คนพาลโรงเรียน Novels & Stories

ว่านน้ำแปลกใจ “ไปอยู่โรงเรียน ที่มีทั้งน้อง มีทั้งเพื่อน มีทั้งครู มันจะเหมือน กับการต้องไปอยู่ในที่ ที่ไม่มีคนรู้จักคุ้นเคยได้อย่างไรกันคะ” พิมพกานต์อธิบาย

ยู่ “หายไปไหน” คริสพึมพำออกมาพร้อมกับชะเง้อชะแง้มองเข้าไปในบ้านของลลิตา ก่อนจะโทรหาเธอทว่า ลลิตากลับไม่ยอมรับสาย ชายหนุ่มรออยู่แบบนั้นนานหลายชั่วโมงกระทั่งตัดสินใจจะไปหาลักขณาแทน หวังว่าเธอยังอยู่ที่คอนโดมิเนียมเดิมซึ่งโชคก็ยังเข้าชายหนุ่มอยู่บ้างเพราะเขาได้ เจอเธอที่หน้าล็อบบี้คอนโดมิเนียมเข้าจริงๆ

“แต่ป่านไม่อยากเด่นนะ” “เอาเถอะน่าป่านเชื่อบุ๋มเถอะ” ทั้งสองคนนั่งเล่นมือถือดูทีวีกันจนถึงเวลาหกโมงครึ่งปราญติญาก็ขับรถพาพรชนกมายังโรงเรียนที่พวกเธอเคยเรียนอยู่ซึ่งตอนนี้มีศิษย์เก่ามาร่วมงานกันอย่างมากมายทำให้พวกเธอต้องจอดรถไกลจากโรงเรียนมาก

SPECIAL 2 ความในใจ เปิดเทอมวันแรกของการศึกษาในโรงเรียนนานาชาติ เด็กสาวในชุดนักเรียนกระโปรงลายสก็อตสีน้ำเงิน สะพายกระเป๋าเป้ กำลังเดินเข้าโรงเรียน แต่จู่ ๆ กระเป๋าที่เธอสะพายไว้บนบ่า กลับถูกใครบางคนแย่งเอาไป “เพื่อน” “ทำไมไม่รอ” ธาวินเด็กหนุ่มวัย 17 ปี เพื่อนสนิทของอลิน ดา เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่แสนจะเย็นชา

Chapter 17 “รู้แล้วน่า” มาลีหน้างอเล็กน้อยเมื่อถูกดักคออย่างรู้ทัน เมื่อเทอมที่แล้วชมรมอาสาสร้างโรงเรียนให้น้อง ได้จัดกิจกรรมไปออกค่ายพัฒนาโรงเรียนที่จังหวัดกาญจนบุรี ตอนนั้นภัทราและปรางค์รวีเดินทางไปด้วย พอตกกลางคืนเธอได้แอบลักลอบออกมานอกห้องพัก มามั่วสุมและพลอดรักกับร ุ่นพี่อีกสามคน เหตุการณ์ในครั้งนั้นภัทราเห็นโดยบังเอิญ ภัทราจึงนำมาข่มขู่เธอในครั้งนี้ ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเสียด้วย

“ก็ถ้าคิดถึงลูกก็ไปหาสิ เดี๋ยวพี่พาไป แพรรู้ใช่ไหมว่าลูกแพรเรียนอยู่โรงเรียนอะไร?” แพรพรรณพยักหน้า โรงเรียนนานาชาติ ที่มีชื่อเสียงระดับต้น ๆ ของประเทศทำไมเธอจะจำไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้พี่จะพาไปเจอลูก ไม่ต้องร้องแล้วนะ”

มัลลิกามองเวลา จอมทัพไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว เช่นเดียวกับลูกน้องทั้งสองของเขา “ไม่เป็นไรค่ะ มิ้งว่าจะเข้าไปเล่นกับเด็กๆหน่อย” หมอนนท์มองตามแผ่นหลังของมัลลิกาเดินตรงไปยังโรงเรียนซึ่งอยู่ติดกับอนามัยแห่งนี้ ในสนามขนาดเล็ก เด็กทุกคนต่างยิ้มแย้มเมื่อเห็นคุณพยาบาลคนสวยเ ดินเข้ามา

บรรยากาศในโรงเรียนหลังจากผ่านพ้นพายุลูกใหญ่ไปได้หนึ่งสัปดาห์เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ป๊อปคอร์นเดินเข้าประตูโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ต้องคอยหลบสายตาใคร ไม่ต้องหวาดระแวงเงาที่ตามหลัง และที่สำคัญที่สุด... เธอไม่ต้องซ่อนรอยแผลไว้ใต้ผ้าพ ันคออีกต่อไป

คอยดูเถอะ เป็นแฟนพี่ชายเธอเมื่อไหร่ จะไม่ปล่อยให้คนอื่นมาออเซาะเลย แครอลชูสองนิ้วถ่ายรูปกับน้องๆ นักเรียน พลันเหลือบไปเห็นป้ายชื่อโรงเรียนบนอกเสื้อคน เหมือนว่าจะพากันมาจากต่างจังหวัด เดินทางไกล ต้องดูแลเอาใจใส่หน่อย

ถ้าไม่ติดว่าที่นี่เป็นโรงเรียนเขาคงมอบจูบแสนหวานให้กับคนตัวเล็กแล้ว “เราไปกินข้าวกันเถอะครับ ของโปรดของเคทธี” “คะ” “มัสมั่นข้างโรงเรียนของเราไง ไปกันครับ” มือหนาของขุนศึกจับมือบอบบางของเคทธีเอาไว้ จากนั้นก็พาเธอเดินลัดเลาะไปข้างโรงเรียน ร้านขายมัสมั่นไก่ชื่อดัง วันนี้ คนไม่เยอะมากเนื่องจากโรงเรียนปิดเทอมแล้ว ทำให้พวกเขาสามารถเข้ามานั่งในร้านเพื่อรำลึกความหลังได้