Romans & histoires คนพาลโรงเรียน

ท่ามกลางแสงแดดสีชมพูเลื่อมส้มอ่อนในยามเย็น อันเป็นเวลาจวนเจียนโพล้เพล้เต็มที สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างเบาบางราวกับม่านไสว พลิ้วไหวเป็นเส้นสาย เต้นระบำอย่างอ่อนโยน. ดุจดารากำลังจะเดินกลับบ้านพักหลังโรงเรียนตามปกติ แต่เธอจำต้องแวะเข้าไปหลบฝนใต้ชายคาหลังโรงยิม ซึ ่งเป็นเขตห้ามเข้า เนื่องจากเป็นสุสานของเก่าของโรงเรียน ที่ใช้สำหรับเก็บของพังของชำรุดที่ยังไม่จำหน่ายออกไป มีทั้งเก้าอี้ โต๊ะ ม้าหินอ่อน อุปกรณ์กีฬา หรือแม้แต่เครื่องเล่นต่างๆ เรียกว่าเป็นแหล่งรวมของไร้ประโยชน์ ที่ต้องถูกโยนทิ้งนั่นเอง

พลอยใสรับทราบในสิ่งที่ธาราโทรมาบอก ก่อนจะวางสายและรีบเดินไปบอกให้เพื่อนทั้งสองคนทราบ “โอ้โห อย่าบอกนะคะว่าโรงเรียนที่พวกหนูจะได้เรียนคือที่นี่” ผ้าไหมพูดออกมาเสียงดังเมื่อรถตู้คันใหญ่แล่นเข้ามาในเขตบริเวณโรงเรียนนานาชาติชื่อดังที่ค่าเทอมแพงเท่ากับบ้านหนึ่งหลัง

ฉันส่ายหน้ารัว ไม่มีทาง พี่แทนคุณเลือกกินจะตาย เขาต้องกินข้าวที่บ้านหรือร้านอาหารหรูเท่านั้น ร้านอาหารง่ายๆสตรีทฟู้ดไม่มีวันเข้าไปใกล้แน่นอน โดยเฉพาะโรงอาหารที่มีคนพลุกพล่านอย่างโรงเรียนฉัน อย่าหวัง ฉันจึงจูงมือยัยเพลงไปที่สวนข้างตึกธุรการ เพราะที่นี่มันใกล้ลานจอดรถผู้ปกครองที่ร ับส่งนักเรียนที่สุด 'เกิดปัญหาแบบนี้ในโรงเรียนได้ยังไง'

ขณะที่ทั้งสี่คนเดินเข้าสู่โรงเรียน บรรยากาศรอบ ๆ ล้วนเต็มไปด้วยผู้คนที่ไม่ว่าจะเป็นนักเรียนใหม่และผู้ปกครองที่มาส่งลูกหลาน อ้ายอ้ายมองรอบตัวด้วยดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความสนใจ ดวงตาของเธอสะท้อนภาพของอาคารเรียนสูงใหญ่และสนามกว้าง เป๋าเอ๋อร์ ที่นี่เป็นยังไงบ้าง เ� �ออดไม่ได้ที่จะสื่อสารกับคู่หู เจ้านายตื่นเต้นหรือครับ ผมคิดว่าเจ้านายน่าจะเคยผ่านตามาแล้วนี่ ฉันก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น เพียงแต่ก็อดที่จะมีเล็กน้อยไม่ได้ก็ใครใช้ให้ฉันได้กลับมาเป็นเด็กมัธยมอีกกันล่ะ เด็กหญิงแย้งพลางมองค้อนลมค้อนแล้งให้กับระบบคู่หู

เป็นไตเติลเอ่ยติดตลก “ข้าวหน้าโรงเรียนมี” “มันไม่อร่อยเท่าข้าวบนห้าง” “กูไม่ได้เอารถยนต์มา” จินพูดแค่นั้น ก่อนจะดึงมือไอมิเอะให้เดินตามไปอย่างไม่สนใจใคร

หน้าประตูโรงเรียน รถเบนซ์เอสคลาสจอดเทียบท่า ธนาทัศก้าวลงจากรถ ปรับสีหน้าให้ดูเป็นคุณพ่อผู้ใจดีที่สุดในโลก แต่สายตาใต้กรอบแว่นกันแดดสีดำสแกนหาเป้าหมายอย่างดุเดือด "ปาป๊า!" เสียงใสแจ๋วเรียกมาแต่ไกล จันทร์เจ้าวิ่งดุ๊กดิ๊กออกมา ธนาทัศรีบย่อตัวลง อ้าแขนรับร่างเล็กที่พ ุ่งเข้ามาหา "คิดถึงจังเลยลูก วันนี้เรียนสนุกไหม"

ฉันหลุดขำออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปมองถนนที่ถูกปกคลุมด้วยแสงอาทิตย์ รถมาจอดนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าคฤหาสน์หรูที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงความแพง ที่บอกว่าย้ายมาโรงเรียนใหม่ จริงๆ แล้วก็แค่ฝากชื่อไว้เท่านั้น ฉันกับสืออวี้ไป๋ต่างถูกฝึกมาให้เป็นทายาทตั้งแต่เด็ก ไม่นานนักเราก็ได้ รับบัตรเชิญเข้าสู่งานสังคมธุรกิจ

บีบจมูกลูกสาวแล้วลุกขึ้นสะพายกระเป๋าตนพร้อมถือกระเป๋าลูกสาว ส่วนเด็กนักเรียนนั้นเดินไปเองโดยไม่ให้อุ้ม พอลี่วิ่งมาขึ้นรถด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอเซนกับเพื่อนๆ ที่โรงเรียน “ลุงพอลเปิดประตูให้พอลี่หน่อยค่า...” หนูน้อยออกคำสั่งทันทีเมื่อมาถึงรถ

บทที่1 ความเป็นมา โรงเรียนสกุลวาณิชย์ ร่างบอบบางของนักเรียนสาวเดินเข้ามาช้าๆ เธอหายหน้าหายตาจากโรงเรียนไปเป็นอาทิตย์เนื่องจากติดงานศพของพ่อแม่และคุณยายที่เลี้ยงดูเธอมาตั้งแต่เด็ก ข้าวปั้นมองไปรอบๆ เห็นภาพพ่อแม่มาส่งลูกหน้าโรงเรียนแล้วนึกเสียใจ จากวันนี้ไปเธ อต้องอยู่คนเดียว “ข้าวปั้นนนน!!!” เฟย์เพื่อนรักของข้าวปั้นวิ่งมาสวมกอดเพื่อนด้วยความเป็นห่วงตามด้วยต้นหลิวที่พึ่งลงจากรถของที่บ้าน ทั้งสามยืนกอดกันอยู่หน้าโรงเรียนท่ามกลางสายตาของคุณครูและนักเรียนทุกคน

แต่ทำไมคนที่ไม่ติดถึงต้องเป็นเธอ? ​ระหว่างทางกลับบ้าน สองข้างทางเต็มไปด้วยภาพแห่งความสุข บางครอบครัวพาลูกไปฉลอง บางกลุ่มยืนถ่ายรูปหัวเราะร่าเริงอยู่หน้าป้ายโรงเรียน เจนจิราทำได้เพียงก้มหน้าลงต่ำ ขอบตาบานร้อนผ่าวด้วยความกลัว... กลัวว่าน้ำตาจะไหลทะลักออกมาต่อหน้าผู้คน ​ ทันทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูบ้าน เธอตรงดิ่งเข้าห้องนอนแล้วลงกลอนทันที