คนพาลโรงเรียน Novels & Stories

อืม เป็นเวลาเที่ยงวัน และเขาก็หิวแล้ว ดังนั้นเจอรัลด์จึงออกเดินทางต่อไป ตรงประตูโรงเรียน มีเด็กสามคนในชุดขาดรุ่งริ่ง น่าจะอายุประมาณสี่ถึงห้าปีได้ พวกเขาแอบส่องเข้ามาไปด้านใน “นี่คือโรงเรียนใช่ไหม พี่ชาย? มันไม่เหมือนที่คุณเควต้าพูดถึงเลย…”

ว่านน้ำแปลกใจ “ไปอยู่โรงเรียน ที่มีทั้งน้อง มีทั้งเพื่อน มีทั้งครู มันจะเหมือน กับการต้องไปอยู่ในที่ ที่ไม่มีคนรู้จักคุ้นเคยได้อย่างไรกันคะ” พิมพกานต์อธิบาย

คริสเอ่ยชมลูกชายที่กินเก่งขึ้นมาก “ผมจะได้แข็งแรงเร็วๆ จะได้ไปโรงเรียน” “ลูกแม่ต้องแข็งแรงแน่ครับ” ลลิตาลูบแก้มตอบของลูกชายเบาๆ เมื่อก่อนโอบรักตุ้ยนุ้ยกว่านี้แต่พอป่วยก็ผอมลงไปมาก หลังจากนี้คงต้องขุนกันหน่อยแล้ว

“แต่ป่านไม่อยากเด่นนะ” “เอาเถอะน่าป่านเชื่อบุ๋มเถอะ” ทั้งสองคนนั่งเล่นมือถือดูทีวีกันจนถึงเวลาหกโมงครึ่งปราญติญาก็ขับรถพาพรชนกมายังโรงเรียนที่พวกเธอเคยเรียนอยู่ซึ่งตอนนี้มีศิษย์เก่ามาร่วมงานกันอย่างมากมายทำให้พวกเธอต้องจอดรถไกลจากโรงเรียนมาก

SPECIAL 2 ความในใจ เปิดเทอมวันแรกของการศึกษาในโรงเรียนนานาชาติ เด็กสาวในชุดนักเรียนกระโปรงลายสก็อตสีน้ำเงิน สะพายกระเป๋าเป้ กำลังเดินเข้าโรงเรียน แต่จู่ ๆ กระเป๋าที่เธอสะพายไว้บนบ่า กลับถูกใครบางคนแย่งเอาไป “เพื่อน” “ทำไมไม่รอ” ธาวินเด็กหนุ่มวัย 17 ปี เพื่อนสนิทของอลิน ดา เอ่ยถามด้วยใบหน้าที่แสนจะเย็นชา

Chapter 17 “รู้แล้วน่า” มาลีหน้างอเล็กน้อยเมื่อถูกดักคออย่างรู้ทัน เมื่อเทอมที่แล้วชมรมอาสาสร้างโรงเรียนให้น้อง ได้จัดกิจกรรมไปออกค่ายพัฒนาโรงเรียนที่จังหวัดกาญจนบุรี ตอนนั้นภัทราและปรางค์รวีเดินทางไปด้วย พอตกกลางคืนเธอได้แอบลักลอบออกมานอกห้องพัก มามั่วสุมและพลอดรักกับร ุ่นพี่อีกสามคน เหตุการณ์ในครั้งนั้นภัทราเห็นโดยบังเอิญ ภัทราจึงนำมาข่มขู่เธอในครั้งนี้ ซึ่งดูเหมือนจะได้ผลเสียด้วย

“ก็ถ้าคิดถึงลูกก็ไปหาสิ เดี๋ยวพี่พาไป แพรรู้ใช่ไหมว่าลูกแพรเรียนอยู่โรงเรียนอะไร?” แพรพรรณพยักหน้า โรงเรียนนานาชาติ ที่มีชื่อเสียงระดับต้น ๆ ของประเทศทำไมเธอจะจำไม่ได้ “ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้พี่จะพาไปเจอลูก ไม่ต้องร้องแล้วนะ”

มัลลิกามองเวลา จอมทัพไม่กลับบ้านมาสองวันแล้ว เช่นเดียวกับลูกน้องทั้งสองของเขา “ไม่เป็นไรค่ะ มิ้งว่าจะเข้าไปเล่นกับเด็กๆหน่อย” หมอนนท์มองตามแผ่นหลังของมัลลิกาเดินตรงไปยังโรงเรียนซึ่งอยู่ติดกับอนามัยแห่งนี้ ในสนามขนาดเล็ก เด็กทุกคนต่างยิ้มแย้มเมื่อเห็นคุณพยาบาลคนสวยเ ดินเข้ามา

บรรยากาศในโรงเรียนหลังจากผ่านพ้นพายุลูกใหญ่ไปได้หนึ่งสัปดาห์เริ่มกลับเข้าสู่สภาวะปกติ ป๊อปคอร์นเดินเข้าประตูโรงเรียนด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอไม่ต้องคอยหลบสายตาใคร ไม่ต้องหวาดระแวงเงาที่ตามหลัง และที่สำคัญที่สุด... เธอไม่ต้องซ่อนรอยแผลไว้ใต้ผ้าพ ันคออีกต่อไป

คอยดูเถอะ เป็นแฟนพี่ชายเธอเมื่อไหร่ จะไม่ปล่อยให้คนอื่นมาออเซาะเลย แครอลชูสองนิ้วถ่ายรูปกับน้องๆ นักเรียน พลันเหลือบไปเห็นป้ายชื่อโรงเรียนบนอกเสื้อคน เหมือนว่าจะพากันมาจากต่างจังหวัด เดินทางไกล ต้องดูแลเอาใจใส่หน่อย