Novel & Cerita You Will Be Missed In Tagalog

Anito at ako'y saglit na tinapunan ng tingin "Oo". Tipid kong sagot. "I'm sorry, Mister ko akala ko kasi ay aalis kang muli, akala ko pabalik ka na kaagad sa Cotabato. Akala ko ay wala lang sa 'yo ang pagkawala ng kambal." Wika ko habang ang aking mga luha ay nagbabadya ng kumawala. "Gagawa na lang tayo ng kambal ulit, Misis ko." Nakangiti nitong wika

Hindi ba pwedeng, na miss lang kita? “Aysus nako sayo nak. ‘Wag mo na akong pinagbobola. Halika na at malapit ng mananghalian. Nagluto ang tita mo ng masarap na gulay.” Sabay giya ng tatay ni Tin sa kanya papuntang mesa. Malakas na talaga itong maglakad at hindi halata na inatake na noon.

Nanginginig ang mga kamay nito. “But it was you. It is you. You don’t know how much pain I felt when I saw you, but you couldn't recognize me. Masaya… dahil sa wakas, nakita kita. Buhay at totoo. Pero sobrang sakit pala, na ‘yong babaeng minahal ko ng sobra nang mawala, makikita kong wala nang pakialam sa akin. Hindi makaalala. I… I missed you d*mn much, Ysa. And now, I'm missing you more.”

Binuksan ko ito at saka ito binasa. Dear Lala, Hey, how are you? It’s been a long time, haha. I miss you so much, alam mo ba ‘yon? Miss na miss na kita, sobra. Sana kasama kita hanggang ngayon. Sobrang nalungkot ako nang mawala ka sa piling ko. Sobrang nahirapan akong mag-adjust sa buhay.

Bigong bigo ako I miss her so bad! I miss her so d4mn much! Bigo akong umuwi sa unit, bagsak ang mga balikat. Sumalampak ako sa soffa at pumikit ng mariin. Kusang dumaloy ang mainit na likido sa pisngi ko galing sa mga mata ko. I miss her so bad!

"How are you?" "Kumain ka na." "Gusto kong dalhan ka ng pagkain kaya lang baka hindi mo lang din ito papansinin." "I miss you a lot," "I need to go back to work now. Bumalik ka na rin, please? I miss you. I love you so much!" Kinagat ko ang aking labi upang mapigilan ang pagtulo ng luha ko. Sumasakit ang puso ko sa sobrang lakas ng pintig nito.

natatawang saway sa kan'ya ng binata ngunit hindi s'ya kumalas sa pagkakayakap dito. "I miss you! Ang daya mo ha, nagbakasyon ka pala hindi mo man lang ako isinama. Kung hindi ko pa narinig kay tita Heidi ay hindi ko pa malalaman na nandito ka pala sa probinsya," nagtatampo na sita n'ya rito.

"i can't forget that day when she said that the game was finally over and it's time for her to let you go coz you are finally happy with your family..that she already lost you.,masaya kana daw sa lalaking mahal mo, masaya kana daw sa pamilya mo" Umiling iling na ako. Ang lakas na ng iyak ko. Pinagtitinginan na kami ng mga tao. Nasasaktan na ako at hindi ko na kayang pakinggan pa ang iba pa niyang sasabihin. Baka tuloyan ko ng hindi mapatawad ang sarili ko kapag may narinig pa ako. Ayaw ko na..

Leon asked. "H-Hindi.” Nabasag ang boses ni Lia. Pilit niyang pinipigilan ang maluha pero kusa na lamang nababasa ang kaniyang mga pisngi. ‘Dàmn! I badly miss you here, mama. Bakit kasi iniwan mo ako agad? Hindi pa rin ako nakaka move on sa pagkamatay mo. Miss na miss na kita. Miss na miss ka na ng Baby Lia mo. H—’

Hindi ako agad bumitaw. When our lips parted, a tear escaped my eye, ngunit agad ko 'yon pinunasan. Hindi ko na pinigilan pa ang sarili ko sa nais kong sabihin. “I'll miss you.” He smiled. “Mahal kita, Zalaria.”