นักเรียนยากจน นิยาย & เรื่องราว

กลุ่มยากจนนั้น ตามชื่อที่แนะนำคือกลุ่มของนักเรียนห้าถึงหกคนที่ยากจนในชั้นเรียนของพวกเขา พวกเขาอยู่ในกลุ่มที่มีความต้องการเร่งด่วนอย่างยิ่งและมีเจอรัลด์เป็นหัวหน้าของกลุ่มยากไร้นั้น

นักเรียนของโรงเรียนยังเป็นแบบทันสมัยที่ซูเมี่ยวจินออกแบบมาให้เหมาะกับระดับการศึกษาของเด็ก ๆ รูปแบบชุดแตกต่างกันเพียงสีของแต่ละระดับชั้นเท่านั้น ราคาชุดไม่แพงจนเกินไป โรงเรียนยังมีทุนการศึกษาให้แก่นักเรียนยากจนแต่เรียนดีเพื่อให้พวกเขาสามารถเข้าทำงานในห้าตระกูลในอนาคตไ ด้ด้วย

เมื่อเธอบอกหลานว่าจะไม่สามารถส่งเสียไปถึงมหาวิทยาลัยได้ แม้หลานชายจะเสียใจ แต่ก็เข้าใจถึงสถานะของครอบครัวและพูดว่าจะหางานทำเพื่อเลี้ยงดูพ่อกับย่าเอง ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ยินประกาศว่าจะมีทุนมอบให้นักเรียนที่เรียนดีแต่ยากจน พร้อมกับส่งเสียจนถึงมหาวิทยาลัยตามที่ต้องการ “นั่นส

‘พวกเจ้าไม่รู้อะไร’ ชายที่ถูกเรียกว่าอาซวนสูดน้ำมูกเสียงดัง ‘เจ้าก็รู้ว่าข้ากับเอ้อร์เจียงฐานะครอบครัวยากจน ตอนสอบฮุ่ยซื่อ[1]ผ่านเงินที่ทางบ้านส่งมาร่อยหรอจนแทบไม่มีซื้อข้าวกิน เรื่องเครื่องเขียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง’ สำหรับผู้มุ่งมั่นเส้นทางบัณฑิตทั้งหลาย จำเป็นต้องหาเงินหรือพ� �่งพาทางบ้านเพราะค่าใช้จ่ายจิปาถะยิบย่อย ด้วยเหตุนี้ถึงกับทำให้หลายคนจำต้องล้มเลิกความฝันกลางคัน พักไปทำมาหาเลี้ยงชีพชั่วคราว หากคนไหนมีช่องทางสร้างรายได้บางทียังกลับมามุ่งมั่นเล่าเรียนต่อ ทว่าโชคดีไม่ได้อยู่ข้างทุกคนเสมอไป บัณฑิตนามอาซวนกับเอ้อร์เจียงเองก็เช่นกัน

ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา มีเพียงซูเฉี่ยนเฉี่ยนที่เป็นนักเรียนที่ยากจนเท่านั้นที่สามารถเข้าเรียนได้ เพราะคะแนนที่สูงมากและการแนะนําของป๋อซือเหยียน แต่เสิ่นม่านไม่มีพื้นฐานในด้านนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าโรงเรียน

�กษาที่ติงเชาเป็นอาจารย์สอนวรยุทธนั้น เน้นสอนเด็กยากจนให้ได้มีโอกาสทางการศึกษา แต่ด้วยความสามารถของติงเชา และอาจารย์ท่านอื่น สำนักศึกษาแห่งนี้จึงมีชื่อเสียงโด่งดัง ลูกเศรษฐีมีเงินต้องการให้ลูกได้เล่าเรียนดี ๆ ยอมพาบุตรหลานมาเรียนแม้ต้องเรียนรวมกับเด็กยากจ นก็ตาม

จังหวัดได้รับการศึกษาเทียบเท่ากับเด็กในเมืองนั้นเป็นเรื่องที่ท้าทายเป็นอย่างมากบางคนหัวดีแต่เพราะความจนถึงทำให้เขาหลุดจากระบอบการศึกษาขั้นพื้นฐานสภาพสิ่งแวดล้อมมันทำให้เขามองไม่เห็นอนาคตตัวเองในอีก 10 ปีข้างหน้าเพราะความจนมันคือของจริงส่วนภาพที่มองเห็นตัวเองรับปริ� �ญาได้ทำงานดีๆมันคือภาพมายาทางนันธ์เดชภาคย์เองก็ให้การสนับสนุนจัดตั้งมูลนิธิขึ้นมาเช่นกัน

"ขยันจัง แต่เท่าที่พี่รู้พี่ไม่เคยเห็นนักศึกษามหาลัยเคทำงานพาร์ทไทม์กันเลยนะส่วนใหญ่จะเป็นลูกคุณหนูไฮโซกันทั้งนั้น หรือเราอยากลองเป็นคุณหนูตกยากดู" "หวาไม่ใช่คุณหนูหรอกค่ะ ที่ได้มาเรียนที่นี่ก็เพราะได้ทุนมาเรียนถ้าให้มาเรียนเองหวาไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมแพงๆหรอกค่ะ พ่อแม่หวาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเราเป็นชาวนาชาวไร่ธรรมดา" "ให้พี่ไปส่งมั้ย"

ปณิธานยืนฟังที่ป้าแจ่มเล่าพลางคิดไปด้วยว่า ชีวิตคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ บางคนกินหรูได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ทุกวัน ในขณะที่บางคนต้องอดมื้อกินมื้อ ปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอดไปในแต่ละวัน คนที่มีก็คือมีจนไม่รับรู้ถึงความลำบาก ส่วนคนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลยในแต่ละว ันได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์และไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจต่อสู้กับชีวิตได้อีกนานแค่ไหน “ถ้าไม่ลำบากป้าแจ่มจนเกินไป ผมก็อนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ครับ แต่ต้องดูแลให้ดีอย่าให้รบกวนเด็กนักเรียนและเวลาสอนของคุณครูท่านอื่นนะครับ”

วามลำบากนั้น จะนำพาชีวิตดิ่งลงสู่เหวเหวแห่งความหายนะได้อย่างไร ความหวังของโจวจื่อหมิงที่ยอมตรากตรำทำงานจนหลังขดหลังแข็ง ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อประหยัดเงินทุกอีแปะมาจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก่น้องชาย กำลังถูกเด็กหนุ่มผู้นี้เหยียบย่ำทำลายลงอย่างไม่ไยดีด้วยการแอบหนีเรียนกลับมาน