What If Tagalog Novels & Stories

Sagot ni Angela. Pagkatapos ay lalong nagiging pangit ang reaksyon ng kanyang lola habang kumukunot ang kanyang mga labi. Nagiging madilim ang kanyang mukha at nakakunot ang kanyang mga kilay. Tapos sabi niya.... "Na-brainwash ka na ba ng walang kwentang basurang ito? Mangyaring bumalik sa iyong katinuan ngayon!"

"What if..." "Maging tayo?"

Na lalong nagpabilis ng pintig ng kaniyang puso. Ano ang ibig sabihin ng Tita niya? Na maari siyang magkagusto sa estrangherong may mala-asul ang mata? "No Tita, mark my word!" Tinitigan siya nito ng matagal bago muling ipinagpatuloy ang pag-alis. Nagpapatawa ba ito. Tawa lang niya, ngunit bakit pakiramdam niya tila mabuway ang kaniyang pagkakasabi.

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

"Hell, no! I am not cursing you. Oh come on! It means sweet candy in our lingo and definitely not a cuss words. My friends in São Paulo used to call their mistresses that way. Hindi naman nakakasuka, 'di ba?" Talaga namang hindi! Actually parang sinabuyan pa ng tubig ang mga insekto sa tiyan niya at pakiramdam niya ay kinikiliti ang mga bituka at puson niya. Kung susuka man siya baka iba't ibang kulay at laki ng mga puso ang lumabas sa bibig niya. "Hindi ka man lang ba kikiligin?" He pouted. Hitsurang nagpapaawa.

“Naalala mo ba noong una tayong magkita? Tinanong kita kung nasaan si Maricar, ngunit sa halip na sagutin mo ako ay tumakbo ka. Bakit? Natakot ka ba sa akin?” Tumingala si Michelle na parang inaalala kung kailan nangyari iyon, maya-maya’y biglang nagliwanag ang mukha nito. “Iyon ba? Hindi ako natakot, hindi ko lang naintindihan ang tanong mo dahil English speaking ka. Eh, mahina ako sa English kaya napatakbo ako. Hindi ko kasi alam ang isasagot ko.” Sabay na nagtawanan ang mga ito.

sigaw nito. Napahinto siya at malungkot na nilingon ito. "Do it. The hell I care. All my life, Mom, sinunod ko lahat nang gusto ninyo. I didn't ask anything from you. Hindi ako naging maluho kahit alam kong kaya niyong ibigay ang lahat sa 'kin. I didn't pursue my dreams to become a chef because you said so... I did what you wanted. I've become what you wanted me to be. Isa lang naman ang hiniling ko. Hayaan niyo kong mahalin ang taong mahal ko and that's Angela. I love her and she's the only one I need. Hindi ko kailangan ng mana o nang kahit ano. Si Angela lang, Mom... bakit ayaw mo pang ibigay sa 'kin 'yon?" puno nang hinanakit na tanong niya sa ina, pero hindi ito nakapagsalita.

Gagong coach yun mamimirwisyo pa sa ibang tao. “So ano na? boracay is waving.” Rinig ko pang saad ni Sophia. Ano bang meron sa Boracay na yan at baliw na baliw sila sa lugar na yan, bukod sa dagat, ano pa bang makikita dun? Medyo matagal na rin pala simula noong huli kong napuntahan ang dagat dahil sobrang layo sa amin.

"Walang kuwenta?" "Anong klaseng tao ang magpapa-awa para magkafriends?! Diary mo ito diba? Sabi mo dito kung magiging mabait ako matatanggap nila ako. Kung bibigyan ko sila ng fake smile matatanggap nila ako. Kung magiging masunurin ako sa lahat ng gusto nila tatanggapin nila ako. Kung mag-aagree ako sa lahat ng sinasabi nila kahit hindi naman totoo o nakakatawa baka sakaling matanggap nila ako. Sabi sa nabasa kong novel, Fake it until you make it." Nanlaki ang mga mata niya, I hit a nerve right?

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.