Novel & Cerita Walking At The Park

pagmamakaawa ni Lucas pero patuloy ako sa paglalakad. Bumubuhos lamang ang malakas na ulan. Ramdam ko ang lamig sa katawan ko. Umiiyak ako. Hindi ko alam kung saan ako pupunta? Ang bigat bigat ng pakiramdam ko. Napahagulgol ako sa pag-iyak. Kahit na anong gawin ni Lucas ay hindi ko magawang huminto sa paglalakad. Sa hindi ko namalayan ay nakarating ako sa isang park.

Dahil nakikinig sila sa mga payo ko sa kanila. Patawid na kami sa kalsada patungong park. Walking distance lang, kaya hindi na namin kailangan sumakay pa ng tricycle. Ang cute nilang panoorin habang naglalakad kami. May kanya-kanya silang bag na dala. Ang laman ng bag nila ay towel at damit, isama pa ang water bottle. Ang bag na dala ko naman ay mga snacks namin at ang blanket na mauupuan namin mamaya.

Prescilla screamed when I told her that the lady who's walking at the park were their mother. "Yes, darling, she's your Momma. She's your mother." I told her with a smile in my lips. "Be quiet, okay? We can't be caught like this." Mariin kong saad. Nandito kami ngayon sa isang park, well, hindi sa mismong park kundi sa may mga damuhan. Nagtatago habang pinapanood si Olivia na naglalakad at minsan nama'y nauupo. She's alone so she's quite, obviously.

na pag kasundoan na lamang namin na mag lakad-lakad, sa parke med'yo maaga pa naman mga 7:00pm pa lang ng gabi. hinawakan ko ulit ang kamay nito. habang nag lalakad, ang ganda talaga dito kapag gabi at lalo na December na ngayon at ilan araw na lang ay Christmas at new year na, wika nito. umopo kami sa bakanteng upuan dito sa parke, kailan balik nina mang Jose tanong ko kay Alli. sa makalawa pa daw mukha ng enjoy si Papa sa lucena, minsan lang kasi dumayo. yun sa amin mga kamag anak, sa'ad pa nito sa akin.

“Maybe.” I shook my head lightly, amused. “Okay. I’d like that.” When we arrived, the sun was already beginning to dip, painting the sky in hues of gold and peach. The light filtered softly through the branches, giving everything a warm, honey-like glow. The park wasn’t crowded—just a few families scattered across the grass, children laughing as they chased each other, and couples sitting quietly under trees. The air smelled faintly of grass and flowers, and the sound of rustling leaves blended with the soft chirping of birds.

“Okay na iyon kaysa wala.” Pagkatapos naming kumain, niyaya niya akong maglakad papunta sa park na ilang minuto lamang ang layo mula roon. Pumayag ako dahil ayoko pa namang umuwi agad at gusto ko ring kahit sandali ay mawala sa isip ko ang problema ko, kaya naglakad kami habang patuloy na nagkukuwentuhan. Habang papalapit kami sa park ay mas naging magaan ang pakiramdam ko dahil sa mga walang kuwentang biro ni Max.

The weight of the situation lingered in the back of my mind, but I brushed it off for now, focusing on getting everything done. I took my time walking back, letting the cool morning air calm my nerves. The streets were quiet, just a few early risers starting their day. When I passed by the park near the house, I decided to take a short detour and walk through the paths, hoping for a few moments of peace. The park was peaceful in the early morning, with just a handful of people scattered around—some jogging, others just sitting on the benches. I walked slowly, my eyes lost in thought as I took in the fresh air, trying to shake off the tension I still felt from Richard’s visit.

Hindi ko alam kung dahil ba sa guilt o genuine care, pero I decided not to question it today. Tahimik lang kami habang naglalakad. The park wasn’t crowded. May mga magulang na naglalaro kasama ang mga anak nila, ilang matatanda na nagpi-picnic, at may mga ibong lumilipad sa paligid. May lamig sa hangin, pero hindi nakakakilabot. It was gentle. He reached for my hand without asking, at hinayaan ko lang. Then, he broke the silence.

Central Park, New York. Sina Yahiko at Hiroshi, na may suot na sportswear at shorts, ay may suot na mga facemask habang naglalakad sila sa parke. Nagsimula ang dalawa sa paglalakad, pero pagkatapos ng ilang hakbang, hindi nila namamalayan na pabilis nang pabilis ang lakad nila, at sa huli, parang isa itong karera papunta sa dulo habang iniwan nila sina Charlie at Nanako.

sabi ni Dixon habang naglalakad kami sa park. "Oo, at ang mga ganitong sandali ay nagbibigay sa atin ng lakas at inspirasyon para sa lahat ng aspeto ng buhay," sagot ko, na may masayang boses sa aking pagsalita. Habang lumubog ang araw at ang mga ilaw ng park ay nagliliwanag sa paligid, nagpasya kaming umuwi at maghanda para sa gabing iyon. Ang mga simpleng sandali ng paglalakad at pag-uusap sa park ay nagbibigay ng pag-asa at lakas sa amin, na nagpaparamdam sa amin na lahat ng pagsisikap ay nagbubunga ng maganda.