Walking At The Park Novels & Stories

I just walk 'til my feet gets tired. May mangilan-ngilang mga tao sa parke. Kadalasan ay isang pamilya o dikayay magkasintahan na lumalatag ng picnic blanket lilim ng pines. Siguro ay ako lang ang mag isang walang kasama sa parke. I dont mind, I like being alone, Im used to it. I walked for almost an hour. Pagkatapos maglibot libot ay nakaramdam na ng pagod ang mga paa ko.

Nang makarating sa park, agad siyang umupo sa isang bench at pinagmasdan ang mga kasamang nandito na iba't iba ang ginagawa. Tumingin siya sa mini court at pinanuod ang mga nagbabasketball. Puro naman mga kabataan kaya wala din siyang mapapalang maging jowa. Umismid siya at tumayo na para maglakad-lakad. Kailangan niyang mag-exercise because it's good for her and the baby. Kakalakad niya, hindi niya namalayang malapit na pala siya sa mini court at nang akmang ihahakbang na niya ang paa hindi naman sinasadyang tumama sa ulo niya ang bola.

Nagtaka man ay sumunod pa rin siya rito. Bumagal ang kanyang paglakad nang lumiko ito pakanan. Naglakad ito hanggang sa nakarating ito sa isang parke na nasa likod ng istasyon ng Pulis. Umupo ito roon. Sinundan niya ito. Naka - upo ito sa kanang gilid ng bench kaya naglakad siya papunta sa kaliwang bahagi. Pumwesto rin siya sa dulo at dahan - dahan na umupo.

anyaya nya at tumango naman ako sa kanya. Muli kaming naglakad dalawa at maya-maya ay nakarating kami sa isang park kung saan matatayog ang mga puno at marami ring mga namamasyal. Ang ganda ng park at pagpasok mo sa loob ay hindi mo aakalaing nasa paligid nito ay isang syudad. Habang nakatingin ay hindi ko maiwasan ang hindi maakit sa mga aso at pusang hawak ng kanilang mga amo.

After the lunch she shared with her mother, nagdesisyon silang maglakad-lakad muna sa isang tourist spot dito sa Adventure park. Papalubog na ang araw ngunit marami pa ring tao ang nandirito. And everyone is enjoying the beauty of this place.

I parked my car at the car park before I went out for a walk. Kahit gabi na ay marami pa ring tao ang nagkalat sa paligid ng New York park, which everyone's are hyping with the loud music. Patuloy lang ako sa paglalakad hanggang sa marating ko ang fence ng riverside. Ginaya ko kung paano umupo ang mga tao habang nakataon sa maliwanag at malawak na ilog na pinalilibutan ng Japanese lanterns. Mapait na ngiti ang sumilay sa aking labi ng maalala kung paano niya ako dalhin sa bridge before to unwind and shout all my pain. I can't do it now, not because I'm shy, but because he's not besides me.

Bawat pag-ikot ng goma, bawat maingat na hila ng suklay, parang maliit na ritwal, isang paraan para sabihin sa sarili na kahit magulo ang mundo, maayos ang araw na ito para sa anak niya. Sumama sana ang mama niya, pero mas pinili nitong makipaglakad sa park kasama ang mga kaibigan. “Hindi ko kaya ang ingay sa mall, ” sabi nito. “Kayong dalawa na lang ng apo ko ang mamasyal.” Kaya silang dalawa lang ang umalis.

Sa halip, pinasan niya ito sa kaniyang likod. Tahimik siyang naglakad sa ilalim ng mga ilaw sa parke habang nakasandal si Janella sa kaniyang balikat. Kanina pa ito nagsasalita, ngunit hindi niya maintindihan ang karamihan sa mga sinasabi nito. Malamig ang simoy ng hangin at halos wala nang tao sa paligid. Sa di-kalayuan ay may maliit na kakahuyan sa loob ng parke.

Sa halip, naglakad ako nang mag-isa patungo sa isang maliit, tahimik, at tago na park na matatagpuan sa likod ng malawak na compound ng Aurelius Cove. Tahimik ang paligid dito, kaunti lang ang mga taong naglalakad, at ang hanging hapon ay malamig na humahampas sa aking mukha.

Kung hindi pa dahil sa pagod galing sa byahe kagabi, baka hindi siya nakatulog agad. Ibinaling niya ang tingin sa salaming dingding at pinagmasdan ang tahimik at napakagandang tanawin sa labas. Isang malawak na parke ang abot ng kaniyang paningin. Nasa mataas na lokasyon ang café kaya kita halos ang kabuuan ng parke. Maraming tao, maraming nag-eehersisyo sa maliit na plaza, maraming mga batang sumasabay sa pagtakbo ng kanilang mga magulang. May ilan na nakasakay sa bisiklita.