Vagabond Novels & Stories

Hidden Desire Author's POV " Nakwento na sa akin ni Van na meron silang naging pasyente nila Zandro. Binanggit niya ang tatlong halimbawa: isang bata, isang buntis, at isang lalaki—lahat ay dinala sa hospital, ngunit pawang patay na. Hindi nila maintindihan kung bakit namatay ang mga ito, dahil walang bakas ng sugat sa labas ng katawan ng mga biktima. Inisip nila na baka dahil lang sa malnutrisyon ang sanhi.

Humagikgik ako. Naiinitan ako sa loob ng sasakyan kaya binuksan ko muna ang pinto at lumabas. Umupo ako sa isang pavement. I tossed the stones until I saw Sir Ethan's familiar figure approaching. He looked composed, as always, but his eyes revealed a subtle concern. As he reached me, he scanned my face, assessing the situation. Ngumiti agad ako. "Via, what are you doing here?" he asked his tone a blend of concern.

malambing na sambit ulit ni Vanadium. Pinagpatuloy ni Vanadium ang pag-alo sa dalaga hanggang sa unti-unti na itong kumalma. Nang maramdaman ni Vanadium na bumibigat na ang paghinga ng dalaga ay dahan-dahan niya itong binuhat para ihiga na sa kama nito. Ngunit bago pa man siya tuluyang makalakad ay may nahagip na ang mata nito. Isang papel na kulay puti at tila ba ay may nakasulat dito. Medyo malayo na ito sa kinaroroonan nila dahil parang pinalid ito ng hangin. Kumunot ang kaniyang noo at saka dahan-dahang pumunta sa may gawi ng papel. Medyo hindi pa maayos ang pagkakalagay sa papel kaya naman gamit ang kaniyang mga paa ay ini-ayos niya ito.

“The kind people pretend doesn’t exist so they can sleep at night.” She followed hesitantly — or rather, was dragged by him. Each echo of boots on metal grated against her nerves. She caught glimpses: boxes stamped with foreign markings, the glint of gun barrels, the faint clatter of cash. One man approached, nervous but respectful. “Boss. Shipment’s late. The Russians held the last container.” Hades didn’t even blink. “Call them. Tell them if they’re not here in fifteen minutes, I’ll sink their next one.”

Papatayin kitang gago ka! “Papa tama na po! PAPA!” Wala na halos malay ang animal nang pakawalan ko ito matapos marinig ang tinig ni Saphira. Tumakbo siya palapit sa akin, h******n ako sa hita at saglit na tinignan ang kalagayan ng magnanakaw na naiwang nakahandusay sa sahig at namimilipit sa sakit habang inuubo ng dugo. Binuhat ko si Saphira sa braso ko, binayaran ang napili niyang bestida at lumabas na sa shop. Habang palabas ay nakasalubong namin ang kotse ng mga pulis na kararating lang.

That girl must be very lucky to have a mom like hers. I shook my head and followed Freiya upstairs. I found her sitting on her bed, facing her laptop. She glanced at me and signaled for me to come over. I walked toward her and watched as she searched for the situation I was in right now. "Now I understand why you’re like this. It’s called Astral Projection. It’s a phenomenon where your soul, or your 'Astral body,' leaves your physical body and gains the ability to travel outside it," Freiya explained.

Kabanata 26 - Sumunod Ka PUMATAK sa papel na hawak niya ang mga luha ni Alexa. Bakit ganun? Tanong ng dalaga sa kanyang sarili. Buong buhay niya ay pinaniwala siyang isa siyang heridera, magmamana ng daang bilyong ari-arian ng kanyang mga ninuno, na napasa sa kanyang ama. Mula at sapol isip niya ay siya ang prinsesa ng Escobar. Astang senyorita siya, iyon pala, hindi pa siya ipinanganganak ay wala na siyang ni katiting na yaman.

Ang Disyerto ng mga Buto at ang Mga Mata ng Nakaraan Ang paglalakbay sa Desert Continent ay isang paglalakbay sa isang mundong kinalimutan ng panahon. Ang "Sand Serpent," isang bagong stealth vehicle na idinisenyo para sa disyerto, ay marahang gumapang sa isang karagatan ng ginintuang buhangin. Sa loob, ang team ay maliit: si Winston, ang Puso; si Sarah Jane, na ang kakayahang makaramdam ng buhay ay kanilang magiging compass; si Bjorn, na ang kapangyarihan sa lamig ay isang biyaya sa isang mundong nasusunog; at si Raven, ang Anino na kanilang magiging gabay sa mga lihim ng nakaraan.

Kinuha ko ang maliit kong bag at dahan-dahang lumabas ng kuwarto. Tahimik kong nilampasan ang mahabang pasilyo ng mansion, iniwasang tumunog ang kahit anong sahig. Ang bawat hakbang ay tila may kasamang banta, tila ba bawat patak ng sapatos ko ay magbubulalas ng sikreto. Pagdating sa garahe, sumakay ako sa kotse, at pinatakbo ito papunta sa tabing-dagat.

Isabela’s POV Pagbaba pa lang namin ng sasakyan, agad akong napanganga sa ganda ng lugar. Ang buong paligid ay parang kuha sa isang postcard, malawak na ranch na may makinis na puting bakod, mga kabayong kumikintab sa araw, at mga stable na gawa sa kahoy na halatang mamahalin. Ang amoy ng hangin, halong damo, lupa, at mamahaling pabango ni Liam na tila hindi nawawala sa ilong ko.