ชายชั่ว

ฉันขอร้องฟู่เยว่ชวน 99 ครั้ง ในที่สุดเขาก็ตกลงที่จะพาลูกสาวไปตั้งแคมป์บนภูเขาในวันเกิดเธอเมื่อฉันพบลูกสาวของฉันที่เชิงเขาในตอนกลางคืนของวันรุ่งขึ้น เธอตายแล้วในมือ เธอยังคงถือภาพครอบครัวไว้อย่างแน่น ฉันคุกเข่าต่อหน้าศพของลูกสาวอย่างใจสลาย แต่ฟู่เยว่ชวนกลับอัปเดตไอจีของเขา พร้อมแคปชั่นว่า คุณกับลูก ล้วนเป็นสมบัติของผม ในรูปถ่าย เขาและเพื่อนวัยเด็กของเขาจูงเด็กหญิงคนหนึ่ง กําลังมองพระอาทิตย์ตกที่ไกล ๆ ที่มุมล่างซ้ายของรูปถ่ายเผยให้เห็นมือเล็ก ๆ นั่นคือมือของลูกสาวของฉัน รูปภาพที่โหดร้ายนี้ถ่ายโดยลูกสาวของฉัน ……

สามีที่เป็นประธานบริษัทเชื่อมั่นว่าฉันเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงิน ทุกครั้งที่เขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจเพราะโรคซึมเศร้าของเธอกำเริบ เขาจะซื้อกระเป๋าแอร์เมสรุ่นลิมิเต็ดให้ฉันหนึ่งใบ แต่งงานมาครึ่งปี กระเป๋ากองเต็มห้องแต่งตัวแล้ว หลังจากได้กระเป๋าใบที่ 99 เขาพบว่าจู่ๆ ฉันก็เปลี่ยนไป ฉันไม่ได้อาละวาดอย่างเอาเป็นเอาตาย เพราะเขาไปอยู่กับหญิงในดวงใจอีกแล้ว แล้วก็ไม่ได้ฝ่าพายุโหมกระหน่ำไปหาเขา เพียงเพราะคำว่า “อยากเจอเธอ” อีกแล้ว ฉันขอเครื่องรางจากเขาเพียงชิ้นเดียว มอบให้ลูกของเราที่ยังไม่ลืมตาดูโลก พอพูดถึงลูก แววตาลู่เผยโจวอ่อนโยนเล็กน้อย “รออาการป่วยของโหรวโหรวดีขึ้นสักหน่อย ฉันจะไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาลกับเธอ” ฉันขานรับอย่างว่าง่าย ไม่ได้บอกเขาว่าฉันแท้งตั้งแต่สิบวันที่แล้ว ระหว่างฉันกับเขา เหลือเพียงเอกสารการหย่าที่กำลังจะเซ็นชื่อเพียงฉบับเดียวเท่านั้น

วันชาติจีน ดาวประจำโรงเรียนแต่งงาน เธอส่งข้อความเชิญเพื่อนร่วมห้องทุกคนไปร่วมงานผ่านแชทกลุ่ม ตอนแรกฉันแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่เธอกลับแท็กชื่อฉันโดยตรง “เสิ่นเหยียน ถึงเธอจะชอบอ้างตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีตอนที่เรียนอยู่มัธยม ฉันก็ไม่ถือสาอะไรหรอกนะ ฉันยอมให้เธอมาเข้าร่วมงานแต่งสุดหรูหราของฉันในวันพรุ่งนี้” จากนั้นก็มีเพื่อนร่วมชั้นเข้ามาส่งเสริมว่า “ดาวโรงเรียนของเราใจกว้างจริงๆ มิน่าล่ะถึงแต่งงานเข้าตระกูลลู่ได้ แม้แต่เสิ่นเหยียนที่ชอบอวดรวยจอมปลอมยังยอมให้อภัย!” “คนอย่างเสิ่นเหยียนคู่ควรจะเข้าร่วมงานแต่งในคฤหาสน์ของดาวโรงเรียนเหรอ? ไว้หน้าเธอเกินไปแล้ว” พอคนเริ่มด่าทอหนักขึ้น ดาวโรงเรียนก็ออกมาช่วยเกลี้ยกล่อม “ช่างเถอะ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานจนฉันไม่เก็บมาใส่ใจแล้ว เสิ่นเหยียนทั้งจนทั้งขี้เหร่อยู่แล้ว พวกเราอย่าไปว่าเธอนักเลย” พอเธอพิมพ์แบบนั้น คนในแชทกลุ่มก็พากันเลียแข้งเลียขาเธอยกใหญ่ ชมว่าเธอแสนดีและใจบุญขนาดไหน ฉันแสยะยิ้ม ตอนนั้นเธอแสร้งทำตัวเป็นลูกสาวเศรษฐีหลอกคนในโรงเรียน แล้วยังใส่ร้ายฉันที่เป็นลูกสาวเศรษฐีตัวจริงว่าพูดโกหก ทำให้ฉันถูกคนทั้งโรงเรียนด่า ฉันเปิดดูการ์ดเชิญในกลุ่มแชท ก่อนจะเห็นว่าคฤหาสน์ที่จัดงานแต่งคือบ้านของฉันเอง เจ้าบ่าวที่อยู่ในรูปก็คุ้นตามาก นี่ไม่ใช่คนขับรถของสามีฉันหรอกหรือ? พอคิดได้แบบนี้ฉันก็ยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ได้สิ ฉันจะไปร่วมงานแต่งของเธอแน่นอน!”

