Romans & histoires Walking At The Park

ROSENDA'S POV: "That's it, good job Cupcake," saad ni Wade habang inaalalayan niya akong maglakad-lakad sa garden. Naka wheeled walker ako na siyang suporta upang makapag lakad. Tuwing umaga ay ganito ang ginagawa namin upang maka recover at ma-exercise ang tuhod at paa ko. "Konting practice pa, mukhang makakalakad ka na ulit," saad ni Wade na nakangiti sa akin.

pagmamakaawa ni Lucas pero patuloy ako sa paglalakad. Bumubuhos lamang ang malakas na ulan. Ramdam ko ang lamig sa katawan ko. Umiiyak ako. Hindi ko alam kung saan ako pupunta? Ang bigat bigat ng pakiramdam ko. Napahagulgol ako sa pag-iyak. Kahit na anong gawin ni Lucas ay hindi ko magawang huminto sa paglalakad. Sa hindi ko namalayan ay nakarating ako sa isang park.

Dahil nakikinig sila sa mga payo ko sa kanila. Patawid na kami sa kalsada patungong park. Walking distance lang, kaya hindi na namin kailangan sumakay pa ng tricycle. Ang cute nilang panoorin habang naglalakad kami. May kanya-kanya silang bag na dala. Ang laman ng bag nila ay towel at damit, isama pa ang water bottle. Ang bag na dala ko naman ay mga snacks namin at ang blanket na mauupuan namin mamaya.

Prescilla screamed when I told her that the lady who's walking at the park were their mother. "Yes, darling, she's your Momma. She's your mother." I told her with a smile in my lips. "Be quiet, okay? We can't be caught like this." Mariin kong saad. Nandito kami ngayon sa isang park, well, hindi sa mismong park kundi sa may mga damuhan. Nagtatago habang pinapanood si Olivia na naglalakad at minsan nama'y nauupo. She's alone so she's quite, obviously.

"But before avoiding me I'll inform you. Until then, I don't intend to lose you." The park is in the mountain, it has a lake and surrounded with trees. That's why the air is so fresh. "Yeah, I could keep riding this thing." There, I could finally saw him smiling again. "This is amazinggg!" He shouted. -E.I-

na pag kasundoan na lamang namin na mag lakad-lakad, sa parke med'yo maaga pa naman mga 7:00pm pa lang ng gabi. hinawakan ko ulit ang kamay nito. habang nag lalakad, ang ganda talaga dito kapag gabi at lalo na December na ngayon at ilan araw na lang ay Christmas at new year na, wika nito. umopo kami sa bakanteng upuan dito sa parke, kailan balik nina mang Jose tanong ko kay Alli. sa makalawa pa daw mukha ng enjoy si Papa sa lucena, minsan lang kasi dumayo. yun sa amin mga kamag anak, sa'ad pa nito sa akin.

Kung hindi pa dahil sa pagod galing sa byahe kagabi, baka hindi siya nakatulog agad. Ibinaling niya ang tingin sa salaming dingding at pinagmasdan ang tahimik at napakagandang tanawin sa labas. Isang malawak na parke ang abot ng kaniyang paningin. Nasa mataas na lokasyon ang café kaya kita halos ang kabuuan ng parke. Maraming tao, maraming nag-eehersisyo sa maliit na plaza, maraming mga batang sumasabay sa pagtakbo ng kanilang mga magulang. May ilan na nakasakay sa bisiklita.

Hindi na siya nagpumiglas at kusa na lang akong sinundan habang naglalakad kami papasok sa loob ng parke. Nakita kong dahan-dahan siyang napapangiti habang sinusuri ang paligid. Kita sa mukha niya ang pagkamangha sa masayang tanawin—mga batang naglalaro, mga pamilyang masayang nagpi-picnic, at mga taong abala sa kanilang sariling mundo. "Ang saya pala dito," aniya habang patuloy na inoobserbahan ang mga tao.

Central Park, New York. Sina Yahiko at Hiroshi, na may suot na sportswear at shorts, ay may suot na mga facemask habang naglalakad sila sa parke. Nagsimula ang dalawa sa paglalakad, pero pagkatapos ng ilang hakbang, hindi nila namamalayan na pabilis nang pabilis ang lakad nila, at sa huli, parang isa itong karera papunta sa dulo habang iniwan nila sina Charlie at Nanako.

sabi ni Dixon habang naglalakad kami sa park. "Oo, at ang mga ganitong sandali ay nagbibigay sa atin ng lakas at inspirasyon para sa lahat ng aspeto ng buhay," sagot ko, na may masayang boses sa aking pagsalita. Habang lumubog ang araw at ang mga ilaw ng park ay nagliliwanag sa paligid, nagpasya kaming umuwi at maghanda para sa gabing iyon. Ang mga simpleng sandali ng paglalakad at pag-uusap sa park ay nagbibigay ng pag-asa at lakas sa amin, na nagpaparamdam sa amin na lahat ng pagsisikap ay nagbubunga ng maganda.