When We Were Young Mga Nobela at Kwento

Ngumisi ito, "Hulaan mo?" "Hindi ako manghuhula." "Tsk. Daliii naaa!" "Ano ka bata? Lux?" "Naman, mag-papakabata muna ako. I miss the days when we were young, innocently playing together." "Wow naman!--- But, still. Hindi ako manghuhula." "Eysssshhhhh!" hasik nito. "Ulol."

Kay sarap sa pakiramdam na madama ang lamig ng tubig sa balat ko. Ang tahimik ng paligid, nakakapanibago. Kung noon halus ‘di kami maubusan ng pagkwekwentuhan ngayo nama’y ni isa sa amin ay walang may gustong bumasag sa katahimikan. We were like strangers again, just like when we were both eight years old kung kailan una naming nakilala ang isa’t-isa. “How are you?” “How are you?” bahagyang natawa kaming dalawa ng magkasabay kaming nagsalita.

Pasimple kong inilabas ang wallet ko at kinuha mula roon ang polaroid picture namin ni Chanel noong mga bata pa lang kami. We were used to be best friends and sweethearts when we're young. When we grew up, pinagtagpo pa rin kami and for the second time around, muling naging kami kahit hindi niya naaalala ang lahat, even me. But everything has fallen apart when I trade her for her-

Bumalik ako sa puwesto ko kanina. Muntikan pa akong mapasigaw nang lagyan nila ako ng kung anong dumi sa mukha. Aba't! Akala ko ba magluluto lang kami? Nakisabay na rin ako sa kanila. Pahid dito, pahid doon. Tawa dito, tawa doon. It feels like, we're just 16 years old. Naglalaro, nagtatawanan, pinagti-tripan ang mga kaibigan.

naka ingos na kwento ni Waylen. Tumawa kaming lahat, I remember those time also. When we are still in our prime as a hot childish one. When we are still emerging our business? Masaya kami noon na puro basag ulo lang ang ginagawa at puro party. I miss those time. Hindi na gaya ngayon an puro na lang problema ang inaatupag. Kita ko sa mga hitsura ng aking mga kaibigan na masaya habang inaalala ang mga yun.

Little did I know' Sinabayan ko ang kanta at bahagyang pumikit-pikit. Bumagal din ang pag-andar ko nang sasakyan dahil malaya ako sa kalsada at wala masyadong sasakyang dumadaan. Palubog na rin ang araw at naghahalo ang kulay kahel sa abong langit. Hindi ko mapigilang mapangiti, we used to watch sunset together. It was our favorite bonding together, no matter how dark our past was, happy memories with him would never change the fact that it was one of the highlighted part of my life 'That you were Romeo, you were throwin' pebbles

nakalabi kong sagot. Simula noong tumuntong ako sa edad na daisy otso, halos bilang pa lang naman sa daliri ng aking mga kamay na lumabas ako ng gabi na kasama ang mga kaibigan ko. Kadalasan, kapag namamasyal kami, sa mga malls lang para magshopping. Kapag may birthday party naman, sa araw namin sini-celebrate. Kadalasan, nagpo-food trip lang kami.

Ako lang ang hindi kaya ako lang ang kumakanta at sumasayaw para sa kanila. Kung dati kapitkarton lang kami ngayon meron na kami ng maliit na barong-barong na kasya kaming apat. Mga pinagtagpi-tagping karton, sako at kung ano pang bagay ang ginamit namin para sa aming munting tahanan.

Marami kaming pinsan yet no one approached us to even take a photo, not that I wanted to. I couldn't make a move to join them dahil ibang iba lang sila kung magsaya plus we were too young to cooperate because most of them were on their teenage years. They cussed, laughed loudly, mocked each other and danced randomly. They looked blissful but I couldn't smile anymore at mukhang hindi naman na kailangan sapagkat wala na sa amin ang kanilang atensyon. Nagtinginan kami ni Aphro at alam ko na agad ang ibigsabihin. Yes, we didn't belong.

* * * FIFTEEN YEARS AGO. Napabalikwas ng bangon ang sampung taong gulang na si Arni mula sa pagkakatulog nang biglang may malakas na ingay na narinig mula sa labas. Pupungas-pungas siyang bumaba sa kawayang papag at hinawi ang kurtinang nakatabing sa pinto ng kwarto nila ng ina. Pagkalabas ay inabutan niya ang Kuya Jarod niya na pinaghahagis sa lababo ang kalderong walang laman at plastic na plato.