ในแวดวงตระกูลผู้ดีมีธรรมเนียมที่รู้กันโดยไม่ต้องเอ่ย คู่สมรสที่แต่งงานเพื่อผลประโยชน์สามารถต่างคนต่างใช้ชีวิตของตนเองได้ แต่ของที่ซื้อให้มือที่สามจะต้องซื้อให้คนในบ้านอีกหนึ่งชิ้นเสมอ เจียงอวี่หมิงเป็นคนที่เคร่งครัดในกฎ ดังนั้นต่อให้ภายหลังตระกูลเสิ่นล้มละลาย เขาก็ยังยืนกรานปฏิบัติตามกติกานั้นเป็นอย่างดี เขามอบความเคารพที่เสิ่นชิงหยวนสมควรได้รับอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง บัตรของเด็กเสี่ยมีเงินใช้จ่ายเดือนละห้าแสน บัตรของเสิ่นชิงหยวนก็ต้องมีเงินห้าสิบล้านโอนเข้าอย่างสม่ำเสมอ ไม่มีวันขาด เขาเพิ่งจะมอบเครื่องประดับมูลค่าหนึ่งล้านให้กับเด็กเสี่ยนั่น เขาก็ไม่ลืมที่จะไปงานประมูลทุ่มเงินมหาศาลเพื่อส่งแหวนโบราณมรกตเขียวมูลค่าห้าร้อยล้านมาให้เสิ่นชิงหยวน เหล่าคุณนายตระกูลใหญ่ที่ชินตากับผู้ชายเจ้าสำราญ แม้จะถอนหายใจให้กับความรักที่อื้อฉาวสะเทือนทั้งเมืองของเสิ่นชิงหยวนกับเจียงอวี่หมิง แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะพากันเตือนเธอ ให้รู้จักพอ รู้จักพอเหรอ? เสิ่นชิงหยวนรู้จักพออยู่แล้ว ดังนั้นเธอจึงเอ่ยปาก ในวันที่เจียงอวี่หมิงประกาศมอบบ้านชานเมืองที่แทบไร้ค่าให้กับเด็กเสี่ยอย่างเปิดเผย ขณะที่เธอรับโฉนดวิลล่า “นอร์ทชอร์หมายเลขหนึ่ง” จากมือเขา ก็เลยถามเขาอย่างสบาย ๆ ว่า “จู่ ๆ ก็รู้สึกเบื่อขึ้นมานิดหน่อย เราหย่ากันดีไหม” ......

แต่งงานลับๆ กับสามีที่เป็นประธานบริษัทมาหกปี แต่เขาไม่ยอมให้ลูกชายเรียกว่าพ่อแม้แต่ครั้งเดียว เป็นอีกครั้งที่เขาพลาดงานวันเกิดลูกเพราะเลขาสาว ในที่สุดฉันก็ยื่นเอกสารหย่าร้างให้เขา และพาลูกจากมาตลอดกาล ชายหนุ่มที่ใจเย็นมาตลอดกลับควบคุมตัวเองไม่ได้ บุกเข้ามาในห้องทำงาน ถามหาฉันอย่างบ้าคลั่ง แต่ครั้งนี้ฉันกับลูกไม่มีทางกลับไปอีกแล้ว

