Value The Person Quotes の小説・ストーリー

“I believe in your abilities, Queenie. Ilang beses ko ng napatunayan ang kakayahan mo? Hayaan mo na ako. Para rin naman sa future natin dalawa ang iniisip ko.” Queenie laughed. Tawang hindi man lang umabot sa kanyang mata dahil inuusig na rin siya ng konsensya. “Okay, I'll make sure you win again this time, babe.” Queenie smiled again, but as usual the smile didn't reach her eyes. Alam niyang ang value ng stock na iyon ay hindi naman tataas, ito ay babagsak lamang. “Thank you so much, my Queenie…”

dagdag ko habang pilit ngumingiti, “darating ka talaga sa punto na maniniwala ka na rin.” Biglang bumigat ang katahimikan sa loob ng sasakyan. Pagkaraan ng ilang segundo ay marahan siyang napabuntong-hininga. “Then let me teach you something, Betty.” Napatingin ako sa kanya. “Hindi sukatan ng halaga ng tao ang pera o estado sa buhay.”

“Ha! Respetuhin? Sinong hindi makakarespetong kayang bilhin ang kahit ano?” Sa tono ng boses niya, nakaramdam ako ng matinding inis, pero pinilit kong magtimpi. Tumayo ako mula sa sofa at tumingin diretso sa kanya. “Avelina, kung iniisip mo na ang halaga ng tao ay nasa pera, mas kilala mo na ang yaman kaysa ang respeto. Hindi kita minamaliit, pero sa totoo lang, ako ang nagtratrabaho para sa lahat ng ito.”

"Sobra kasi hindi naman kailangan ng tao ng ganito kalaki para mabuhay. Isa ka lang naman. Hindi mo naman malalakaran lahat ng iyan mag-isa." "That’s why I have people," sagot niya agad. "And besides, this is not just land. It is power. Influence. Wealth. Things you cannot understand yet." Napailing ako. "Hindi ako tanga, Mr. Vale. Naiintindihan ko. Hindi lang ako impressed." Naglakad siya pababa ng hagdanan at tinignan ako na para bang inaaya akong sumunod. At dahil wala naman akong choice, bumaba rin ako.

What did he saw in me for me to worth fifteen million for him? "Fifteen million!" The host was as surprised as I am. Sobra-sobra na ang perang iyon para maipagamot ang Lola ko! "Going once, going twice! This beautiful lady right here is sold for fifteen million to that hot gentleman right there!" Halos matumba ako nang marinig iyon, hindi dahil sa pera, kundi dahil ang iniingatan kong puri ay mawawala na lamang bigla sa maruming paraan ngunit sa importanteng rason- mas importante pa sa'kin.

Pero habang tumatagal, mas lalo niyang napapansin ang kawalan nito. Ang katahimikan sa bahay. Ang pagkawala ng taong dating laging naghihintay sa kaniya gabi-gabi. At ang pakiramdam na kahit gaano kagulo ang buhay niya noon, may isang taong handang manatili sa tabi niya. “You don’t realize someone’s value until they’re gone,” mahina nitong saad na tila kinakausap ang sarili.

"I... I thought you wanna explain that painting?" "I am. I'm telling you right now. Someone will come and see your worth just like this painting you see. No one compliments this painting since it appears dull, complicated, and unattractive at all, but it costs 8 million dollars and is displayed here in an art museum. What I mean sweetheart, someone will come for you and that someone will heal your wounded heart and recognize your true worth. You're worth a million dollars, sweetheart. Now smile." Napangiti siya sa sinabi ng matanda at tumango. Tama nga talaga ang kaniyang desisyon na magpunta rito. Nakahinga ang kaniyang puso.

He keep spoiling Noah with material things. I don't want Noah to be a materialize person, ayokong kamulatan nya ang buhay na you can get what you want in just a snap of your hands because of money. Hindi kasi lahat ng bagay nabibili ng pera, karamihan kasi ngayon sa buhay ng tao halos pera na ang nagpapatakbo sa buhay nila. I want my son to grow indepedently, i want him to get the things he wanted in ethical way yung pinaghihirapan nya kasi sa paraang iyon you'll know how worth it is. Yung mga bagay na pinagdaanan mo bago mo iyon makuha ay makakadagdag pa sa halaga nito, we should always remember how to value things kahit ano pa man din ang halaga nito.

sambit Naman ng babae habang pasulyap sulyap pa sa gawi ko. “ Million, pero pag tataas pa ang bidding baka Billion kitain natin sa babaeng ito. ”nakangisi nitong wika. Napalunok Naman ako ng dahil sa sinabi niya, Hindi ko alam kung matutuwa ako dahil mataas pala Ang value ko kaso ibebenta Naman ako sa di ko kilalang tao. “Hey, you two! Kalagan niyo ako. Ako nalang mag bibigay ng Pera sa inyo I will contact my Grandma!”sambit ko Naman habang nag pupumiglas pa.

Pinilit kong huminga nang malalim, kahit parang binibiyak pa rin ang dibdib ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang meeting namin bukas. Hindi ko rin alam kung anong isasagot ko kay Larkin, o kung pipirmahan ko ba agad ang annulment papers. Pero isang bagay ang sigurado ako—I will never again allow someone to define my worth based on what I can or cannot give. My value does not start—or end—in my womb. Pipiliin kong maniwala. Sa sarili ko. Sa posibilidad ng bukas. Sa pagmamahal na hindi nakabase sa kakayahang magluwal ng anak kundi sa kakayahang magmahal nang totoo.