Value The Person Quotes นิยาย & เรื่องราว

"I'm sorry, Mrs. Fernsby." Hindi ako nagsalita, nakakunot pa rin ang noo ko. Nakakadiri siya, porket ba single ang isang babae, pwede niya nang ganun-ganunin? Nakahayop. Pero ayos lang, may kalalagyan naman siya sa impyerno. Nakita kong humarap si Valerian sa host at nagsalita. "1,000 million dollars for that statue."

“So you think… What can people get from me? That’s your point, right?” Tumingala siya, nakangiti pero may kirot sa mata. “What? That I’m an old woman? Or that I’m crippled?” Agad na sumagot si Vincent, “That’s not what I meant—” “It is,” putol ni Kate, mahina ngunit malinaw ang boses. “You just say it nicer than my mom. Tell me honestly, someone like me—almost 30, useless, who would want me? Right?”

May pagmamanahan ata ako ng kalandian. "But just like what I did on the last part, you need to do the same. Think of a simple, very short but meaningful quotations about yourself that you can say. It is more attractive if you make a little bit funny quotations just like mine. I will give additional points to those who will make their own remarkable quotations."

Hindi ko naiintindihan ang mga ginagawa nila ngayon. “Wow! Palaki nang palaki ang Value. 1 Million for Mr. Ramos,” tugon ulit ng bakla. “Three Million,” “Mr. Ding for Three Million,” Ilang Segundo ay wala ng nagsasalita. “So I guess three Million is--,” “Five Million.” “Wow! Five Million! Five Million for Mr. Tan.” Naghintay ulit ang bakla kung may hahabol pa ba pero wala ng nagsalita.

Sensitibo siya tungkol sa pera at desperado siya para dito. “Ang buhay mo ay hindi katumbas ng dalawang milyon.” Mahinang pangaasar ni Mr. Denham. Parehas pa din si Jane tulad ng dati, kaya mabagal niyang sinabi, “Ang buhay ko ay hindi katumbas ng dalawang milyon, ngunit ang saya niyo sa pagpapanuod sa aking ‘palabas’, Mr. Denham, ay katumbas ng halagang iyon.”

Pantay ang boses niya, pero malinaw at mabigat ang bawat salita. “Yung sinasabi mong ‘agwat’ siguro, ang ibig mong sabihin, habang ako gumagawa ng value para sa kumpanya, ikaw naman busy maghanap kung paano mo maipapakita sa iba na mayaman ka gamit ang luxury brands.”

Parang kinakarera ang puso niya sa bilis ng pagtibok niyon. “Ipaparamdam ko sa’yo kung gaano ka kahalaga at kaganda. You’re worth it, baby,” bulong ng binata sa tainga niya at ngumiti nang matamis. You’re worth it, baby. Hindi alam ni Veronica kung bakit parang naluluha siya nang marinig niya ang huling sinabi nito.

“Okay… I-I don’t know how to address you, Sir, but please thank your president for me. I’ll… personally find a way to thank him someday.” “This is insane!” bumulong siya sa sarili. Tatlong regalo pa lang iyon, pero ang value? Hindi maabot ng kahit buong buhay ng ibang tao. Para saan? Bakit ako? Ano bang meron sa akin?

Ang bawat haplos at titig ay paalala na ang kasaysayan at emosyonal na ugnayan ay patuloy na umiikot, at ang bagong karakter ay hindi lamang tagamasid kundi aktibong bahagi ng masalimuot na dynamics sa silid. “Hindi mo kailangan agad maniwala sa akin,” bulong ni Vale, tumingin sa babae sa sofa, “ngunit makikita mo rin na may proteksyon at pang-akit na sabay na umiikot sa paligid. Hindi ka nag-iisa.”

Halatang wala siyang maisasagot sa tanong ko. "Hindi mo masagot, diba? Walang katumbas na halaga ng salapi ang buhay ng isang tao. You can't buy life in the market. Mag-sorry ka." "Why would I do that?" "Sinabihan mo pa siyang tatanga-tanga." "Kasi totoo naman."