การแต่งงานระหว่างฉันกับลอเรนโซ คอร์สิกา เจ้าพ่อมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล เหมือนจะขาดก้าวสุดท้ายไปเสมอ หมั้นหมายมาห้าปี จัดงานแต่งงานมาแล้วถึงสามสิบสองครั้ง แต่ทุกครั้งก็ต้องล้มเลิกกลางคันเพราะอุบัติเหตุ จนกระทั่งครั้งที่สามสิบสาม พิธีดำเนินไปได้เพียงครึ่งเดียว ผนังโบสถ์ด้านนอกก็ถล่มลงมาทับร่างฉันจนต้องหามส่งห้องไอซียู กะโหลกศีรษะร้าว สมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ใบแจ้งอาการวิกฤตินับสิบใบถูกส่งออกมา... ฉันดิ้นรนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความเป็นความตายถึงสองเดือน กว่าจะยื้อชีวิตกลับมาได้ ทว่าในวันที่ออกจากโรงพยาบาล ฉันกลับได้ยินบทสนทนาระหว่างลอเรนโซกับลูกน้องคนสนิท “นายน้อยครับ ถ้าท่านหลงรักนักเรียนทุนคนนั้นจริง ๆ ก็แค่ถอนหมั้นกับคุณหนูเคียร่าไปตรง ๆ เถอะครับ อำนาจของตระกูลคอร์สิกามากพอที่จะสยบข่าวลือพวกนั้นได้ ท่านจะสร้างอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าไปทำไม...” “เธอเกือบตายแล้วนะครับ” น้ำเสียงของลูกน้องคนสนิทเจือแววไม่เห็นด้วย ลอเรนโซเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยปากขึ้น “ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก... สิบปีก่อน คุณมอร์โตแลกชีวิตของเขากับภรรยาเพื่อช่วยฉัน บุญคุณนี้ ฉันชดใช้ได้แค่ด้วยสัญญาหมั้นหมายเท่านั้น” “แต่ฉันรักโซเฟีย นอกจากเธอแล้ว ฉันก็ไม่อยากแต่งงานกับใครทั้งนั้น” ฉันก้มมองรอยแผลเป็นที่พาดผ่านไปมาบนร่างกาย แล้วร้องไห้ออกมาอย่างเงียบงัน ที่แท้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันต้องแบกรับ ไม่ใช่เพราะโชคชะตาเล่นตลก แต่เป็นเพราะแผนการอันแยบยลของคนที่ฉันรักหมดหัวใจ ในเมื่อเขาเลือกไม่ได้ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะเป็นคนจบเรื่องทั้งหมดนี้แทนเขาเอง

ในวันเข้าพิธีแต่งงาน คู่หมั้นของฉันหนีงานแต่งแล้วไปแต่งงานกับน้องสาวของฉัน ในพิธีแต่งงาน ซึ่งเป็นตอนที่ฉันอับอายสุดจะทน วิลเลียมกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แล้วขอฉันแต่งงาน ในเมืองที่ฉันอยู่ ไม่มีใครไม่รู้จักวิลเลียม เขาเป็นหนุ่มโสดคุณภาพผู้โด่งดัง เป็นชายในฝันของหญิงสาวทุกคน แต่เขากลับสวมแหวนแต่งงานที่นิ้วนางของฉัน พร้อมกับสารภาพรักว่า "ผมแอบรักคุณมาตลอด ขอบคุณพระเจ้าที่ให้โอกาสผมได้ใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคุณ" พอเราแต่งงานกันแล้ว เขาก็ดีกับฉันมากมาตลอด ทุกคนต่างก็รู้ว่านอกจากฉัน วิลเลียมจะรักใครอื่นไม่ได้อีกเลย จนกระทั่งปีที่เจ็ดของการแต่งงาน ฉันบังเอิญเข้าไปในห้องทำงานศิลปะของเขา เขาได้วาดภาพเหมือนของไอวี่ น้องสาวของฉันเอาไว้นับหมื่นนับพันรูป ภาพวาดทุกใบล้วนเป็นคำสารภาพรักอันอ่อนโยนที่เขามีต่อไอวี่ ผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจ เขาสวดอ้อนวอนต่อพระเจ้าด้วยศรัทธาแรงกล้าว่า ขอเพียงแค่ไอวี่มีความสุข เขาก็ยอมเสียสละทุกอย่างได้...แม้กระทั่งชีวิตของเขาเอง ความรักตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา ที่แท้เป็นแค่การหลอกลวง คนที่เขารักมาตลอดก็คือไอวี่ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันขอเป็นฝ่ายถอยออกมาเอง อีกสามวันฉันจะจากไปแล้ว ฉันขออวยพรให้เขากับไอวี่รักกันจนแก่เฒ่าก็แล้วกัน

