Bridge To Terabithia Book Novels & Stories

Living in the Savanna for centuries, the people and their children got used to it: ang lagkit ng kanilang mga katawan dahil sa tumatagaktak na pawis, ang init ng lupa sa kanilang mga paa, at ang ginhawang hatid ng tubig sa rumaragasang ilog matapos ang isang buong maghapon sa initan. These days, however, Terabestia took a complete 180 degrees turn. Paggising pa lang ni Vanraj ay kaagad na siyang nagsuot ng balabal na tumatakip sa kanyang ilong at bibig. He looks out the window, his long brown tail swaying gently behind him.

Ang Bridge ay stable, ngunit walang kaluluwa. Si Elias ay dumating makalipas ang dalawang araw, diretso mula sa Neoterra. Ang weariness ng transcontinental flight ay hindi nagbawas sa kanyang focused energy. Ngunit nang makita niya ang Bridge na sarado, naramdaman niya ang bigat ng kanyang sacrifice. Ang global ambition niya ay ipinagpalit niya sa isang empty building at isang mission na alagaan ang memory ng peace.

Nakadekwatro pa silang nakaupo sa sahig. Kung ilang tao ang naroon, ganoon rin karami ang pitik na gagawin nila sa isa’t-isa. It’s a literature book at may mga pahinang walang tao, kun’di puro letra lang. Nauna si Therese sa pagbuklat ng isang page at may tao siyang lima na nabilang. Tawang tawa siya habang pinipitik si Eliot sa noo.

pagtawag ko sabay kalabit sa kaniya. Napalingon siya sa akin at agad na napakunot ang noo. I roamed my eyes at the books on my side and smiled when I saw a book. Binigay ko ang libro na sinulat ni Therese Huston. 'Let's Talk' He titled his head bago binalik sa akin ang libro. Nagpatuloy siya sa paglalakad at hindi ako pinansin. "Hoy." Kinalabit ko siya ulit.

Mabilis na umalis si Terrence sa harapan ko sumunod naman ang mga kasama niya kaya nagpatuloy ako sa paglalakad. Hindi ko maiwasang mapangiti ng mapagmasdan ang maliwanag na dalampasigan dahil sa mga ilaw sa paligid. Umupo ako sa pinakadulo ng kahoy na bridge na kinaaapakan ko ngayon. Tinanggal ko ang suot kong slides at itinabi ito para maibabad ang paa ko sa tubig. Ilang minuto naglaro ang mga paa ko sa tubig.

Napasimangot naman siya, pero kaagad ding sinundan si Lila. Nagpaalam narin kami ni Thaddeus dahil plano niya pa akong ilibot sa bridge. Thaddeus guided me through the narrow corridors leading to the bridge. Along the way, he shared insights about the ship’s operations and the advanced technology used. His passion and pride for his work were evident, and it was clear how much he valued this part of his job.

"Look po, I drew a big bridge connecting your seat to Daddy's seat. Sabi ni Elsa, the bridge means we are never going to be apart again po." Naiyak na naman ako sa sinabi ng anak ko pero sa pagkakataong ito ay may kasama nang ngiti. Kinuha ko ang notebook at tiningnan ang kaniyang makulay na gawa. Ang inosenteng pananaw niya sa buhay ang siyang pinakamagandang paalala sa akin na kahit marami kaming nawalang panahon, ang mahalaga ay andito na kami sa iisang biyahe ngayon. "Salamat, Luna baby. Napakaganda ng structural bridge mo," hinalikan ko siya sa kaniyang noo bago muling tumingin kay Zion.

wika ni Terrence. Naalala niya ang sinabi ni Thrasius na nagbago na umano siya. Kinuha niya ang makapal na pastry book mula sa shelves ng divider sa harapan ng study table. Namangha siya nang makitaa ng harapan ng libro. It’s one of her dream books! Matagal na niyang pangarap na makabili ng ganoong libro dahil gusto niyang matutong mag-bake ng cake at pies.

kinakabahang sagot ni Terrie. Tumango si Don Arturo habang nakatuon ang atensyon sa daan. "Saan ka nakatira?" pagpapatuloy niyang tanong. "Sa ilalim lang po ng tulay." Palipat-lipat ang tingin ni Terrie sa daan pagkatapos lumipat muli ang gawi sa don. Tuluyan nang nakuha ng atensyon ng don sa sinabi ni Terrie. He was utterly shocked. This kid lived in bridge? For what? Years?

May over bridge na naka konekta sa kabila at ito ang pinaka mabilis na daan patungo doon. Tinakbo n'ya ang naturang bridge para mabilis makarating sa kabilang building. Ganon din ang scenario sa kabila. Hindi n'ya alam kung sino ang pumasok sa teritoryo nila na hindi man lang nakaganti ang mga taohan nila. Ilang libong kalaban ang sumugod sa bahay nila na kaya nitong patayin ang kanilang mga taohan. Hinalughog n'ya ang buong building para hanapin ang ama ngunit wala pa rin. Bumalik sa kan'yang isip ang sinabi nito noong mag-usap sila tatlong araw na ang nakalipas.