You Are Growing Up So Fast นิยาย & เรื่องราว

Na pagdating ng araw ay hindi sila mahihirapan. Sadyang kay bilis talaga ng mga araw dahil isang taon na si Baby Zio at buntis na naman ako.Masaya ako pero hindi ko alam kung masaya rin ba ang asawa ko. This time kasi ay ako na ang naglilihi. At mas mahirap na ang mga hinahanap ko na pagkain. Masaya naman ako dahil sobrang nagbibigay siya ng effort sa baby number three namin. Sa edad na one year old ay mabilis ng maglakad si Zio. Habang si Mireya ay busy sa kanyang pag-aaral at pagiging ate sa kanyang kapatid.

“Okey po, at wala na akong magagawa? Ganoon na lang ba’yon?” “Gano’n na lang talaga iyon. ‘Nak, sa lahat ng ayaw ko ay ang maranasan mo kung gaano kasakit ang mabigo ngunit sa ngayon, gusto kong maintindihan mo na lahat tayo dumadaan sa ganyan. Masakit sa una ngunit wala kang ibang gawin kundi tanggapin ang pagkabigo. Doon magsisimula ang pagiging matapang at malakas anak. Bata ka pa, kung alam ko nga lang pinagbawalan muna kita kasi anak you are just 16 years old. Hintayin mo namang mag 18 ka muna please?”

Tulad dati na hindi buo ang araw ng isa’t isa kung hindi kami nakakapagchika. "You know, Aamon would laugh at me every now and then. Pakiramdam ko ang bilis lumaki ng anak namin. Aziel will start going to school next month," tunog nagtatampong pagbabahagi ni Allison. Napatawa ako. "Ayaw mo pang lumaki ang anak mo? He is still your first baby even if he becomes a fine young man." "I just can't put my feelings into words. Maybe you'll understand me once you saw your own child grows in no time."

Pero dahil iba ngayon, gusto ko nang umuwi at itulog lahat ng gumugulo sa isipan ko. Kung pwede ko lang sanang itigil ang oras, gagawin ko. Huwag lang magbago ang lahat. Dito ako masaya, eh. Kaso hindi naman pwedeng puro sarili ko lang ang iisipin ko. "When there's an opportunity to grow, grab it. You'll never know how valuable it is, until you let it slip in your hands," huli kong sabi bago tumakbo papunta sa jeep na nakahinto sa kanto.

May kakaibang kaba ang mabilis na kumalat sa buong katawan ko. Narinig ko rin ang mga bulong bulungan sa paligid. Lalong naging tahimik ang lahat habang naghihintay sa susunod na sasabihin. "It's about our daughter, whom you've been saying is currently studying at this school." Namutla ako. Nanigas ako sa kinauupuan. Parang tumigil ang oras. Parang huminto ang pag ikot ng mundo. Hala.

mahina niyang saad saka ako niyakap pabalik. Huminga ako nang malalim. “If you want to go out, call your dad. Ask him first. Baka busy siya.” “Okay, mom!” masigla niyang sagot sabay kindat sa akin. Dahilan para mapatawa ako. “You’re growing up too fast nak, please don’t grow up so quickly,” mahina kong saad. Yumakap siya ulit. “Even if I grow up, I’ll always be your baby.”

At sabihin ang mga bagay na gusto niyang sabihin lalong-lalo na sa tatay niya. My baby is slowly growing up. TO BE CONTINUED.....

In this kind of face talagang hindi mo mahuhuluan ang age . And onr more thing ,Sana lang mabilis lang to.Para naman matapos na ang bagong paghihirap ko at magkaroon na ng next accomplishment sa Buhay ko. -

"Nakatira kami sa squatter's area so batang lansangan din ako. Laro dito, laro doon, tapos uuwi ng bahay na marumi, galit na galit si nanay." Napangiti ako nang maalala ang buhay ko noong bata pa. Kung maaari lang maging bata habang buhay. Isn't it ironic that as a child we want to grow up fast, but once we grow up we wish to be a child again? "You have a great childhood then," aniya bago tawagin ang nagtitinda ng balot. Binasag ko iyon sa may tuktok at hinigop ang sabaw.

Hindi ako tumaya, bagkos pinaikot ko lang ulit ang upan at inihinto ito nang matapat sa kanya. "Papa, I'm a grown-up, and I don't feel anything different. I don't get hungry in the mornings, and I don't like to eat early. I only crave food every now and then, but it's all nice and healthy. I want to be healthy. Don't worry. I can look after myself." "Then, that's good."