Josefa Rizal Picture Novels & Stories

Rafael Valiente: Bakit hindi mo sabihin sa kaibigan mo na burahin na lang ang litratong ito? It was a picture of me and Zacarias Vega. Ito iyong bumisita sila Kola at Peter sa amin at nakuhaan nila kami ng litrato ni Zac na nag-uusap. Zac is looking at me while I'm looking at the coconuts. Nagtipa ako ng sagot kay Rafael. Ako: Why? It looks great. Tinitigan ko ang kisame habang naghihintay ng sagot niya. Nang tumunog na ang phone ko ay mabilis na chineck ko iyon.

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

sabi ni Rafael na nabalot na ng kawalang pag-asa ang kanyang buhay. Sa gitna ng malalim na karagatan at madilim na paligid, isinuong ni Rafael ang kanyang sarili, inilubog niya ang kanyang katawan sa malawak na dagat, walang takot na nadarama si Rafael sapagkat handa siya sa kanyang ginagawa anuman ang mangyari sa kanya, gusto na niyang makasama si Angela hanggang isang babaeng nakaputi na madalas niyang makita sa kanyang balintataw ang lumapit na sa kanya, hinaplos nito ang kanyang mukha at tila iniaahon siya nito mula sa kalaliman ng dagat, Tila nakikita ni Rafael ang larawan ng kanyang nobya.

Well i guess this is her first time din na makapunta dito. We walked around. Hinayaan ko syang mauna maglakad sakin habang ako ay click dito, click doon sa camera. Maraming tao sa luneta, mga pamilya, magbabarkada, kahit magkasintahan at syempre hindi papatalo ang bantayog ni Jose Rizal. Nilagay ko sa video mode ang camera at sa hindi sinasadyan pangyayari ay kinuhaan ko si Cassandra. The sunlight shone behind her na nagrereflect sa maganda nyang mukha with smile tagged at the corner of her mouth.

ngiting aya niya sa akin. Ngumiti ako at tumango, that's Riza may new friends, she's architect also. "Sure." Si Riza Mae Dizon ay matangkad, slim lang ang pangangatawan at fashionista ang kanyang suot, naka suot ng maiksing itim na palda mas lalo nitong naipapakita ang mahaba at makinis na legs niya, naka white blouse rin ito na nakabukas ang dalawang butones nito kaya bahagyang nakikita ang cleavage niya, naka shoulder bag din siya ng pink. Ang kanyang buhok naman ay hanggang baywang ang haba, she's pretty nahihiya pa nga ako ng una sa kanya like ang ganda ng datingan niya samantalang ako, hays.

Tahimik silang lumabas, isa sa harap at isa sa likod, at isinara ang pinto para sa kanila. Sa maluwang na sala, tanging sina Andres at Isabelle na lang ang naiwan. Tamang-tama nang isulat ni Isabelle ang dalawang magkaparehong pangalan at hindi malaman kung sino sa kanila ang nasa larawan. Balak na niyang magtanong sa matanda para malinawan, nang marinig niya ang malalim na boses ni Andres na dumaan sa kanyang tainga: "Ang nasa kaliwa ay si Mrs. Rosanna San Jose, at ang nasa kanan ay si Mrs. Barbara del Mundo."

Tanong ko sa kanya. "S-sasaktan ka nila." "Tumba nga silang lahat sa akin." Sabi ko at marahan siyang hinila upang ipahinga niya ang ulo sa hita ko. "Tingin mo bayani o martyr ka dahil sa ginawa mo? For your f*cking information, ginarote ang GomBurZa dahil sa pagiging martyr nila at na-firing squad naman si Rizal sa pagpapakabayani niya.”

Hindi ko mapigilang matawa nang unti-unting mabura ang ngiti ni Michelle nagsimula itong magsisinghot at kalaunan at pumalahaw ng iyak dahil sa pagsingit ni X, sa sinasabi niya. “I-Itanong mo kay Jose Rizal kasi 1896 siya namatay! ’Yun dapat sagot, mali ka naman eh! Papa!” humihikbi hikbi nitong saad. Hinanap nang mga mata ko si Y, napansin ko ito sa hardin nakaupo sa bench na naroon. “What’s wrong? You don't like the food anak?” tanong ko rito matapos makalapit.

Ang compound ay malaki, malamig, at walang-buhay—isang mausoleum ng lumang kayamanan. Nakita ni Rafael si Elias, nakaupo sa isang madilim na sulok, naglalaro ng video game sa isang mamahaling handheld console. Ang bata ay may matigas na posture at mapupungay na mata na puno ng unprocessed grief. “Sino ka at bakit ka nandito?” tanong ni Elias, matigas ang boses, hindi man lang tumitingin kay Rafael. “Ako si Rafael Santiago-Illustre,” sagot ni Rafael, kalmado. “Ako ang asawa ni Lia, ang iyong pinsan. At ako ang magdadala sa iyo sa Palawan.”

Valezarte kaya't dahan-dahan akong umatras at umalis. Mabilis akong pumasok sa loob at napasandal sa may pader. Hindi ko alam itong nararamdaman ko. Para akong kinakabahan na nabibigatan ang dibdib. Meron na ba siyang ginugustong ibang babae? Sino yung nasa picture? I think, that girl na nasa picture ay ang girlfriend niya o fiancée, o asawa. Kung ano'ng idea ang naisip ko dahil sa picture na 'yon. Kailangan kong mahanap ang babaeng nasa larawan para ibalik kay Mr. Valezarte at nang makabalik na rin ako kay Jasper!