ชีวิตนี้ฉันขอลิขิตเอง Romane & Geschichten

“ฉันอวยพรให้แกผ่านอุปสรรคทุกอย่างที่มีเข้ามาในชีวิตตอนนี้ไปให้ได้ จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เสียที” “อือ” เอ่ยรับเพียงแค่นั้นลลิตาก็กดวางสายก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างอัดอั้น เธอนั่งกอดตัวเองแล้วร้องอยู่แบบนั้นกระทั่งน้ำตาเหือดแห้ง ก่อนจะปลุกพลังใจบอกตัวเองให้ลุกขึ้นสู ้แล้วหยิบนามบัตรของคริสออกมาจากนั้นก็โทรหาเขา

จ้าวเสี่ยวชีพยายามปลอบใจ "ทั้งหมดเป็นความผิดฉันเอง! ทำไมฉันต้องพาเธอไปหาไอ้เลวนั่นด้วย!" หลินลู่ซีร้องไห้คร่ำครวญ

“หนูว่าครั้งนี้แม่ลองใช้สัญชาตญาณและหัวใจของตัวเองตัดสินใจเลยค่ะ ชีวิตคนเรามันสั้นนะคะแม่ อะไรที่มีความสุขก็ทำไปเถอะค่ะ” “ขอบใจมากนะที่ไม่ขัดขวางแม่” “ใครจะขัดขวางความสุขของแม่ได้ล่ะคะ” “แม่จะลองเปิดโอกาสให้ตัวเองอีกสักครั้ง”

“สิบหกหนาว เป็นช่วงเวลาสำคัญในชีวิต ให้เจ้าได้มีทางเลือกมากมาย” “ข้าก็ไม่คิดประท้วงแต่อย่างใด แม้ย้อนกลับไปไวกว่านั้นก็ไม่แน่ว่าจะช่วยชีวิตบิดามารดาเอาไว้ได้ ลิขิตสวรรค์หรือจะสู้มานะคน แต่มานะคนก็ไม่สู้ธรรมชาติการเกิดแก่เจ็บตาย อย่างไรก็ต้องพ่ายให้โรคภัยอยู่ดี ตัวข้า เองก็ไม่ได้คาดหวังมากมายถึงเพียงนั้น” “เจ้าอยากย้อนกลับไปตั้งแต่วัยเยาว์หรือ?”

“ห้ามคิดแม้แต่จะทำร้ายตัวเอง ชีวิตเธอเป็นของฉัน จะเป็นหรือตายฉันเท่านั้นที่เป็นคนกำหนด ฉะนั้นตราบใดที่ฉันยังใช้งานร่างกายเธอไม่สาสม อย่าได้คิดทำให้ของของฉันมีตำหนิ” คนโอหังออกคำสั่งอย่างเผด็จการ “ชีวิตฉัน…เป็นของฉัน ไม่ใช่ของคุณ”

"อีชั่ว! อีสารเลว!!" หลังจากนี้ ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อความสุขของตัวเอง เพื่อทวงของที่ควรเป็นของฉันเพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนใหม่ หวังว่าคุณจะเข้าใจกันนะคะหมิง

คิมหันต์ตะโกน "ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?" ณลินยิ้ม "ฉันเป็นอิสระแล้ว และฉันก็มีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจทุกอย่างในชีวิตของฉัน... และฉันก็จะเลือกคนที่จะดูแลฉันอย่างแท้จริง... ไม่ใช่คนที่คอยแต่จะหลอกลวงฉันไปวันๆ"

“รอผลเลือดออกมา แล้วฉันจะบอกเอง” “พ่อไม่มีสิทธิ์ขีดเส้นทางชีวิตผม และผมจะเลือกเองว่าจะใช้ชีวิตกับใคร” “.......”

ฉันจะไม่มีวันฝากชีวิตตัวเองไว้กับผู้ชายคนไหน ไม่ว่าจะเป็นกู้อี่เฉิน หรือจัสตินก็ตาม งาน สังคม ความบันเทิง ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบในการประกอบตัวเองที่แตกสลายขึ้นมาใหม่ และเติมแต่งมันด้วยสีสันที่งดงาม

หลินชิงอวี้มองเขาด้วยดวงตาสั่น “…สมแล้วที่เป็นถึงดวงชะตาธิดาเทพ…แต่ชะตานี้ของเจ้า…คงไม่อาจหลีกหนีได้…” มหาเสนาฉู่กระอักเลือด ยกมือปิดบาดแผล ก่อนจะกล่าวประโยคสุดท้ายด้วยเสียงพร่า “…ดวงชะตาที่ต้องสังเวยให้กับสวรรค์…”