuno"

Kalahati ng katawan ng mutated wandering soul ay nakapasok sa barrier— kahit tinamaan ito ng itim na linya. Nanginginig ang nilalang, halatang hirap na hirap, pero itinuloy pa rin ang pagsugod. Sa isang iglap, tumalon ito sa isang kultibador. Isang sigaw— at naging tuyong bangkay ang tao. ⚫ Ang Pagbagsak ng Mutated Wandering Soul Sa sandaling iyon, mahigit sampung itim na linya ang lumitaw at tumagos sa tuyong katawan.

Humarap naman ako at ngumiti rito. "Mamatay tao ba ang pagmumukha ko, señorito?" "Oh, well. I'm just kidding. Ahmm..just call me, RV." Pasimple naman ako napangisi. "RV. Ross Viel Walton." Napanganga naman ito. "H-How did-."