Woke Up Like This の小説・ストーリー

I rolled over for what felt like the hundredth time and stared at the ceiling. By six in the morning, officially sumuko na ako. Nakaupo na lang ako sa tabi ng bintana habang nakabalot ng blanket, samantalang ang dignidad ko ay ewan ko na lang, baka naiwan ko sa floor ng office ni Vladimir kagabi. My phone buzzed. Cassandra was calling. I answered on the first ring. “You’re awake.” “Girl, ikaw ang awake,” she said immediately. “And based on your voice, it’s either someone died or you almost made a very bad decision.”

Wala akong choice kundi lapitan ito at gisingin. "Hey, wake up!" saad ko sabay yugyog nang balikat nito. Hindi ako nito pinansin bagkus ay tumagilid lamang ito ng higa patalikod sa'kin. Napasimagot ako. Napako ang tingin ko sa flawless nitong likod. What the! Kainis naman, kung anu-ano ang naiisip kong kahalayan. Gosh!

Ramdam kong napakarami at mas malapot ang inilabas niya sa loob ko. NAPADAING ako nang wala akong makapa sa tabi ko. Nakarinig ako ng boses sa paanas tila ayaw akong gisingin. Wala akong idea kung anong oras na ba. Pero ang tanda ko, mag-uumaga na iyong last namin. Then, I passed out. Madalim sa kuwarto. Pero may liwanag na nagmumula sa banyo.

It was to be expected na magiging bangenge ako right after. When I woke up, I was already alone. I looked at the clock across the room. 12 noon. Sampung oras akong tulog. Bumangon na ako, and before I was able to stand straight, I felt my legs quivering. This was a normal response to sexual intercourse. Doktor ako, so alam ko ‘yon. Di ko lang inexpect na ganito kasakit. My legs and my back feels so sore.

Tumigil siya, pagkatapos ay inabot ang laylayan ng kanyang pajama nang walang pag-aalinlangan. Habang siya naman ay naalimpungatan mula sa pagkakatilog ng maramdaman niyang parang may tumutusok sa kanyang mga labi. Nung una ay akala niya nananaginip lang siya, ngunit lumilinaw at lumilinaw ang pakiramdam, kaya't bigla niyang iminulat ang kanyang mga mata. Nasa harap niya ang malinaw na gwapong mukha ni Erwan.. Nablangko ang utak niya ng dalawang segundo bago niya naalala ang nangyari kagabi. Matapos mabigong makatakas, nakatulog nga siya sa huli? At nakatulog siya ng mahimbing! Halos madaling araw na nang magising siya. Ngunit sa kabutihang palad, hindi pa nagigising si Erwan.

[The Woman Who Woke Up] (Paola – First Person POV) Hindi ako umiiyak habang naglalakad palabas ng ospital. Hindi ako sumisigaw. Hindi ako nanginginig. Ang mas delikado sa isang babaeng nasaktan— ay ‘yung babaeng tumahimik. The sliding glass doors close behind me, and for a second, I expect to feel something dramatic. A breakdown. A collapse. Maybe regret.

Napapaiyak siya ng tahimik dahil sa sama ng pakiramdam niya maging ang nararamdaman ng puso niya. She fell asleep not wanting to go out of her bedroom. Hours passed when she woke up when she heard a knock. Nakangiwi siyang bumangon at ang sama ng pakiramdam niya kaninang bago siya nakatulog ay mas dumoble pa. Siguro ay halo na rin ng hangover. Parang inaapoy ang mga mata niya at ang init ng pakiramdam niya. She heard a knock again. She picked up her phone to see the time and it's already past 12pm.

"Ugh.. I think I am so drunk? I wanna throw up!" "I'll take her home, ladies." "Carriuz! Oh my god! Mabuti na lang dumating ka na!" I head Sirene's voice at bago ko pa man malingon ang dumating na si Carriuz, everything went blank. I woke up in a familiar room but I know it's not my room dahil sa kulay at amoy ng kwarto na ito. Bumangon ako at agad na napahawak sa ulo ko dahil sa sakit na naramdaman ko. Geez. Hangover!

Quiscelle here-" Gun shots. All I hear were gunshots. Nangibabaw ang tunog ng mga putok ng baril sa sistema ko. I couldn't see anything but I heard everything. They are dying, they are slowly dying. "ROHESIA WAKE UP! IDIOTA, DO YOU KNOW WHAT TIME IS IT HUH?!" agad akong napabalikwas sa kinahihigaan ko at tinitigan si mommy. Agad kong ineksamina ang paligid. I am inside my room, at… walang masakit sa katawan ko. "Stop babbling something and get up Rohesia. You'll be late for your class, idiota." "Mi, did I go somewhere last night?"

LEX ARTHUR “No!” My eyes flickered wide open. Sunod-sunod na tumagaktak ang pawis ko nang pumihit ako at mahulog sa kama na aking hinihigaan. The loud thud of my body caused me to eventually wake up. Gumala ang paningin ko sa paligid. It was a room. A messy room with scattered papers all around me. Parang dinaanan ng bagyo. Parang winalaan ng sinuman.