Violet Heart Meaning Novels & Stories

and he knew it cost millions! Kahit nakatakip ang mukha ni Violet ng belo ay nakita nya itong ngumiti sa kanya. Parang natunaw ang puso nya... punong-puno ng emosyon ang damdamin nya ngayun na hindi nya maintindihan. Akmang tutulo ang luha nya ng hawakan cya ng mommy nya sa kamay. "Don't cry anak..." "Tears of joy Mom!..." wika nya saka pinahid ang luha na hindi nya napigilan. Dahan-dahang naglakad si Violet papunta sa kanya sa harap ng altar.

Pakiramdam niya ay namanhid bigla ang kaliwang pisngi niya. " Bagay lang iyan sa'yo, ang kapal-kapal kasi ng mukha mo. Hindi mo ba alam na boyfriend ni ate Violet si Hunter Florendo? " Asik naman ni Purple na bahagya pang dinuro-duro ang ulo niya. Kambal ang dalawang bruhilda sa buhay niya at nasa third year na ito ng kursong HRM. Kung tutuosin mas matanda sa kanya ang dalawa pero kung umasta ay mas bata pa sa kanya.

"Sana hinayaan mo na lang na mabasa ako nang kaunti! Paano kung magkasakit ka?!" Napatigil ako sa pagtawa. Tinitigan ko si Violet habang maingat niyang pinupunasan ang damit ko. Ang kanyang mga matang kulay tsokolate ay puno ng tunay na pag-aalala at kaba para sa akin. Sa kauna-unahang pagkakataon, nakita ko ang isang bahagi ng puso niya na hindi na nagtatago sa likod ng galit o takot.

Mabuto nalang at hindi ito nakita ng mga Mafia na iyon dahil sobrang halaga nito saakin. Inilabas ko ang isang kulay violet na kwintas na heart. Kung titignan mo ay halata mo na mamahalin ito, ibinigay saakin ito ni mama noong pitong taong gulang ako. Ang sabi niya saakin ay ito daw ang magdadala saakin sa katotohanan na hindi ko maintindihan. Sobrang pinapahalagahan ko ito dahil ito nalang ang regaling mayroon ako galing sa kaniya gayong ang iba ay sinira na ng mga Mafia.

halos maiyak na pahayag ng Donya. Hindi pa rin makabawi sa pagkabigla ang dalaga nang bigla siyang yakapin ni Arthur. "Violet, forgive me," madamdamin at makahulugang bulong niya. Sa wakas ay nag-sink in din sa isip ni Violet ang mga pangyayari. Biglang tumulo ang masaganang luha sa kaniyang mga mata. Ang bigat ng kaniyang dibdib na naipon pa yata mula pagkabata ay tuluyang umalpas sa pamamagitan ng mahihinang hikbi habang yakap ang ama.

pag papaalala ng asawa ko. Binaliwala ko muna ang asawa ko dahil abala ako sa buhok ni Zeven. “Pareho kayo ni Miss Flame..” wika ko. “Pero pula kanya..” dagdag ko. “Because for her red means blood..” sagot nito. Cold din ang isang ito. May nakita akong babae natuwa din ako kasi violet naman buhok niya. “Mga cotton candy! Hon! Violet..” turo ko sa babae.

Nakabihis si Violet nang napakagarbo at nilapitan siya nang may hawak na baso ng wine. Sabi niya humihingi siya ng tawad sa masamang inugali niya noon, pero hindi siya pinansin ni Lina. Kagaya nga ng sabi sa kasabihan: “Ang mga taong nagbibigay ng biglaang kabaitan ay malamang na may masamang intensyon.” Sigurado si Lina na may mali sa wine. Mapagpanggap si Violet at nagsabing, “Lina, kapwa tayo estudyante. Hindi mo ba talaga tatanggapin ang paghingi ko ng tawag?”

Unang letra pa lamang ng pangalan ko ang binigkas niya ay napapikit na ako nang mariin. "Wala pa siyang ginagawa," he continued. Proud was evident on his deep voice. "But you can see that she will succeed." Narinig ko ang biglang pagtawa ni Violet. Her laugh was full of hatred and bitterness. Naninikip ang dibdib ko para sa kaibigan. "A-Ano?" she asked sarcastically. "She will succeed."

Pero ang pinaka-nakakatunaw sa lahat ay yung sulat niyang gawa sa kamay, isinulat gamit ang paborito kong violet ink. **“Para sa babaeng kahit ilang ulit mang masaktan, gusto ko pa ring mahalin. Hindi ko hinihingi na kalimutan mo ang sakit. Ang hinihiling ko lang ay subukan mong mahalin ulit ako, kahit dahan-dahan.”** Lumingon ako sa paligid ng kwarto. Lahat ng gamit ko ay nananatiling pareho pero ang puso ko, nagbabago na.

Umaasa akong magsasabi siya ng kahit ano—na hindi lang laro ang lahat, na may halaga kahit kaunti ang nangyari sa amin. Pero malamig lang ang tingin niya. “Huwag mong bigyan ng ibang kahulugan ito, Violet,” dagdag niya. “Pareho lang nating ginusto ito. Hindi naman kita pinilit.” Napakuyom ang mga kamay ko. Hindi niya ako pinilit. Totoo iyon. Pero hinayaan niya akong maniwalang may kakaiba sa paraan ng pagtingin niya sa akin. Hinanap niya ako, niyakap, at binulong ang pangalan ko na para bang ako lang ang babaeng gusto niya.