Wait For It Novels & Stories

Nanatiling nakaupo na lang at halatang hinihintay si Wayde na bumalik. Hindi ko na lang ito ulit pinansin. Hanggang sa bumalik na nga si Wayde ay saka lang kumilos ito para kumuha ng makakain ng sabihan siya. Masunuring bata. Sa isip isip ko. Nagpatuloy ang pagtitipon habang naghihintay sa pagsapit ng bagong taon. Nagtipon na kami lahat sa labas ng dalawang minuto na lang ang nalalabi.

Sinubukan nilang kontakin ito sa social media app. Silas: Tanya! Nakauwi ka na ba? Sumagot ka naman. [Tanya, Tanya, nag-aalala na kami. Mag-message ka kapag nakita mo ito.] [Still waiting for a response…] Matapos magpadala ng mahigit isang dosenang mensahe na walang kahit isang reply, lalo pang kinabahan sina Silas at Lilith. Si Lilith lalo na, halos hindi mapakali.

I will wait. The tickling seconds felt like a torture as I was waiting for him. Waiting is painful, but knowing who you waits isn't. It will be worth the wait. Kung siya lang naman ang hihintayin ko, I could wait forever. I have waited him for this long. Ito pa ba? I kept on texting and calling him pero ayan na naman siya, off ang phone. But then.... I was stood up again. Almost two hours has passed but there was no trace of him. Ayoko na talaga! Pangalawa na ito. Once is enough. Hindi pwedeng lagi niya akong gaganituhin. Tangina niya!

Ilang beses siyang nag-edit ng message, pero sa huli, natakot siyang istorbohin ito kaya hindi niya na-send. Pagkababa niya ng phone at pa-close na ang mata niya, bigla itong nag-vibrate. Si Hades. [?] Agad kinuha ni Persephone ang phone. [Gising ka pa?] Hades: [I’m waiting for your message.] [I've waited until dawn.] Nang mabasa iyon, agad niya itong tinawagan. Pag-sagot ni Hades, dumaan agad sa linya ang mababa at malalim nitong boses.

Isa lang itong lugar kung saan puwede kaming mag-usap bilang dalawang matatanda. Hinintay ko siya kahit namamanhid na ang puwit ko sa kauupo at halos makaubos na ako ng isang litrong tubig. Paulit-ulit na lumalapit ang waiter para tanungin kung handa na ba akong umorder. Paulit-ulit ko ring sinasabi na may hinihintay lang ako. Tumango naman siya at umaalis, pero napapansin ko ang awa sa mga mata niya. Siguro iniisip niyang iniwan ako sa ere ng taong hinihintay ko.

aniya at napabuntong hininga. "How about sa annulment ninyo? Anong plano mo?" Napabuntong hininga siyang muli bago sumagot. "I'm still waiting sa tawag ni attorney. Kaninang umaga lang siya nag response sa email ko. Sinabi niyang inaantay rin daw niya ang tawag mula sa abogado ni Vaden. After nun i-set na namin kung kailan kami pwedeng magkita para mapirmahan na niya ang annulment papers."

Sagot ko nung bumalik na yung babae. "Oo nga po pala, 20 minutes po yung Caesar salad. Willing to wait po ba?" Sandali akong napagisip sa kanyang tanong. Willing akong maghintay, pero hindi ko alam kung hanggang kailan. Kung kapag masakit na masakit na ba o kapag siya na ang mismong nagsabing wala nang pag asa. "Yes, miss. Willing to wait."

Walang sumagot ngunit alam niyang nakikinig ito. "E-Evo . . . P-Please hintayin mo ako. P-Pupuntahan kita. N-Naririnig mo ba? H-Huwag kang sumakay . . . p-pupuntahan kita."

Natatakot siyang umalis dahil baka hindi na sila tuluyang magpang-abot. Wala pa silang kumunikasyon ng panahon na 'yon. Hindi pa nila naibibigay ang numero sa isa't isa kaya wala siyang ibang pagpipilian kung hindi ang maghintay. She did wait. Kahit pa nalipasan na siya ng gutom ay matiyaga pa rin siyang naghintay.

Pero ngayon… bakit gusto niyang kumain nito? “Anything else?” tanong ng waiter. “None,” sagot ni Zion. “Please wait lang po, around 20 to 30 minutes,” wika ng waiter. Nanlaki ang mata ko. Ano? Tatlumpung minuto akong makikipagbangayan sa awkwardness kasama si Zion? Muling bumalik ang katahimikan sa pagitan namin, at mas mabigat na ngayon. Hindi ko alam kung ano ang uunahin ko, kung ang paghintay sa inorder namin… o kung ang lalaking kaharap ko na parang halos lamunin na ako sa kahihiyan.