Why Is It Important To Understand Yourself の小説・ストーリー

Hindi biro ang pinagdaanan n'ya bago n'ya narating ang tuktok. “Really, when I look back at it I wouldn’t change a thing. I mean, it was so important to me to lose everything because I found out what the most important thing is – To be true to yourself. Ultimately that’s what’s gotten me to this place. I don’t live in fear, I’m free, I have no secrets, I know I’ll always be okay because no matter what, I know who I am.” sabi ni Wayne. Nagpalakpakan at naghiyawan muli ang tao dahil sa sinabi n'ya.

"Yeah, I felt that. There's always reason for things, even if we don't understand that now. We'll do eventually." "Iyan ang nakakapagturo sa atin na pahalagahan ang mga bagay na mayroon tayo. Because without the pain and challenges, we wouldn't know we already had the treasures within ourselves. We don't always need to seek anyone's validation about our own things. Kung gagawin natin ito ay dapat para sa ating sarili hindi lamang dahil inutusan ka o pinilit kang ilagay ang sarili mo sa sitwasyong hindi mo gusto." "That's right. You have a lot of wisdom. Are you speaking from experience?"

Nagulat nalang ako nang dahan-dahan niyang hawakan ang magkabila kong pisnge upang punasan ang luhang natuyo bago ako nagawang ngitian dahilan para bumalandra sa akin ang dimples niya. "You know what, loving yourself is the most important thing in the world." He smiles and caresses my hair, "And learning to appreciate yourself is what makes you who you are." Waylen added along with his soothing voice. Parang may kung anong bumabara sa lalamunan ko nang sabihin niya iyon bagay ng sunod-sunod na paglunok ko. "But in order to do that, you have to reflect on yourself. You have to freshen your mind and understand every situation in your life." He continued causing me to bring back all the worst p

Let’s help by teaching to love themselves too and do shadow work to know what things we need to fix within us, themselves to become the best version of ourselves para hindi na maulit ang nakaraang pagkakamali at wala ng bata pa ang magkaroon ng trauma na nakakasira sa development ng buhay nila as a person. We live to learn, we eat to be strong, we care because we love them. We laugh because we’re happy. We take a bath to freshen up, we cry because we’re sad. We ask and there’s an answer. We suffered because we needed to feel that we’re still alive. We need to take the deepest agony for us to find the right way to fight in our own battle, so if we always put others in front of us without thin

Ang kaninang mabigat na nararamdaman ko ay mas lalong bumigat nang iwan ko siya doon habang nakaluhod pa rin at umiiyak. Mahirap pero kailangan ko itong gawin. Masakit pero kailangan kong tiisin. Siguro, ito na ang tadhana ko. Ito ang nakatadhana para sa akin. At kailangan ko itong tanggapin at gawing inspirasyon upang matagpuan, mapatawad at mas mahalin ko ang sarili ko. Because at the end of the day, we only have ourselves to lean on.

You don’t need someone to make you whole because you can do it by yourself. Repeat after me. I can buy myself flowers, I can love myself better, I can take care of myself than anyone. I can go everywhere, buy myself everything I want. Doing everything makes me happy. I love myself better than anyone. I don’t need someone’s love. Me is enough. Love yourself better. “Your worth is not determined by another person.” “What if dumating iyung right time? The right person.”

Kaya siguro, oras na para tigilan ko na ang pagsubok na kumbinsihin silang karapat-dapat ako. Mas mahalaga kung ano ang tingin ko sa sarili ko. Mas mahalaga ang konsensiya kong malinis. At mas mahalaga ang mga taong nakakakita ng tunay kong halaga. Hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko sa lahat. Ang kailangan ko lamang ay manatiling matatag. Patuloy na lumaban. Patuloy na bumangon. Dahil sa mundong ito, hindi sapat ang maging mabuti.

Hindi niya sinubukang intindihin kung may sarili ba itong pangarap, sariling landas na nais tahakin, o sariling damdaming matagal nang gustong makawala sa anino ng kanyang presensya. Sa kanyang isipan, sapat na ang pagiging pamilyar, sapat na ang nakaraan, sapat na ang ideyang minsan ay naging bahagi siya ng mundo nito—upang ipalagay na may karapatan pa rin siyang manghimasok, magdesisyon, at magtakda ng hangganan para rito.

Ako ang nasa kanyang puso at nasa kanyang bisig. Minsan ay napapangiti ako sa sarili ko: Sino nga ba ang tatanggi sa isang Christopher? Gwapo, mayaman, makapangyarihan… at higit sa lahat, alam niya kung paano ako pasayahin nang lubusan. Syempre, hindi ko ikinukuwento sa iba ang mga ginagawa namin nang mag‑isa. Mahalaga pa rin ang aming dangal at paggalang sa sarili. Ang mga sandaling iyon ay para lang sa aming dalawa — at sapat na iyon upang mapuno ang aking mundo.