Value The Person Quotes の小説・ストーリー

Hindi dahil funny. Kundi dahil nakakainis. “You kidnapped me,” sabi ko, “and now you’re deciding if I’m worth it?” “That’s how value works.” Umiling ako. “No,” sagot ko, “that’s how control works.” Tahimik siya ulit. Pero this time, mas matagal. “Then prove me wrong,” sabi niya. At doon ko naintindihan. Hindi lang ako nakakulong dito.

Ang mga taong walang sinasanto para lamang mapabagsak ang Vale Group. “I’m sure you understand what that means,” dagdag ni Veronica. “Isang galaw ko lang, isang impormasyon, at masisira ang lahat ng pinaghirapan ni Alexander. His empire, his life... his safety. Itataya mo ba ang lahat ng iyon para sa sarili mong ambisyon?”

Humarap si Nica kay Agatha at humingi ng paumanhin, “Agatha, sorry, hindi ko alam na ganon pala ka-valueable ang bagay na iyon. Akala ko kasi ay ordinaryong piraso lang ng kahoy…” Ngumiti sa kanya si Agatha, “Oh, diba kakasabi mo lang na hindi importante ang pera at ang damdamin ang pinakamahalaga? Bakit minamaliit mo ang kahoy ngayon? Hindi ba’t ang kahoy na ito ay simbol rin ng nararamdaman? Inukit yan gamit ang kamay, bawat guhit ay pinaghirapan!”

inis na ani ko sa babae at mukhang natigilan siya sa sinabi ko Kitang kita ko ang pag ismid niya pero kinuha din ang kwintas bago iyon ibinigay sa isang babae na mukhang cashier ng shop, kitang kita ko kung paano bumulong ang babae sa kaniya "Ma'am worth 14k po ang kwintas, sigurado po ba kayong bibilhin ninyo?" Tanong ng cashier paglapit ko sa kaniya Pagak akong ngumiti bago nilabas ang credit card sa aking bag, ramdam na ramdam ko ang insulto nila saakin

Makinig ka sa akin, ito ang pinakamagandang plano! Tumango si Marcus, "Sige, iwan ko na sa iyo. Sa First Socialite Banquet." "OK! Ang quotation ay 5.2 million pesos." Si Gilbert ay isang tao na may alam sa mga quotation. Walang pag-aalinlangan na sinabi ni Marcus, "Carlos, ipasa mo na sa kanya."

“Pero normal lang naman na kapag wala nang silbi ang isang bagay ay itatapon na. Wala naman nang magiging saysay ‘yon at magiging kalat lang.” “What?” nalukot ang noo si Semion. “Ikaw ang pinag-uusapan. Hindi ka bagay, kundi isang tao, Celeste. You’re talking about yourself like you’re worthless. Wala ka mang magagawa, matutulong sa ibang tao, o kahit maging palamuti ka lang, hindi ibig sabihin no'n patapon ka na. You, yourself, are valuable. Your worth is how you put it, because it's you.”

"Huwag mo nang itanong." Napailing ito. "Salvatore is a mess." Umupo ito sa sofa at inihagis ang isang folder sa mesa. "Ayon sa valuation team namin, thirty million lang ang totoong halaga nila. Tapos gusto nilang singilin ako ng fifty million." Napatawa ito nang walang amusement. "Parang hindi nila nakikita ang sarili nilang kalagayan." Napataas ang kilay ni Jam.

tanong ng isang reporter habang itinataas ang digital recorder nito. Tumingin si Veronica nang diretso sa camera. Ang kanyang boses ay malinaw, pormal, at walang kahit anong bakas ng pag-aalinlangan habang binibitiwan ang mga salitang tuluyang bumasag sa katahimikan ng bansa. “Ang pamilya Vale ay may mataas na pamantayan at reputasyon na pinoprotektahan sa loob ng maraming dekada,” panimula ni Veronica, habang nakataas ang kanyang baba.

Kung totoo man o hindi ang mga sinabi ni Farrah, wala na iyong halaga sa kanya. Lalong lumawak ang ngiti ni Farrah. "Mr. Valdez, ang galing n'yo talagang tumingin sa tao." Bahagya siyang tumawa. "Ang totoo, fair competition lang naman ito sa pagitan naming magkapatid. Nag-aalala lang ako na baka maapektuhan ang reputasyon ng kumpanya ninyo kung makatrabaho ninyo ang isang taong may... questionable na ugali. Kaya naisip kong sabihin agad sa inyo."

At nagtawanan ang lahat sa sinabi nito. "Mas mahalaga ang pera dahil kaya nitong isalba ang buhay ng isang tao!" naging seryoso ang mukha ni Nathalie nang muli siyang magsalita. Pagpapahalaga sa sarili? Natawa siya. Noon meron, pero ngayon, who cares? Wala nang halaga ang buhay niya. "At wala talaga akong pakialam sa sasabihin ng iba basta mailigtas lang ang buhay ng pinakamamahal ko."