What Did I Do To Deserve You Novels & Stories

"What did I do to deserve you?" Hinawakan niya yung kamay ko at hinalikan yun. "Malay mo sobrang bait mo pala sa past life mo at ako yung naging reward mo o sobrang sama ko noon at ikaw yung naging karma ko ngayon." Hinampas ko na yung braso niya. "So tingin mo sa akin parusa sa’yo ganun?" Tumawa na siya. "Joke lang," yumakap ulit siya sa akin. "C, I'm glad that you're finally starting to open yourself up to me."

Lalo na at kitang-kita ko sa kaniyang mga mata ang pagsisisi. Pero hindi. Kailangan kong maging matapang. Ayoko ng maramdaman ang mga ipinaramdam niya sa akin noon. I deserved better. "Nu’ng hinabol kita at sinabi ko sa’yo na hindi ko kaya—ang sabi mo sa ‘kin nakapagdesisyon ka na, tama na, itigil na...and you just left me there." Unti-unting nag-iba ang timbre ng boses ko nang maalala ko ang nangyari na ‘yon. Pero pilit kong pinigil ang luha ko sa pamamagitan ng malalalim na buntong-hininga. "Kahit nahihirapan ako noon, pinili kong manatili. Pero ikaw...you chose to walk away. And now that you’ve decided you’re ready to come back—you think that I should be welcoming you with open arms? You

I want them to give the family they deserve but I don't deserve this pain right now! Everytime I think of it! I asked myself why? Anong kulang sa akin at na gawa niya pa ring maghanap ng iba? I even him all of my love! My life, everything I had! Kahit gaano mo pala ka mahal ang isang tao masasaktan ka at masasaktan ka! Do I really deserve it? ***

I’m just staring at the visor of my car, staring as if I can find answers in it. “Or maybe I deserve this pain?” I asked to myself. “Maybe I do really deserve this pain. At siguro… siguro kulang pa ang sakit nito nang mawalan ng anak si Jessica.” Tama. I deserve this pain. Deserve ko ang paasahin. Deserve kong habang buhay na dadalhin ang guilt na ginawa ko noon. Deserve ko lahat ng nangyayari sa ‘king ngayon.

"I only want to please your dad because I want him to forgive me! I want him to trust me that I deserve you—" Napaawang ang labi ko at mabilis ko siyang pinutol. "Deserve? Vlad, sa ginawa mo, tingin mo ba deserve pa kita? Gusto mong pagkatiwalaan ka ni daddy... pero ako? Paano ako?!" muling tumaas ang boses ko dahil kahit naaawa ako dahil nagpa-alipin siya kay Daddy, hindi pa rin natatakpan ang katotohanang itinago niya iyon sa akin. Deserve ko ring malaman ang lahat ng pinaggaga-gawa niya!

Sobrang nagiguilty ako kasi wala man lang akong naibigay sa kanya. “Misis ko, ‘wag kang umiyak.” “Do I deserve this?” tanong ko sa kanya. “Yes, you deserve these, all of these,” sagot niya sa akin at hinalikan niya ako sa noo. “Mister ko, sorry. Sorry kung wala akong gaanong alam pagdating sa ‘yo,” sabi ko sa kanya.

Pero masaya ako dahil sa pakiramdam na may nagaalala pa pala sa akin. “I really admire you for being brave. You've done enough, give yourself a break. Be brave enough to fight for what you think is right and what you deserved. You deserve more.”

Ano ba talagang kailangan niya sa akin? Mukhang nabasa nito ang nasa aking isipan."N-No...No, don't think like that, hindi ko iniisip na gawin din sayo ang ganung bagay because you don't deserve that kind of treatment. I like you, that's why I will do anything to prove to you that. Yes, I don't deserve you because you're pure and innocent...And me, I'm a fvcking bastard...But please, hear me out when I said that my feelings for you was true."

"I don’t deserve you." "You're worth it, wife," sagot niya, ang boses niya puno ng determinasyon at pagmamahal. "You’re everything I could ever ask for. You may have a past that weighs heavy on you, but it doesn’t make you any less deserving of love, of happiness, of a future with me. You don’t need to carry that burden alone, because I’m here. I’ll always be here to remind you that you’re worth more than you think."

bwelta ko saka inagaw pa sa kanya ang kape na natapon sa damit nya nagulat sya ng itapon ko sa muka nya ang kape na maligamgam at sinampal ng walang pagdadalawang isip kasunod non ay sa kaliwa nyang pisngi pinahid ko sa damit nya ang basa kong kamay gawa ng pagsampal ko sa muka nya at ngumisi di sya nakakibo dahil sa ginawa ko, di ko sya nakita noon dahil di na ako bumalik sa simbahan dahil alam ko baka di lang yan ang nagawa ko sa kanya noong araw nayon "kulang payan for ruining my life, dapat magdusa ka sa lahat ng kasalanan mo, you doesn't deserve to breath" saka ako nagulat ng may humiklat ng buhok nya at tumama ang likod nya sa pader