Wait For It Novels & Stories

Training para matulog? "You're kidding me Lily. Pinaghintay niyo lang naman ako ng dalawang oras mahigit eh!" Naiinis kong sagot. Pero tumawa lang ang mga lukaret na squad. Ang ganda lang nila pati sa pagtawa. Nasaan ang hustisya? "Waiting is part of your training my princess. Patience is measured, and congratulations. You passed! You didn't walked out or give up. You passed and we are happy about it, that's why we are smiling." Sagot ni kulot na maganda.

It's from Cyrus. Cyrus: I'm waiting you. Don't ditch me, pretty. Napangiti siya. Halos kalahating oras na siyang late sa usapan. Iniisip siguro nito na hindi na siya dadating. Bago pa siya makatype ng reply ay panibagong mensahe ang natanggap niya mula rito. Cyrus: Kung hindi ka makakarating... it's okay. Just at least inform me.

Nagpasya siyang sasagot na lang siya pag-uwi niya mamayang gabi, pagkatapos niyang ayusin nang mabuti ang kanyang mga iniisip. Samantala sa kabilang banda. Matapos ipadala ang mga mensahe, nanatili si Max sa chat interface, tahimik na nakatitig doon at naghihintay. Pinanood niya ang paglitaw ng typing indicator nang paulit-ulit, hanggang sa mawala ito. Ang kanyang puso ay sumasabay sa ritmong iyon ay unti-unting sumisikip. Sa huli, walang sagot na dumating.

I was looking at my wrist watch while waiting someone. I'm here at Camp Cuisine waiting for Mr. Carter to come. I don't know what his agenda to me but I am here, waiting for more than 5 minutes. Wala namang masama sa paghihintay lalong-lalo na kapag mahalaga ang pag-uusapan. Actually this is the first time na naghihintay ako sa mga taong late.

“He’s not answering my call, at hindi ko alam kung nasaan siya.” Humawak si Ate Jewel sa balikat ko, gentle pero may bigat ng understanding. “We’ll wait. Yun lang talaga ang nagagawa ko.” Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Yung tipong ramdam mong bumagsak ang buong dibdib mo. Hindi ko alam kung paano nagagawa ni Ate Jewel ang ganitong klase ng waiting game na hindi nasisiraan ng bait.

Tumango naman siya at umalis na sa harapan ko. Ano ba problema niya at pinaghintay ako ng dalawang oras? May nangyari kaya sa kanya kaya hindi agad siya nakapunta? "I can wait for another two hours. Just for you, Honey. Maghihintay ako."

"Paumanhin. Tinawid ko ang linya gamit ang aking mga salita. Wag mo akong isipin." Nakita niya ang ipinadala na abiso at naghintay para sa kanyang tugon. Gayunpaman, pagkatapos maghintay ng mahabang panahon, hindi niya natanggap ang kanyang tugon. Ang taong ito ... Inilagay na niya ang kanyang pagmamataas upang humingi ng tawad, at gayon pa man, hindi rin niya masagot ang kanyang mensahe? Sa huli, sumuko siya naghihintay ng isang tugon at itinapon ang kanyang telepono sa gilid.

Pagod na pagod na siya. Pagod nang umasa. Pagod nang maghintay. Pagod nang paniwalaan ang parehong pangako na paulit-ulit namang binabasag. Pero tila hindi iyon narinig ng lalaki. “Wait for me.” At bago pa man siya makatanggi ay pinatay na nito ang tawag. Dahan-dahang ibinaba ni Lianne ang cellphone niya.

Hindi ito humihiga sa kama nang hindi naliligo o pawisan ang katawan. “Alright. But if you want to join me. . . I’m willing to wait for you,” saad niya na ikinataas nang tingin ko sa kanya. Nakangisi ito sa harapan ko. Hindi ko na malayan na nakalapit na pala ito sa akin. Wala ka naman talaga kasi maririnig na mga yabag dito dahil buong kwarto namin napapalibutan ng malambot at mabalahibong carpet.

Nag-type siya ng message sa Facegram. "I'll wait for another ten minutes. Kapag wala ka pa, papasok na ako mag-isa," send niya. Sinubukan niyang huminga nang malalim para pakalmahin ang nanginginig niyang kamay. Sampung minuto ang lumipas. Walang Dominic na dumating. Wala ring reply. Sanay na si Ophelia, pero masakit pa rin. Dati, para siyang aso na naghihintay sa kanya. Akala niya noon, busy lang talaga ito sa trabaho kaya tinitiis niya ang kahihiyan.