ท่านประทาน นิยาย & เรื่องราว

หนานอิงทำหน้าบึ้ง "ก็ได้เจ้าค่ะ ข้าจะถือเองเพียงแต่ท่านอย่างกนักเลย จ่ายเงินให้ข้านะเจ้าคะ"

อสนใจค่ะ” ทิวาทิพย์ยื่นซองทำบุญให้อรุณ “มีการสร้างพระประทานองค์ใหญ่ด้วยนะคะ เขาว่ากันว่า ใครทำบุญสร้างพระประทานจะได้บุญใหญ่ ร่ำรวยยิ่งขึ้นมาชาตินี้ ส่งผลถึงชาติหน้าด้วยค่ะ ก่อนที่เปิ้ลจะเอาบุญมาบอกคุณพ่อคุณแม่ เปิ้ลไปบอกบุญคุณน้อยค่ะ คุณน้อยร่วมทำบุญมาสองล ้าน”

เสียงโรยแรงของคนบนเตียงเอ่ยขึ้น “ท่านประมุข” “ไม่ใช่ความผิดเจ้า ไม่เป็นไร ข้าจะทำทุกทางเพื่อหายาถอนพิษมาให้ได้ ข้าสัญญา”

จางเหวินหลุดขำ “ไม่คืน ให้เจ้าทั้งหมด” “ขอบคุณเจ้าค่ะ”เด็กสาวค้อมหัวขอบคุณหันไปยื่นเงินให้มารดา “เงินส่วนนี้ให้ท่านแม่เจ้าค่ะ อันเอ๋อร์ยังเด็กให้ท่านแม่เก็บไว้จะดีกว่า”หลิงซุนมองเงินในมือ นัยน์ตารื้นขึ้นมาคล้ายจะร้องไห้อีกแล้ว

คุณย่าของสายลมเอ่ยด้วยใบหน้าเป็นมิตร จากสีหน้าของย่าดูเหมือนว่าฟ้าจะไม่ได้ติดลบขนาดนั้น “ค่ะ สวัสดีค่ะหนูชื่อฟ้าประทานค่ะ” “สวัสดีจ้ะ ทานข้าวมาหรือยังลูก” “ยังเลยค่ะ” ฟ้าประทานลองฮึดสู้เดินมาหาย่าของสายลม “วันนี้คุณย่าทานข้าวกับอะไรคะ”

เพราะเห็นว่าใกล้เทศกาลซีซี และคนที่หมายปองก็มาถึงเรือนจึงเร่งเอาขนมเฉียวกั่วออกมาต้อนรับ แต่อีกฝ่ายคงไม่สนใจขนมถูก ๆ เช่นนี้ หรือไม่ก็ไม่อยากรับของที่สื่อความหมายจากนาง “อย่าทำท่าทางสำออยเช่นนั้น ทำเหมือนกับข้าเป็นคนผิดทั้ง ๆ ที่เป็นเจ้าที่ผิด เจ้าไม่ควรยัดเยียดของเช่น นี้ให้กับคนอื่นโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ จำเอาไว้ว่าข้าไม่ได้อยากได้ของไร้ค่าเช่นนี้จากเจ้า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา

“หนะ…นี่คือ…” “ของขวัญที่องค์รัชทายาทประทานให้ท่านเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะให้คนนำไปส่งให้ท่านที่จวนโปรดนำทางด้วยเจ้าค่ะ” “เอ่อ…นี่มันออกจะมากจนเอิกเกริกไปหน่อยหรือไม่”

“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาเขย ข้าซาบซึ้งในน้ำใจยิ่งใหญ่ของท่าน ข้าเป็นหนี้ชีวิตท่านไม่รู้ต่อกี่ครั้งกี่หน ชั่วชีวิตนี้ข้าคงชดใช้ไม่หมด” “หมดสิ ข้าไม่คิดดอกเบี้ยเจ้าแพงด้วย เจ้าควรจ่ายข้ามา ทยอยจ่ายได้ ไม่เป็นไร”

“ขอบคุณนะคะ” “เปลี่ยนจากคำขอบคุณเป็นมีลูกให้ผมสักคนหรือสองคนได้ไหม” คำขอนั้นสัมปันนีไม่ได้ปฎิเสธหญิงสาวยิ้มเอียงอายพร้อมกับพยักหน้ารับ นั่นเพราะหากไม่ใช่อชิระเธอก็คงไม่สามารถเปิดใจรักใครหรือฝากชีวิตไว้กับใครได้อีก ถ้ารักครั้งนี้จบลงแบบไม่สวยเธอก็จะอยู่เป็นโสดหรือ ไม่ก็บวชชีไปตลอดชีวิต

ที่ธิดาศักดิ์สิทธิ์ประทานให้ชิ้นนี้จะเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้อย่างไร? มันค่อนข้างใหญ่มากทีเดียว ไม่เล็ก ๆ น้อย ๆ เลยสักนิดจริงไหม! “ธิดาศักดิ์สิทธิ์ ท่านใจดีเกินไปแล้วกระมัง! เห็ดหลินจือชั้นดีเช่นนี้ท่านตัดใจประทานให้ข้าน้อยได้จริงหรือ?!”