Vanished Into The Night Novels & Stories

Naka-folder at naka-stapler naman ang karamihan kaya hindi naman ako nahirapan iayos. Nawiwili na ako sa pag-aayos nang mag-alarm ang alarm clock na nasa bedside table kasunod ng pagkamatay n’yon ay marahang pag-ungol ng taong nasa kama. Hindi agad ako nakakilos nang marinig ko ang paggalaw ni Mr. Silvano sa kama. Dahan-dahan kong pinakawalan ang hininga ko na para bang hindi ako nito makikita kapag gano’n ang ginawa ko.

natatarantang sambit ko. “Ma’am, hindi ko na pwedeng bilisan pa, baka hulihin na tayo kapag lumagpas ako sa tamang bilis ng pagmamaneho.” sagot naman nito sa’min. “Haiyst!” inis kong sambit. Nang huminto ang sinasakyan namin sa tapat ng dorm nila Justin ay agad kaming bumaba. Taranta kaming napatingin sa isa’t isa at nagmamadaling bumaba para sundan ito.

R A N C H Sh*t! Mahina kong bulong sa isipan ko, nagwawala na ang alaga ko dahil sa nakikita ko ngayong kay Lara. Bakat ang ut*ng niya sa t-shirt ko at kita ang hita nito. Alam kong wala siyang kahit na anong suot sa ibaba, mas lalo akong nag-init. “Pagbigyan mo na ako hindi ako makakatulog agad nito.”

Si Gerald, na nawalan ng kontrol sa lahat ng plano, ay nagdesisyon na tumakas, ngunit hindi na siya nakaligtas sa mga kamay ng mga awtoridad na ipinatawag ni Blake. Sa huling bahagi ng gabi, habang si Blake at Allie ay naglalakad papalayo mula sa pier, nagtaglay ng katahimikan ang paligid. Ang huling mga sigaw at putok ng baril ay humupa, at tanging ang malamlam na liwanag ng buwan ang sumasaksi sa kanila. “Tapos na,” sabi ni Allie, ang kanyang boses ay puno ng pagpapaluwag ng kalooban. “Tapos na ang lahat ng paghihirap.”

Binitawan niya ang mukha ni Vanessa at humalukipkip habang matalim pa rin ang mga tingin, probably waiting for her answer. Alanganin namang umayos ng tayo si Vanessa. "Ha! I didn't expect that you'll be this aggres---" "Cut the crap and just answer my damn question... WHAT DID YOU DO TO ZENICE?" Tobi asked, with his burning eyes. Vanessa is hesitating but seems like she doesn't have a choice. "I... I d-d-drugged h-her... t-that night..." I... I d-d-drugged h-her... t-that night...

Naglalambing pa ito na huwag muna siyang umalis sa tabi nito hanggang hindi ito nakakaidlip. God, she will miss her father. H******n niya ito sa noo. Lumabas siya ng silid at nagbihis. Pagbaba niya ng hagdanan, sinikap niyang huwag nang lingunin ang silid ng daddy niya. ‘There’s no looking back, Margaux.’ Sanay naman siyang umaalis at nagpupunta sa kung saan, pero talagang iba ngayon.

Aniya saka lumabas ng aking kwarto Ilang Segundo pa ng may bigla akong napagtanto Aalis si Klyde? Kaagad akong bumangon sa kama at nagmamadaling lumabas sa loob ng aking kwarto,dahan dahan ang lakad ko habang pababa ng hagdan,sinigurado kong walang nakakita saakin hanggang sa makarating ako sa parking lot kung saan narito ang mga sasakyan ni Klyde

Ang sakit lang akala ko okay na kami, pero ako lang pala ang umasa. "Bakit ba ang hirap hirap mong maabot Andrea," usal ko. Pinabilis ko pa ang pagmamaneho hanggang sa hindi ko namalayan ang papasalubong na Van na nag mamadali kaya bumangga ito sa sasakyan ko. Bago ako mawalan nang malay nakita ko pa ang ilang mga taong sinisilip ako at mga sigawan nila. Hanggang sa huli pangalan pa rin niya ang nabanggit ko. Andrea, Andrea, Andrea. Hanggang sa nawalan na ako ng malay at hindi ko na alam ang susunod na pangyayari.

"Salamat." Malamig niyang sabi. Bakas ang sakit sa itsura nito na tumango at mabilis na pinasibad ang kotse. Hinintay niya itong mawala sa paningin niya at bumuntong hininga na nagdoor-bell. "I'm sorry Niccolo, pero ito lang ang tanging paraan." Malungkot niyang saad sa kawalan. Ayaw niya rin namang mawala sakanya

“Ikaw? Hindi ka ba—” “Tumigil ka,” putol niya, malamig pa rin kahit ramdam ang adrenaline. “Hindi ito tungkol sa’kin.” Sa huli, umatras ang van, iniwan ang mga kasamahan nilang sugatan. Tumakbo palayo ang iba. Agad na nagbigay ng signal si Athena para humabol ang reinforcement. ***********