Novel & Cerita Bridge To Terabithia Book

Tuwang-tuwa talaga ako kapag pinag-uusapan ang mga aklat na parang maliit ngunit malalim — para sa akin, walang talo ang 'Ang Munting Prinsipe'. Hindi lang siya simpleng kwento ng isang batang prinsipe na naglalakbay sa mga munting planeta; isang kumot siya ng nostalgia, katanungan, at simpleng karunungan na tumatagos kahit sa pinaka-masungit na adulto. Nang una kong mabasa ito, bata pa ako at humuhugot lang ng aliw sa mga larawan at kakaibang mundo. Ngayon, paulit-ulit kong binabasa ang parehong pahina at nakakakita ng ibang detalye: ang lungkot sa likod ng pagiging iba, ang relasyon sa isang rosas na parang unang pag-ibig, at ang kaibig-ibig na aral mula sa isang laging palaging nagtatago sa ulo ng isang fox.

Napaka-elegante ng paraan ng may-akda na si Antoine de Saint-Exupéry sa paglalatag ng mga tema — hindi mo agad nalalaman kung bata o matanda ang babasahin mo dahil pareho silang makikinig. Ang talinghaga niya tungkol sa pananagutan, pagkakaibigan, at kahalagahan ng mata ng puso ay parang isang lihim na ipinapasa mula sa isang henerasyon tungo sa susunod. Minsan nakakatuwa, minsan malungkot, at kadalasan nag-iiwan ng tanong sa dibdib na hindi mo na hinahanap ng kasagutan agad-agad. Sa totoo lang, sinasabayan ko pa ang mga eksena ng sariling mga alaala: mga silid-aklatan kung saan tahimik akong nagtatago para umiyak sa isang pahina, at mga gabing tinatapos ko ang aklat at nag-iisip na parang may nag-iwan ng maliit na selyo sa puso ko.

Hindi lang dahil klasikong gawa at maraming salin ang dahilan ng kasikatan nito; ito ay dahil bukas siya sa maraming interpretasyon. Nakikita ko ang libro na ito bilang isa sa mga bihirang piraso ng panitikan na tumatagal at lumalaki kasama ng mambabasa. Sa madaling salita, kung may librong hahanapin mo tungkol sa isang batang bata na hindi lang basta bata ang tinatalakay kundi ang kabuuan ng pagiging tao, 'Ang Munting Prinsipe' ang unang ilalabas ko sa istante at ibibigay na parang lumang sulat na dapat alagaan.