Romans & histoires คนพาลโรงเรียน

วัชรมัยตกอยู่ในห้วงความคิดของตน ไม่ได้รู้เลยว่าในสวนปาล์มตอนนี้เกิดความโกลาหล เรื่องมันเริ่มมาจากสายคุณครูโรงเรียนอนุบาล “รบกวนคุณพ่อมาโรงเรียนด่วนค่ะ น้องปราบต่อยกับเพื่อน” ไผทคิ้วกระตุก ร้อยวันพันปีสกลกันต์ไม่เคยก่อเรื่องที่โรงเรียนเลย

blue part เมื่อมาถึงโรงเรียนผมกับม่อนก็พากันเดินไปยังโรงอาหารเพื่อไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่มาถึงแล้ว “ไงมึง วันนี้มาเร็วเชียว” พอง บาส เพลง และฝ้าย เงยหน้าขึ้นมาทักทายคนที่พึ่งมาถึง

เถวะพยักหน้าบอกเพื่อนรักพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างมั่นใจในแผนการครั้งนี้ คาบเรียนโฮมรูม ตอนนี้เจ้าหญิงกับเถวะกำลังหาทางออกจากโรงเรียน ซึ่งตอนนี้มันก็ง่ายสำหรับการหลบหนี เพราะคาบโฮมรูมส่วนมากจะเป็นคาบทำความสะอาดห้องเรียน ก็เลยจะไม่ค่อยมีคนสนใจมากนักว่านักเรียนที่ห้องหายไป ไหนกัน

แปะ แปะ แปะ เสียงปรบมือดังอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อโนอาร์และไอรีนดึงป้ายเปิดโรงเรียนของหมู่บ้านอย่างเป็นทางการ ทุกคนในหมู่บ้านมายืนมองโรงเรียนขนาดเล็กด้วยรอยยิ้มและความปลื้มปริ่ม โรงเรียนแห่งนี้มาจากน้ำพักน้ำแรงของคนในชุมชนช่วยกันจนประสบความสำเร็จเป็นรูปเป็นร่าง มีท ี่เรียนให้กับลูกหลานถึงจะไม่ใหญ่โตเหมือนคนในเมืองแต่พวกเขาก็ภูมิใจ

“งั้นขึ้นมาเลย” รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียนพร้อมกับฉันที่ไม่ได้ตั้งใจจะเดินทางไปไกลขนาดนั้นเสียด้วยซ้ำ

“ครับครู!” ขบวนรถม้าเคลื่อนตัวออกจากโรงเรียน โดยมีเมลขี่ม้านำหน้าขบวน เพื่อนร่วมห้องหลายคนที่เป็นลูกคุณหนูอาจจะไม่ชินกับการต้องมานั่งเบียดกันในรถม้าหรือช่วยกันยกของ แต่ภายใต้สายตากดดันของเมล ไม่มีใครกล้าบ่นสักคำ

โรงเรียน เมื่อวานที่ขับรถผ่านหน้าโรงเรียนนานาบอกว่าอยากแวะมาเยี่ยมเยียนโรงเรียนสมัยมัธยมและวันนี้เมื่อมีโอกาสและว่างจากการขายก๋วยเตี๋ยวช่วยป๊าม๊า คอปเตอร์ก็พานานาแวะมาทบทวนความทรงจำสมัยเด็กๆ สักหน่อย

ตึก ชายหนุ่มเดินมองแผ่นหลังของแฟนเขาที่เดินนำเข้าไปในโรงเรียนแห่งหนึ่งที่พวกทั้งสองเคยเรียนด้วยกันอย่างร่าเริง เขาไม่ได้กลับมาที่นี่นานแล้วเหมือนกัน ถึงแม้ว่าโรงเรียนนี้จะอยู่ในเครือของครอบครัวเขาก็ตาม

ก้าวแรกสู่ประตูโรงเรียน ชิงเหอปั่นจักรยานพาลูกทั้งสองมุ่งหน้าสู่โรงงานประถมตำบลสกุลหลิน บรรยากาศของโรงเรียนในยุค 80 เป็นเพียงอาคารไม้สองชั้นที่ผนังเริ่มซีดจาง แต่สำหรับชิงเหอ มันคือประตูแห่งโอกาส ขณะที่เธอกำลังจอดจักรยานเพื่อเข้าไปติดต่อครูใหญ่ เสียงหัวเราะเยาะเย ้ยที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากกลุ่มผู้ปกครองที่มายืนส่งลูกหลาน

คีย์เอ่ย "ลีนรักคีย์จัง" กระทั่งผ่านมาหลายวัน ห้องนอนของเคลลี่เสร็จสิ้น และถึงเวลาที่เด็กน้อยต้องไปโรงเรียน คีย์ไม่เคยได้เลี้ยงเคลลี่มาก่อน เขาจะตื่นเต้นทุกๆอย่างที่ลูกทำ วันนี้เป็นวันแรกที่คีย์พาลูกไปโรงเรียน เด็กน้อยใส่ชุดนักเรียนของโรงเรียนนานาชาติแห่งนึงซึ่งเป็นของค รอบครัวเจลีน คนก่อตั้งโรงเรียนคือตาแท้ๆของเธออย่างสแน็ป แน่นอนว่าที่นี่ย่อมดีที่สุดสำหรับเคลลี่แน่นอน