หัวใจที่ฉันเฝ้ารอมานานถึงสองปีกลับถูกสามีนำไปปลูกถ่ายให้กับคุณหนูตัวปลอมอย่างมั่วเฉียนเฉี่ยน หมอบอกว่าฉันเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงแค่หนึ่งสัปดาห์ ฉันจึงตัดสินใจที่จะแช่แข็งร่างของตัวเองเอาไว้ ฉันบริจาคร่างกายของตัวเองให้สตูดิโอของมั่วเฉียนเฉี่ยน ในวันที่เซ็นหนังสือบริจาค ลูกชายโผเข้ามากอดฉันและพูดว่าในที่สุดแม่กับน้าเล็กก็คืนดีกันแล้ว พ่อกับแม่เอ่ยชมฉันว่า ในที่สุดก็รู้จักรักพี่น้อง รู้จักช่วยเหลือเกื้อกูลกันเสียที สามีเอ่ยด้วยความพึงพอใจว่า ในที่สุดฉันก็ยอมลดทิฐิและรู้จักมีเหตุผลบ้าง ฉันได้แต่ยิ้มบาง ๆ ใช่แล้วละ ครั้งนี้ฉันเป็นเด็กดีแล้วจริง ๆ ฉันจะคืนตำแหน่งคุณหนูตระกูลมั่วให้กับมั่วเฉียนเฉี่ยน เพื่อให้พวกคุณทุกคนได้สมหวังกันถ้วนหน้า

ในวันที่คนร้ายทรมานฉันจนตาย ฉันกำลังตั้งครรภ์ได้สามเดือน แต่สามีของฉัน มาร์ค — ยอดนักสืบชื่อดังของเมือง — กลับอยู่ที่โรงพยาบาลกับเอ็มม่า รักแรกของเขา เพื่อไปเป็นเพื่อนเธอไปตรวจร่างกาย สามวันก่อนหน้านั้น เขาบังคับให้ฉันบริจาคไตให้เอ็มม่า เมื่อฉันปฏิเสธและบอกว่า ฉันตั้งครรภ์ลูกของเราได้สองเดือนแล้ว แววตาของเขาก็เย็นชาลงทันที “หยุดโกหกซะ” เขาตะคอก “เธอมันเห็นแก่ตัว เธอแค่อยากปล่อยให้เอ็มม่าตาย” เขาจอดรถข้างทางบนทางหลวงที่มืดมิด “ลงไป” เขาสั่ง “เดินกลับบ้านเองซะ ในเมื่อเธอมันไร้หัวใจขนาดนี้” ฉันยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และถูกลักพาตัวไปโดยคนร้ายผู้เคียดแค้นเขา คนที่มาร์คเคยเป็นคนจับขังคุกด้วยตัวเอง เขาตัดลิ้นของฉันออก และด้วยรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม เขาใช้โทรศัพท์ของฉันโทรหาสามี คำตอบของมาร์คสั้นและเย็นชา “ไม่ว่าเรื่องอะไร การตรวจร่างกายของเอ็มม่าก็สำคัญกว่า! ตอนนี้เธอต้องการฉัน” คนร้ายหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา “โธ่เอ๋ย… ดูเหมือนว่ายอดนักสืบจะเห็นค่าชีวิตของอดีตคนรักมากกว่าภรรยาปัจจุบันซะอีก” หลายชั่วโมงต่อมา เมื่อมาร์คมาถึงที่เกิดเหตุ เขาตกตะลึงกับสภาพศพที่ถูกกระทำอย่างทารุณ และโกรธแค้นจนด่าทอฆาตกรที่ทำร้ายผู้หญิงตั้งครรภ์ได้โหดเหี้ยมถึงขนาดนี้ แต่เขาไม่รู้เลยว่า ร่างที่ถูกทำร้ายจนจำไม่ได้ตรงหน้านั้น คือภรรยาของเขาเอง — คือฉัน