ท่านประทาน の小説・ストーリー

คุณย่าของสายลมเอ่ยด้วยใบหน้าเป็นมิตร จากสีหน้าของย่าดูเหมือนว่าฟ้าจะไม่ได้ติดลบขนาดนั้น “ค่ะ สวัสดีค่ะหนูชื่อฟ้าประทานค่ะ” “สวัสดีจ้ะ ทานข้าวมาหรือยังลูก” “ยังเลยค่ะ” ฟ้าประทานลองฮึดสู้เดินมาหาย่าของสายลม “วันนี้คุณย่าทานข้าวกับอะไรคะ”

พระชายาหันมายิ้ม “เช่นนั้นกระหม่อมจะขอรางวัลได้หรือไม่ พะย่ะค่ะ” จวิ้นอ๋องกราบทูลด้วยสีหน้าขึงขัง “เจ้าจะเอารางวัลใดเล่า ” “ขอสมรสพระราชทานกับองค์หญิงจินเฟิ่งพะย่ะค่ะ”

“นี่เขาโกหกข้าอย่างนั้นหรือ” “ท่านอ๋องไม่ได้โกหกหรอกขอรับ” “ขอบคุณ คุณชายเทียนอ้ายที่มาส่งถึงที่จวน”

ที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ประทานให้ชิ้นนี้จะเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้อย่างไร? มันค่อนข้างใหญ่มากทีเดียว ไม่เล็ก ๆ น้อย ๆ เลยสักนิดจริงไหม! “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ท่านใจดีเกินไปแล้วกระมัง! เห็ดหลินจือชั้นดีเช่นนี้ท่านตัดใจประทานให้ข้าน้อยได้จริงหรือ?!”

“เยี่ยนกุนซือกล่าวหนักไปแล้ว” “มิทราบว่าท่านอ๋องจะให้เกียรติเขียนอักษรประทานให้กระหม่อมสักประโยคได้หรือไม่”

“ไม่! ฉันไม่เหมือน เธออย่ามาโยงมั่วแบบนี้นะ ไม่ตลกด้วยหรอก เอาเป็นว่า เรื่องนี้เธอเปลี่ยนใจเถอะ ฉันให้เงินเธอยืมไปใช้หนี้คุณย่าก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันโอนให้เลย” “ไม่ได้ ทิชาตกลงกับคุณท่านไปแล้ว ไม่คืนคำหรอก” “เธอบ้าไปแล้วหรือไงทิชา” “ถ้าทิชาบ้า คุณท่านจะต้องบ้ากว่าทิชาแน่นอน”

“เอาเถิด ข้าไม่ขัดเจ้าหรอก ข้าเชื่อว่าคนที่เก่งวิชาทางบุ๊นอย่างเจ้าจนน่าตกใจ การขี่ม้าคงไม่ยากเกินความสามารถเจ้าหรอกกระมัง แต่มิต้องขนาดเอาชนะหรอกนะเดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา” ข้าพยักหน้ารับให้กับความเมตตาของไทเฮา ดวงตาของสตรีสูงวัยมองมาที่ข้าด้วยความเปล่งประกายและแฝงไปด้วยความเอ็ นดูอยู่เต็มเปี่ยม

น้ำเสียงของหลัวหยางโหวเบาลง ราวกับว่ากำลังกลัวคำตอบที่จะได้รับ “ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านโหวทำดีมาก ทำดีจนข้าไม่คิดไม่ฝันว่าท่านจะทำเช่นนี้ ขอบคุณมากนะเจ้าคะ เช่นนั้นท่านโหวมีอันใดจะขอข้า ก็เชิญท่านโหวเอ่ยออกมาได้เลยเจ้าคะ ข้าน้อยยินดีทำให้ทุกอย่าง”

“ขอบคุณ คุณทันย่าสำหรับคำชมของคุณ คำชมนี้ฉันขอรับไว้ด้วยความนับถือ!”

เพราะเห็นว่าใกล้เทศกาลซีซี และคนที่หมายปองก็มาถึงเรือนจึงเร่งเอาขนมเฉียวกั่วออกมาต้อนรับ แต่อีกฝ่ายคงไม่สนใจขนมถูก ๆ เช่นนี้ หรือไม่ก็ไม่อยากรับของที่สื่อความหมายจากนาง “อย่าทำท่าทางสำออยเช่นนั้น ทำเหมือนกับข้าเป็นคนผิดทั้ง ๆ ที่เป็นเจ้าที่ผิด เจ้าไม่ควรยัดเยียดของเช่น นี้ให้กับคนอื่นโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ จำเอาไว้ว่าข้าไม่ได้อยากได้ของไร้ค่าเช่นนี้จากเจ้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา