Your Smile Is Quotes の小説・ストーリー

“You know you never need to smile in front of me I will understand if you just cannot smile like you used to before.” Maka hulugang sabi nito, agad namang napalitang ng pag haba ng nguso ang pilit niyang ngiti. “I said don’t smile if you can’t, hindi ko naman sinabing sumimangot ka.” Natatawa nang sabi nito na sinagot niya naman ng isang matalim na pag irap. “Ano ngang ginagawa mo dito? Over time ka rin?”

"I think I'm a sucker for clichés." Ngumiti rin ako. "Noted." Kumunot ang noo niya na parang nagtatanong kung ano ang ibig kong sabihin pero nagsimula na akong kumanta. "You've got that smile That only heaven can make. I pray to God everyday That you keep that smile." Nagulat ako nang bigla siyang yumakap sa akin kaya niyakap ko na lang rin siya. "You are my dream

CHAPTER 12 ‘SMILE. Because when I see your smile, it also makes me have a smile.’ Ito ang mga salitang nabasa ni Syler sa kulay blue na sticky note na nakadikit sa ibabaw ng lamesa niya sa opisina.

"Sabi ko, ngitian mo ako." "Pinagkakatuwaan mo ba ako?" Kinunutan niya ito ng noo. Pilit iniignora ang kakaibang ningning ng mga mata nito. "No. Gusto ko lang makita kung paano ka ngumiti. Hindi pa kasi kita nakikitang ngumiti." Nagbawi siya ng tingin. "Hindi pinipilit ang ngiti, Seven, dahil sa ngiwi 'yon nauuwi. Wait 'til I smile naturaly, unscripted, and freely. Baka masilaw ka"

God salamat po dahil pinagkalooban nyo ako ng mabuting kaibigan. "Salamat Lily." "Wala yun, Okay, kung ano man ang mangyari mamaya, eto ang lagi mong tatandaan narito lang kaming lahat, isipin mo lang kami pag pinanghihinaan kana ng loob pag pakiramdam mo na papatak na ang luha mo ngumiti ka lang, because Smile is the best revenge, I mean weapon," natatawa pang sabi nito. Napatawa na rin ako at napayakap sa kanya, tinugunan nya ang yakap ko at mas hinigpitan pa ito.

Kaya napansin ko na naman ang asul niyang mga mata. "One... Two... Three... Smile!" Agad akong napangiti nang sinabi niya yung smile. Habang sinasabi niya kase 'yon ay nakangiti siya kaya napangiti na din ako. Sinauli na niya sakin ang phone ko. Tila namilog ang mga mata ko nang makita ko ang itsura ko. Gosh! "Ang ganda ko dito!" Tili ko. Tinignan ko siya. "Thank you!"

He flashed his white set of teeth and a dimple breathed in when he did that. I nodded and did a thumbs up. Agad itong nagpasalamat at bumalik sa pwesto niya. I took a deep breath and began acting like what he said. With an upright posture, I elevate my stance to lengthen my neck and gently tilt my head to the right. "Amazing! Allow a heartfelt smile to light up your face. Reflect on a treasured memory, something that authentically fills you with happiness." Aurelios' face immediately flashed on my mind. The way he called me that day. The night we shared together! A soft, genuine smile gracefully appears on her lips.

I smirked. "Placer o dolor?" I asked and then smile as if I did a great job 🥀🥀🥀

I have so many plushies in my room. Kumuha ulit ako ng isa para ibigay kay Josh. “Looks like you,” I teased him while comparing the plushies at him. Nakatitig lang si Josh sa akin, at kulang nalang ay kainin niya ako sa mga titig niya. Kainin? Gusto ko din iyon. “You look more beautiful with a genuine smile, Adeline,” he softly muttered. Natigilan ako sa kanya. Genuine smile. Bakit? Are all my smiles are fake? I don’t even know about that.

Si Damien naman ay umupo sa bench, habang ako ay tumayo lang, pinagmamasdan ang tuta. “Ang saya niya,” sabi ni Damien. “You should smile like that too. Ang ganda mo kayang ngumiti. Kaya nga ako nahulog.” “I’m smiling naman ah.” I rolled my eyes. "Kanina lang tayo nag-usap na tigilan mo 'yang feelings mo sa akin at mga pangtambay mong banat." “Whatever. Hindi ‘yan smile. ‘Yan ‘yung fake smile na ginagamit mo 'pag may clients.”