คัมภีร์วิถีเซียน Novels & Stories

เหตุใดบัณฑิตกู่เย่ต้องการมาที่โรงเรียนนี้ นั่นก็เพราะเขาอยากจะมาเห็นคัมภีร์ที่จารึกบนหินนั่นเอง เพราะซือซานจิง คือ คัมภีร์สำคัญ 13 เล่มในลัทธิขงจื๊อ ที่กลายมาเป็นรากฐานของการสอบจอหงวนในสมัยราชวงศ์ซ่ง คัมภีร์นี้ประกอบด้วยคัมภีร์สำคัญทั้งหมดของสี่หนังส

จิ้นเหอทวนคำ ปื้นคิ้วหนาเหนือดวงตาดำยาวรีขมวดมุ่น “มันเป็นหนึ่งในสุดยอดคัมภีร์มหายุทธ์ที่คนทั้งยุทธภพต่างอยากได้ไปครอบครอง เป็นคัมภีร์ที่มีความร้ายกาจหากก็ฝึกฝนได้ยากยิ่ง” “มันร้ายกาจแค่ไหนกัน”

ถานเซียนเซียนพยักหน้ารับคำ นางเห็นพัฒนาการของพวกเขาเป็นอย่างดี ตอนนี้แต่ละคนสามารถท่องคัมภีร์พันอักษรจนเชี่ยวชาญแล้ว ถานเซียนเซียนจึงคิดว่าพาพวกเขาไปผ่อนคลายบ้างก็ไม่เลวเช่นกัน อีกทั้งสวนนั้นยังมีที่ว่างให้ปลูกพืชได้อีกมากมาย หลังมื้อค่ำจบลงด้วยความชื่นมื่น ถานเ ซียนเซียนก็กลับห้องและถามระบบถึงเรื่องเมล็ดสมุนไพรที่นางต้องการปลูก [ ระบบมีเมล็ดสมุนไพรทุกชนิดขอรับ ท่านต้องการปลูกสมุนไพรใด ]

เอ้อร์เป่าบ่นพลางโยนกระบี่เทพลงกระเป๋ารวมกับเสบียงอาหาร "กระดาษคัมภีร์หมื่นวิถีนี่ก็สากผิว เช็ดปากไม่สบายเลย" เสี่ยวเป่าขยำสุดยอดคัมภีร์เต๋าทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี

โดยส่วนใหญ่จะเป็นคัมภีร์ปกสีเลือดหมูที่อยู่ในระดับดารา และสำนักเจี๋ยเอินนั้นมีคัมภีร์ระดับเซียนอยู่เพียงแค่ห้าเล่มเท่านั้น และคัมภีร์เจ้าปัญหาก็ล้วนเป็นคัมภีร์ระดับเซียนด้วยกันทั้งคู่... อีกทั้งคนก่อเรื่องยังมาจากยอดเขาที่สองทั้งคู่อีกต่างหาก

ท่ามกลางความเงียบ มีบางอย่างปรากฏขึ้นเหนือแท่นหินกลางห้อง เงาแสงสีฟ้าแผ่วเบาก่อรูปเป็นม้วนคัมภีร์อีกฉบับหนึ่ง ลอยลงตรงหน้าหยางเหวิน “นี่คือ...” เขารับม้วนคัมภีร์ด้วยสองมือ ไป๋หรูอวิ๋นเพ่งมอง ม้วนคัมภีร์นั้นจารึกไว้ด้วยอักษรสีเงินแวววาว “คัมภีร์ลมหายใจแห่งใต้ หล้า บทสุดท้าย”

องค์หญิงหยกเหมยพยายามนึกย้อนความทรงจำ “มันเป็นคัมภีร์เก่าแก่ ปกหนังสีดำ มีสัญลักษณ์รูปมังกรเลือนรางอยู่ที่ปก…และมีภาษาโบราณที่ข้าอ่านไม่ออกเขียนอยู่” ลักษณะของคัมภีร์ที่นางบรรยายนั้นตรงกับ คัมภีร์เทพมาร ที่หลี่มู่ไป๋ครอบครองอยู่ทุกประการ ทำให้เขามั่นใจว่าคัม ภีร์ของเขานั่นแหละคือ "คัมภีร์แห่งราชัน" หรือ "คัมภีร์แห่งเทพสถิต" ที่อดีตฮ่องเต้เคยศึกษา

นางพึมพำกับตนเอง ขณะหยิบม้วนคัมภีร์เก่าแก่เล่มหนึ่งออกจากชั้นวาง ม้วนคัมภีร์นั้นมีกลิ่นอายของกาลเวลา ห่อหุ้มด้วยผ้าไหมสีน้ำตาลที่ซีดจางลงไปตามกาลเวลา นางคลี่ม้วนคัมภีร์ออกอย่างระมัดระวัง ภายในเป็นตัวอักษรโบราณที่เขียนด้วยพู่กันอย่างวิจิตรบรรจง ไม่ใช่ตำ ราปรัชญา ไม่ใช่ตำราประวัติศาสตร์ แต่เป็นตำราว่าด้วยการบำบัดรักษาโรคด้วยวิชาธาตุและเส้นลมปราณ

หวงตี้เอ่ยขณะที่ผู้เป็นอนุชารายงานเหตุการณ์ในชายแดน ชายหนุ่มผู้ถูกเอ่ยถึงก็อดหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ เขาล้วงม้วนคัมภีร์ม้วนหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วเอ่ย “อาจเป็นเพราะคัมภีร์เล่มนี้พ่ะย่ะค่ะ มันคือคัมภีร์ปธังชลี เป็นตำราที่เกี่ยวกับการกำหนดลมหายใจผสานกับการยืดเส ้นสาย กระดูก กล้ามเนื้อ และเส้นเอ็นของทางเซินตู (อินเดีย) กระหม่อมเลยคิดจะหาคนที่เชี่ยวชาญภาษาของเซินตูมาแปลเป็นภาษาจีน ส่งไปให้ทางหมอหลวงศึกษาค้นคว้า จากนั้นจึงค่อยเผยแพร่สู่ชาวประชา”

จากนั้นเขาก็หยิบคัมภีร์โบราณออกมา ม้วนหนึ่งมีลายมือเขียนด้วยหมึกวิญญาณสีเงินเรืองแสง “นี่คือคัมภีร์ธาตุมิติที่เจ้าเก็บมาจากในถ้ำ ข้าดูแล้วเป็นคัมภีร์ที่อาจารย์ปู่ข้าเขียนไว้ เกี่ยวกับธาตุมิติ จงศึกษามันให้ดี ส่วนนี่คือโอสถชั้นสูงที่เจ้าสมควรได้รับ ข้าได้แบ่งไ