Novel & Cerita ท่านประทาน

“เอาเถิด ข้าไม่ขัดเจ้าหรอก ข้าเชื่อว่าคนที่เก่งวิชาทางบุ๊นอย่างเจ้าจนน่าตกใจ การขี่ม้าคงไม่ยากเกินความสามารถเจ้าหรอกกระมัง แต่มิต้องขนาดเอาชนะหรอกนะเดี๋ยวจะเจ็บตัวเอา” ข้าพยักหน้ารับให้กับความเมตตาของไทเฮา ดวงตาของสตรีสูงวัยมองมาที่ข้าด้วยความเปล่งประกายและแฝงไปด้วยความเอ็ นดูอยู่เต็มเปี่ยม

“แล้วพรนั้น ฉันต้องทำอย่างไรถึงได้ขอ ท่านเทพจิ้งจอกรู้หรือไม่” “แน่นอนว่าข้าต้องรู้อยู่แล้ว เพราะพวกข้าเท่านั้นที่จะประทานพรให้เจ้าได้” “พรข้อนั้นก็คือท่านหรือเนี่ย”

“อะ…ฮ่าๆ ท่านแม่ทัพหมายความว่า แล้วแต่พระองค์จะทรงประทานให้เพคะ” ฮ่องเต้ทอดพระเนตรเห็นเช่นนั้น ก็ทรงพระสรวลออกมาด้วยเสียงอันดังก้องท้องพระโรง ก่อนจะพยักหน้าให้ขันทีนำของพระราชทานออกมา

ซูเหยาพูดด้วยรอยยิ้ม “คุณครับสิ่งที่คุณถือเป็นสิ่งที่เจ้าแม่ก็ประทานมาให้ด้วยหรือครับ” มู่หานถามด้วยความอยากรู้

“ท่านคงรู้ว่านางเป็นคนที่ฮ่องเต้ประทานให้ข้า...” “ข้าทราบดี” เขารีบพูดขึ้น “นางเป็นคณิกา...”

“ถูกต้อง นางเป็นแก้วตาดวงใจของใต้เท้าเตียว” “ถือเสียว่า ข้าได้ตอบแทนบุญคุณใต้เท้าเตียว ชีวิตใหม่ของนางที่ข้ามอบให้นี้ คงแทนอาหารหลายมื้อได้” “เอ กล่าวเช่นนี้ คุณชายผู้นี้คือ”

“ไม่! ฉันไม่เหมือน เธออย่ามาโยงมั่วแบบนี้นะ ไม่ตลกด้วยหรอก เอาเป็นว่า เรื่องนี้เธอเปลี่ยนใจเถอะ ฉันให้เงินเธอยืมไปใช้หนี้คุณย่าก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันโอนให้เลย” “ไม่ได้ ทิชาตกลงกับคุณท่านไปแล้ว ไม่คืนคำหรอก” “เธอบ้าไปแล้วหรือไงทิชา” “ถ้าทิชาบ้า คุณท่านจะต้องบ้ากว่าทิชาแน่นอน”

ผู้จัดการพูดออกมาเสียงเย็น “ผู้จัดการคะ ฉันไม่เข้าใจค่ะ” “เธอไม่เข้าใจใช่ไหม ได้ ฉันจะทำให้เธอเข้าใจเอง บัตรเครดิตในมือของเขา ทางธนาคารสั่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษ ถ้าหากเงินฝากไม่ถึงหมื่นล้านหยวนก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะได้รับสิทธิ์นี้” ผู้จัดการยังคงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ขอบคุณ คุณทันย่าสำหรับคำชมของคุณ คำชมนี้ฉันขอรับไว้ด้วยความนับถือ!”

น้ำเสียงของหลัวหยางโหวเบาลง ราวกับว่ากำลังกลัวคำตอบที่จะได้รับ “ไม่ใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ ท่านโหวทำดีมาก ทำดีจนข้าไม่คิดไม่ฝันว่าท่านจะทำเช่นนี้ ขอบคุณมากนะเจ้าคะ เช่นนั้นท่านโหวมีอันใดจะขอข้า ก็เชิญท่านโหวเอ่ยออกมาได้เลยเจ้าคะ ข้าน้อยยินดีทำให้ทุกอย่าง”