Novel & Cerita Wait For It

Tumango ako at binalot na ang katawan sa bathrobe. "Wait for me, and then we'll talk." "Okay..." I only waited for at least 20 minutes. Inabala ko muna ang sarili sa pag-iisip ng mga bibilhin ko bukas. At siyempre, ang pagkuha sa lisensya ng baril ko. I am looking forward to it. But right now... I need some answers from Ander.

Moody pa naman ito at baka masigawan na naman ako kapag hindi niya magustuhan ang gagawin kong pag ahit sa kanya. "What are you waiting for? Umpisahan mo na para maaga tayong matapos." muling bigkas nito. Bantulot naman akong pumunta sa cabinet at binuksan iyun. Maghahanap ako ng Gillette or ano pa man na pwedeng gamitin pangtangal ng bigote.. Pero saan nga ba ako mag uumpisa? Ano ang first step?

aniya at napabuntong hininga. "How about sa annulment ninyo? Anong plano mo?" Napabuntong hininga siyang muli bago sumagot. "I'm still waiting sa tawag ni attorney. Kaninang umaga lang siya nag response sa email ko. Sinabi niyang inaantay rin daw niya ang tawag mula sa abogado ni Vaden. After nun i-set na namin kung kailan kami pwedeng magkita para mapirmahan na niya ang annulment papers."

I am always available pagdating sa kaniya. Ngunit lumipas ang lima, sampung minuto hanggang sa umabot na sa panibagong oras ay wala pa rin akong natatanggap na reply mula sa kaniya. Namimigat na ang talukap ng mga mata ko pero pilit ko pa ring pinaglalabanan ang antok na nararamdaman. Nagbabakasakali na makatanggap kahit ni isang sagot man lang mula sa kaniya… kahit isa lang. Hanggang sa tuluyan ko nang nakatulugan ang paghihintay— ang paghihintay sa kaniya sa wala.

sumusuko ko nang sagot. Narinig ko ang pagtawa nito. Dinala ko na lang ang mug ko habang nasa tenga ko pa rin ang telepono. "Pabalik na ako, ibaba ko na 'to," paalam ko. "Sige, we'll wait for you," sabi nito at hinintay na ako pa ang magpatay ng linya. Ang gentleman talaga as ever. Pero teka... bakit we'll? Ibig bang sabihin no'n ay naroon pa rin si Mikey?! Pati ito ay hinihintay ako?!

Thanks Ty. Simpleng mensahe lang naman iyon pero nanginig pa ang mga kamay niya sa pagtipa. Inabot pa siya ng halos ilang minuto para lang ma-compose iyon. Ayaw niyang magmukhang naghihintay ng reply, pinili niyang gawing nag-i-inform lang ang dating ng kaniyang mensahe. Kesehodang mag-reply o hindi si Tyler ay OK lang. ‘Weh—’

Pinindot ko iyon para sagutin at itinapat sa tenga. "Hello? Ma'am? Thank you for answering!" Muli akong napa-upo sa gilid ng kama dahil sa panghihina. Rinig ko pa ang malakas na tunog ng ulan sa background niya. "Please! Can I talk with Astrid? I'll wait for her, anytime! I'll wait here." Mabilis akong tibok ng puso ko. Saan niya ako hihintayin?

He looks really irritated right now. “Can't you shut your mouth and just wait?” anas ko. “Feel na feel ko na pupunta sila rito. Kailangan lang natin maghintay. Pwede ba?” “We waited for damn 5 hours, Larsen, and we are still waiting for them to show up,” sabi niya. “Kung pupunta man nga sila rito, dapat kanina pa sila nandito. But they are not here. Nagsasayang lang tayo ng oras.”

Halatang sariwa pa ito! Mabilis kong kinuha ang nalaglag na damit sa malamig na sahig. Napahinto ako nang makitang may maliit na papel na nalaglag mula sa bulsa no'n. Pinulot ko iyon at dahan-dahang iniharap sa akin ang sulat. "I'll wait for you. See you after 2 years, baby." Kumalabog ang dibdib ko at humigpit ang hawak sa papel. I'll be 18 when that 2 years come. Pero hindi ko siya hahayaang kunin ako ulit.

Bumuga ito ng hangin at tuwid sa mga mata at pagkatapos ay muling siyang binalutan ng mainit na yakap. “Wait for me. Can you promise me that?” Heart overflowing with emotion, she whispered, “Hihintayin kita, Wade. Hihintayin kita.”