Wait For It Novels & Stories

Pinilit kong makipagmatigasan dito ngunit hindi din nagtagal at ako na mismo ang sumuko. "Well I guess I don't have any choice but to wait, I waited for almost two years and it will not kill me to wait for few more days or weeks or even months ang mahalaga ay ang ngayon." seryoso kong sinabi dito at nang mahalata kong hindi ito kumportable ay ngumiti ako dito.

Napalunok ako ng ilapit niya ang mukha saakin hanggang sa napapikit nalang ako ng maramdaman ang pagdikit ng noo naming dalawa. ".. you are worth it for the wait..And don't think I will give up on you because I won't..Sa loob ng siyam na taon,Ang paghihintay sayo ang tanging dahilan kung bakit sinisikap ko paring bumangon at lumaban" Agad akong napatingin sakanya ng maramdaman ang paglayo ng mukha niya saakin.. we're both staring at each other's eyes with awe-with love

Ang lakas ng loob nito kahit pa wala silang matinong usapan tungkol sa relasyon nila. “Finn...” bulong niya, “wait for me, okay? I don’t know how... or when... sana mahintay mo pa din ako kahit gaano katagal....” usal nya habang nakatingin sa monitor ng laptop dahil naka focus ang mukha ni Finn doon.

Moody pa naman ito at baka masigawan na naman ako kapag hindi niya magustuhan ang gagawin kong pag ahit sa kanya. "What are you waiting for? Umpisahan mo na para maaga tayong matapos." muling bigkas nito. Bantulot naman akong pumunta sa cabinet at binuksan iyun. Maghahanap ako ng Gillette or ano pa man na pwedeng gamitin pangtangal ng bigote.. Pero saan nga ba ako mag uumpisa? Ano ang first step?

Masyadong sakto ang timing nito para maging tsamba lang! Sa tapat ng pasilyo, dinala ni Hunter ang kanyang phone sa malawak niyang kwarto, nakatitig sa kanilang iMessage. Sa mismong segundong lumabas ang salitang "typing..." sa screen, isang malambing na init ang dumaan sa kanyang mga mata, na lalong nagpagwapo sa kanyang mukha. Pero nag-antay siya nang may matinding pasensya sa loob ng ilang minuto, pero walang kahit anong text na dumating.

I am always available pagdating sa kaniya. Ngunit lumipas ang lima, sampung minuto hanggang sa umabot na sa panibagong oras ay wala pa rin akong natatanggap na reply mula sa kaniya. Namimigat na ang talukap ng mga mata ko pero pilit ko pa ring pinaglalabanan ang antok na nararamdaman. Nagbabakasakali na makatanggap kahit ni isang sagot man lang mula sa kaniya… kahit isa lang. Hanggang sa tuluyan ko nang nakatulugan ang paghihintay— ang paghihintay sa kaniya sa wala.

sumusuko ko nang sagot. Narinig ko ang pagtawa nito. Dinala ko na lang ang mug ko habang nasa tenga ko pa rin ang telepono. "Pabalik na ako, ibaba ko na 'to," paalam ko. "Sige, we'll wait for you," sabi nito at hinintay na ako pa ang magpatay ng linya. Ang gentleman talaga as ever. Pero teka... bakit we'll? Ibig bang sabihin no'n ay naroon pa rin si Mikey?! Pati ito ay hinihintay ako?!

Thanks Ty. Simpleng mensahe lang naman iyon pero nanginig pa ang mga kamay niya sa pagtipa. Inabot pa siya ng halos ilang minuto para lang ma-compose iyon. Ayaw niyang magmukhang naghihintay ng reply, pinili niyang gawing nag-i-inform lang ang dating ng kaniyang mensahe. Kesehodang mag-reply o hindi si Tyler ay OK lang. ‘Weh—’

Pinindot ko iyon para sagutin at itinapat sa tenga. "Hello? Ma'am? Thank you for answering!" Muli akong napa-upo sa gilid ng kama dahil sa panghihina. Rinig ko pa ang malakas na tunog ng ulan sa background niya. "Please! Can I talk with Astrid? I'll wait for her, anytime! I'll wait here." Mabilis akong tibok ng puso ko. Saan niya ako hihintayin?

He looks really irritated right now. “Can't you shut your mouth and just wait?” anas ko. “Feel na feel ko na pupunta sila rito. Kailangan lang natin maghintay. Pwede ba?” “We waited for damn 5 hours, Larsen, and we are still waiting for them to show up,” sabi niya. “Kung pupunta man nga sila rito, dapat kanina pa sila nandito. But they are not here. Nagsasayang lang tayo ng oras.”