You Are Growing Up So Fast Mga Nobela at Kwento

"But I can't fight just how he does." "Yeah, because we are here to do that for you... You don't have to grow fast nor force to understand things, son. Just enjoy your childhood, play; laugh, and have fun. Huwag mo munang isipin ang mga bagay sa paligid mo, masyado ka pang bata." "But you used to call me 'big boy', daddy." "Yet, you are still our baby. My only baby."

mariing wika ko. "Bakit ang bilis naman yata?" reklamo ni Ashley. Base sa mukha nito at boses. "Gusto kong ma settle na lahat bago ka pa makapanganak." sagot ko at ayoko ng mahabang diskusyon sa pagitan naming dalawa. Hanggang sa nagsalita na rin ang Mommy Carmina nito.

Hindi nila pinaramdam sa akin na mag-isa ako sa bahay na ito. “You grew up too fast,” mahina niyang sambit habang bahagyang napapangiti. “Parang kailan lang… umiiyak ka pa dahil ayaw mong pumasok sa preschool.” Napakagat ako agad sa labi ko. “And now…” dahan-dahan siyang napatingin sa akin. “You’re old enough to see our flaws and old enough to decide on your own," Hindi ko kinaya ang paraan ng pagtingin niya sa akin.

“Ako pa hinamon mo. Sige, mauna kang tumakbo. Kapag inabutan kita, may parusa.” “Anong parusa?” “Halik!” Agad siyang tumakbo palayo dito. Kaso ang bilis ng binata. Pero hindi siya basta magpapahuli. Mabilis din siyang tumakbo. Hinihingal na siya.

Page Ten. —————————— Bakit ganun? Bakit parang ang bilis lang? Parang noong nakaraan lang nagmamadali akong pumasok sa first day tapos ngayon.. tapos na ang Finals! Alam niyo yun? Tapos na ang First Semester! Ganoon lang. Parang ang bilis lang lumipas ng apat na buwan. Apat na buwan! Just wow! "Urgh! Ubos na ubos talaga utak ko ngayon, Girls!"

Alam kong hindi niya papabayaang alipustahin ang anak ko roon sa Maynila. Napaigtad ako nang may humawak sa 'king pisngi. I looked at the owner of the hand and found my son looking at me; wiping my cheeks. Saka ko lang napansing may isang butil pala ng luha ang pumatak sa 'king pisngi. "Why are you crying, mom? Are you sad?" I sniffed and shook my head. Ngumiti ako rito. "No, baby. Mommy is not sad. It's just that, you're growing too fast. I'm afraid you won't need me someday."

Napuno ng saya ang puso ko. Pero may kaunting lungkot din. Masyado siyang mabilis lumaki. Ipinatong ni Sebastian ang kamay niya sa ibabang bahagi ng likod ko. "You okay?" "Yeah. Just thinking." "About what?" "About how fast time goes. About how he's in Grade 1 now. About how soon he'll be in high school. Then college. Then married." "Let's not get ahead of ourselves." "I can't help it."

Hindi mo na sigurado kung alin ba ang mas makabubuti o makapagpapasama sa iyo. Gusto nilang ma- enjoy mo ang pagiging bata mo imbis na mangarap ng kung anu- ano tungkol sa mabilis na paglaki mo. Kasi pagtanda mo pala, hindi mo na iyon magagawa pa ulit. Mare- realize mo na lang ang halaga ng kabataan mo at magsisisi ka na lang na hindi mo sinulit iyon, pero hanggang doon na lang. Hanggang pagsisisi ka na lang dahil wala ka nang magagawa pa para balikan ang lahat ng iyon.

Ngumiti ito at kumislap ang mga mata. Kapag usapang business ay nabubuhay rin talaga ang dugo ni Adrian. "Iba na talaga ang mga bata ngayon, mas magagaling na kayo kaysa sa aming mga matatagal na sa mundo ng pagnenegosyo. Mas mabilis kayo mag-isip at mas alam niyo kung ano ang dapat gawin. Anyway, kung may lakad ka ay hindi na kita iistorbohin. Let's meet when you're no longer busy."

sabay sabay namang tumango ang mga kupal kong kaibigan. "ang bilis ng panahon. Habang nabilis pabilis ng pabilis din ang paglaki ng mga anak natin."sabi ni Rj. At kumakain ng chips. "Yeah. At mukang may papalit na sa pwesto natin."nakakalokong saad ni Raz. Na nakatingim sakin. Ganoon din ang ginawa ni Rj at Jasteen sabay sabay silang ngumisi.