Deep Quotes About Self Novels & Stories

sagot niya sa wakas, sabay ngiti. Hindi lang ito tungkol sa inspiration para sa design. Hindi lang ito tungkol sa Spring o Summer. Ito ay tungkol sa kanya. Sa pagbawi ng kapayapaan. Sa pagbawi ng sarili. “Tagaytay it is,” sabi ni Amber, at sumandal sa headboard habang pinipilit pigilan ang ngiting hindi mapigilan. “Para makalimutan ko muna lahat.” Ngumiti rin si Natasha habang hinihiga ulit ang sarili. “At para naman makapag-break ka sa kaka-overthink sa ex mo na parang may lifetime subscription sa utak mo.”

Siguro nga dapat munang dinahan dahan muna namin ang lahat. Hindi nagpadalos dalos sa bugso ng damdamin upang hindi kami makagawa ng ubod ng kapusukan. Marami akong natutunan. Natutunan na isa na doon ang pahalagahan ang sarili. Isalba hanggat kaya pa. Dahil sa huli, ikaw lang sa sarili mo ang tutulong mismo sa 'yo. Wala nang iba pa.

“Sa totoo lang, bumaba ang tingin ko sa sarili ko. Bilang tao kasi, lalo na kapag mahirap ka lang, ‘yung purity mo na lang ang maipagmamalaki mo eh, ‘yung dignidad mo. But I realized na hindi pala porket nagkamali ka, iyon na ang magde-describe sa buo mong pagkatao. Dahil hindi ka lang gano’n. Hindi porket dumating ka sa lowest part ng buhay mo, tapos na ang lahat. Lahat naman tayo nagkakamali, pero hindi ibig sabihin na nagkamali ka, hanggang doon ka na lang. Kailangan pa rin nating bumangon, magsimula, at magmahal ulit—especially ourselves. Tayo ang unang magmamahal at tatanggap sa sarili natin. Later on, darating at darating din naman ‘yung tao na tatanggap sa’yo—hindi dahil sa nakaraan m

Napasapo ako sa aking noo at nahulog sa malalim na pag-iisip. Ipakilala ang totoong siya at imulat sa katotohanan. Walang koneksyon ang mga ito sa nakaraan niya at sa buhay na mayroon siya ngayon, kung gayon ay posible kayang hindi siya tunay na mortal kung kaya’t kailangan kong ipakilala ang totoong siya sa kanyang sarili at imulat sa katotohanang iyon?!

Lalo na ngayong hindi ko na kayang isipin pa ang buhay ko kung wala siya. And this is what I will educate my children about. Na dapat ay hindi sila dumepende sa isang tao. They have to stand on their own. Hindi nakikita ang happiness sa isang tao hangga’t sa hindi natin napapasaya ang ating sarili. Sinulyapan ko si Fox at mapait akong ngumiti. Yeah, right. I know happiness shouldn’t depends on the person. But my happiness is in a form of Fox. Both my happiness and my knife.

Hayaan na lang ang lahat at pilitin na muling mabuo ang sariling pagkatao. "Pakiramdam ko, wala ng halaga sa akin ang lahat. Kung hindi nga lang sa panganay naming anak ni Drake, bakal matagal ko ng kinitil ang sarili kong buhay." muling wika nito na lalong nagpabigat ng kalooban ko. Unti-unti akong kumalas sa pagkakayakap dito at tinitigan ito sa mga mata.

"When I proudly raised my hand during recitation in class, only to come up with a wrong answer. They mocked me after that. I'm too boastful to be wrong." Napaismid ako nang mahina. "Nakakahiya nga." "My turn." He slightly moved. "Motivation mo in life?" "Perhaps to experience true happiness, one must accept the broken self." I can remember that line clearly. And the activity went on. ***

Ang bawat salita niya ay tumagos sa puso ng mga nakikinig, at sa dulo ng kanyang pagtatanghal, umalingawngaw ang malalakas na palakpakan. Sa Q&A round, tinanong siya: "Ano ang pinakamahalagang natutunan mo sa iyong buhay?" Sumagot siya nang may kumpiyansa: "Ang pinakamahalagang natutunan ko ay ang hindi paglalagay ng halaga ng sarili sa opinyon ng iba. Ang tunay na halaga ng tao ay hindi nakasalalay sa kanyang panlabas na anyo, kundi sa kanyang puso at pananaw sa buhay."

Kung ano-ano na naman muli ang iniisip niya. Nagkalat ang sketch book at ilang color pens sa ibabaw ng kama niya ngunit parang wala lang iyon sa kanya. Muli siyang huminga ng malalim. “Trabaho dapat ang iniisip natin self. Hindi iyong mga kung ano-ano!" aniya sa sarili.

I would never forgive myself. Parang kapag nagiisip, whenever we think deeply of something, we can see the beauty of it. The positive, the negative sides. If you dwell too much, it can suffocate you. Deep thoughts are sometimes beautiful but it can also kill you.