คนพาลโรงเรียน นิยาย & เรื่องราว

การเดินทางสู่จังหวัดน่านของเพทายเป็นไปด้วยความหวังและความกระวนกระวาย เขาไม่รู้ว่าแพรไหมอยู่ที่ไหนในเมืองที่เงียบสงบแห่งนี้ แต่ความรักและความปรารถนาที่จะได้พบเธออีกครั้งนำทางเขาไป ในที่สุด เพทายก็มาถึงโรงเรียนชนบทเล็กๆ แห่งหนึ่งตามที่อยู่ที่พ่อของเขามอบให้ เขาเห็นเด็ กกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานในสนาม และมีครูสาวคนหนึ่งกำลังดูแลเด็กๆ เหล่านั้นอยู่แต่ไกล

บทที่ 10 ผ้าแพรอาบน้ำแต่งตัวเตรียมที่จะพาลูกสาวนั้นไปเที่ยวข้างนอกพาไปโรงเรียนเด็กศูนย์ของประเทศโรงเรียนนานาชาติที่มีแต่ลูกคนรวยคนมีเงินเรียน "คุณผู้หญิงคะ...คุณผู้หญิงคุณหนูหายไปไหนไม่รู้ค่ะ" ผ้าแพรเธอเดินลงมาจากห้องยังไม่ทันก้าวขาไปไหนต้องหยุดชะงักด้วยที่พี่เลี้ยงท ั้งสองคนวิ่งหน้าตาตื่นมองซ้ายและขวาตามหาพะพาย ในวินาทีที่เธอได้ยินแบบนั้นหัวใจแทบหยุดเต้นเหมือนฟ้าถล่มลงมาเพราะตั้งแต่พะพายเกิดมาไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเลย

บรรยากาศที่หน้าโรงเรียนประถมนั้นแตกต่างจากโรงเรียนของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง มันเต็มไปด้วยเสียงเจี๊ยวจ๊าวและความสดใสของเด็กเล็ก ไม่นานนักหานซูอวี้ก็เห็นร่างผอมบางของเกาเสี่ยวเฟยวิ่งออกมาจากประตูโรงเรียน "พี่สาว!" เด็กชายตะโกนเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเธอยืนรออยู่

EP14 - ความต่าง (ฮาโล) 4โมงเย็น โรงเรียนมัทธยม ฮาโลจอดรถรอรับผักกาดที่หน้าโรงเรียน ไม่นานหญิงสาวในชุดนักเรียนม.ปลายก็เดินออกมาขึ้นรถ

เปียโนเดินมาจากด้านหลังพร้อมชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ ๆ "ก็ลองดูดิแปลกคนชะมัดไม่มีเพื่อนเลยใช้ชีวิตอยู่ได้ยังไงโรงเรียนออกจะใหญ่โตนักเรียนมีกี่พันคนแต่ไม่มีเพื่อนคบเลยสักคนเนี่ยนะ"

ทะเลาะวิวาทในโรงเรียน เอพริลอยากจะหัวเราะเพราะเธอเพิ่งเคยทำมันเป็นครั้งแรก ที่สำคัญอาจารย์ยังโทรตามพ่อกับแม่ของเธอมาที่โรงเรียนอีกด้วย!!!

เจ้าตัวเล็กถามตาใสแถมออกเสียงคำว่า โรงเรียน ผิดเป็น โลงเย็น อย่างเคยเด็กฉลาดจำได้ว่าถ้าได้ยินเพลงชาติต้องยืนตรงแต่ทุกวันถ้ายืนตรงเคารพธงชาติเสร็จ เด็ก ๆ ต้องต่อแถวเดินเข้าห้องไปเรียนระบายสีแต่วันนี้เพลงชาติร้องจบแล้วตัวเองยังไม่ได้อาบน้ำแปรงฟันเลย “วันนี้ไม่ต้องไปโรงเร ียนก็ได้ครับเพราะว่าพี่แซนไม่สบาย เราจะอยู่ดูแลพี่แซนกัน”

("เออสิครับ มึงขอมา กูก็ต้องไปดูเองสิ ตกลงมึงให้กูไปเปลี่ยนยางให้ใคร กลับมาไม่กี่เดือน เลี้ยงเด็กแล้วอ่อ" “เด็กพ่อมึงสิ! พายหวานเป็นน้องที่โรงเรียน” ("โรงเรียนไหน หน้าตาน่ารักอย่างนั้น ทำไมกูไม่รู้จัก แต่ว่าชื่อก็คุ้นๆ หูกูอยู่นะ")

ยัยแป้งพูดเสริมอย่างเห็นด้วย “ไม่ใช่หรอกมั้งงง พวกแกอย่าพูดเพ้อเจ้อ รีบเดินเถอะ” ฉันรีบพูดตัดบทไปแค่นั้นเราก็เดินมาถึงทางเข้าประตูโรงเรียนพอดีฉันจึงรีบดึงแขนยัยพอลลี่กับยัยแป้งเดินเข้าโรงเรียนทันที เพราะฉันยังไม่อยากเจอหน้าเขา ผู้ชายที่ทำให้ใจฉันสั่นแปลกๆ ซึ่งเ ขาคือผู้ชายคนแรกที่ฉันรู้สึกแบบนี้ด้วย

ในโรงเรียนใหม่ ไม่มีใครมาจับผิดว่าพิยดามีแม่คนผู้พิการ เติบโตในบ้านคนรับใช้ ทุกคนเท่าเทียมกัน กินด้วยกัน เล่นด้วยกันจนจบชั้นมัธยมปลาย ‘ดอกไม้ใหญ่ช่อใหญ่จัง ซื้อมาให้ใครเหรออออ’ เสียงจากแพทริเซียติดจะล้อเลียนนิดหน่อย กลอกตามอง เตวิชญ์ เพื่อนร่วมชั้นเรียนลูกชายนักธุรก ิจคนดัง