You Are Growing Up So Fast นิยาย & เรื่องราว

sabay sabay namang tumango ang mga kupal kong kaibigan. "ang bilis ng panahon. Habang nabilis pabilis ng pabilis din ang paglaki ng mga anak natin."sabi ni Rj. At kumakain ng chips. "Yeah. At mukang may papalit na sa pwesto natin."nakakalokong saad ni Raz. Na nakatingim sakin. Ganoon din ang ginawa ni Rj at Jasteen sabay sabay silang ngumisi.

pagtataray ko sabay higa ulit at talikod sa kaniya. Hindi siya nagsalita agad, pero mayamaya lang din ay… "Grow up faster so I can call you… baby. But for now, let's go eat.” Hindi agad rumihestro sa utak ko ang sinabi niya dahil lumabas na siya pagkatapos. Pero nang nag-sink in na ito sa utak ko, mabilis akong napatayo mula sa kama at gulat na napahawak sa nagwawala kong puso.

Lumakad ako papunta kung saan makikita ko ang ilang matataas na buildings at kung saan naroon ang malakas na hangin. Nang tuluyan akong makalapit ay nadama ko agad ang napakalamig na hangin na tumatama sa balat ko at tila nawala ang ilang iniisip ko. Pumikit ako ng sandali, hindi ko maiwasang mamiss ang nakaraan lalo na no’ng bata pa ako at wala pa akong iniisip na mga problema. Masaya lang kami na pamilya. But, like what they said, when you grow older you will face how the world is full of chaos that affects everything especially the family.

She pouted. "Tell me, Kuya. What did you do?" "Do what?" "Graduating at medical school in just 4 years of studying. Instead of ten or more years. I want to study fast like yours." I facepalm at her. I poke her forehead that made her frown more. "It's because I'm smarter than you." "What are you doing two?" Dad asked as he sat down in his seat. Her wife also sat. Mama Mira. She smiles at me so I did the same.

But then she insisted that she likes it and she also wants to share her travel experiences at wala akong magawa kung hindi sumuporta sa kaibigan. "I'm scared for this kind of life even though I don't even care of how they think of me but nothing's wrong on trying new things, right?" aniya nang matapos kami sa pag-uusap. "And excited na akong makita ang tiyan mong lumalaki! I think mas mabilis ang paglaki niyan kasi dalawa and I'm ready to befome their pretty-ninang!" Natawa ako at hinaplos ang sariling tiyan, can't wait to become their momma, too...

saad ni Shaun habang nasa hapag sila. Mag-aapat na taon na ang kambal. Napabuntong-hininga s’ya. “Ang bilis ng panahon. Dati naghahanda pa lang kami sa first birthday nila, ngayon mag-four na sila.” Kung pwede lang ihinto muna ang paglaki ng mga bata ay baka gawin n’ya. Hindi niya pa yata kayang turuan itong masanay na gumawa ng mga bagay na mag-isa habang lumalaki kagaya nang pagpasok sa paaralan. Baka s’ya pa ang hindi humiwalay sa mga ito.

“Wala. Naisip ko lang... Niorr is seven now. He's growing up so fast.” “Oo nga. Parang kailan lang, karga-karga ko lang siya,” nakangiting pag-alala ko. “Don't you think...” nag-alangan siyang ituloy, namumula ang mga tainga. “Don't you think it's time he gets a baby sister? O kaya baby brother?”

Ang bilis lagi ng panahon. It seemed like only yesterday I was still in pain and was about to give-up. I felt like I experienced heart break all the time. But surprisingly though, I did what was necessary to move forward. Based sa experience, life would always hit you the hard way. Na parang feeling mo nalumpo ka not just physically but the whole aspect of your life? I do not want delays as much as possible kasi sayang sa oras, dahil sabi ko nga mabilis lang ang pagtakbo ng panahon. A day feels like just an hour, a month feels like a one or two weeks, and years now feels like few months. Ni hindi mo na nga mamalayan na magbabagong taon na naman o magbi-birthday ka.

sabi ko na taas, baba dito at pabilis nang pabilis dahil nararamdaman ko na malapit na ulit akong labasan. “Faster Mine, malapit na ako." sabi ni Franz na panay ang ungol. “Fu*k, malapit na rin ako Mine," sagot ko rito habang pabilis nang pabilis ang pagtaas, baba ko at hindi nagtagal ay pareho kaming lupaypay sa pagod at sarap. Akala ko tapos na kami pero bumangon si Franz at pinatalikod ako sabay bayo nito sa akin.

“Nasa puder pa naman nila tayo ngayon.” Tahimik lang akong tumango noon. Papalapit na rin nang papalapit ang due date ko kaya mas lalo siyang nagiging maingat sa bawat kilos ko. Kapag tumatayo ako nang mabilis, agad siyang napapalingon. Kapag nagbubuhat ako ng kahit magaan na bagay, mabilis niyang kinukuha iyon sa kamay ko.