Novelas y relatos de นักเรียนยากจน

คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มักถูกความพยายามและไม่ยอมแพ้ของบัณฑิตยากจนดึงดูด เพราะพวกนางใช้ชีวิตอย่างสุขสบายตั้งแต่เด็ก ไม่เคยลำบากเช่นนี้มาก่อน ครั้นได้เห็นว่าบัณฑิตยากจนใช้ชีวิตอย่างยากลำบากก็ย่อมรู้สึกสงสารอย่างง่ายดาย จากนั้นค่อยๆ คิดหาทางช่วยเหลือเขา

จะมีสักกี่คนที่ยอมอุทิศตนเป็นอาจารย์ให้ความรู้กับผู้อื่นโดยหวังผลที่ว่าเพียงแค่ขอให้ชาวบ้านมีชีวิตพื้นฐานที่ดี ให้เด็กยากจนได้เปลี่ยนแปลงชีวิตตน ดังนั้นพวกเจ้าที่มีเงินทั้งหลายจงฟังให้ดี ข้าซุยเจิ้นเผิงไม่ต้องการเงินของพวกเจ้า แม้ข้าจะสอนที่นี่แล้วไม่ได้เงินแม้แต่ทองแดงเ ดียวข้าก็จะอยู่” เสียงแหบพร่าของชายชรากล่าวหนักแน่นเช่นเดียวกับแผ่นหลังของเจ้าตัวที่ยืดตรงไม่มีการสั่นคลอน

เป็นเสียงของเควินเอ่ยถามผู้ช่วย เควิน เขาคือผู้ที่ชอบให้การอุปการะเด็กเรียนดีแต่ยากจน เพราะเห็นว่าการศึกษานั้นสำคัญต่อเด็ก ๆ มาก น่าเสียดายหากว่าฐานะการเงินของครอบครัวของเด็กเหล่านั้นทำให้เด็กหมดโอกาสได้เล่าเรียน เขาจึงได้มอบทุนการศึกษาแบบนี้มาหลายปีแล้ว

หลี่มู่ถิงพยักหน้า “คุณได้ยินถูกแล้ว ประธานฉินตั้งใจที่จะช่วยอุปถัมภ์ค่าเล่าเรียนของลูกของคุณ” “ตะ แต่ทำไมล่ะ?” สวีเจียโหรวถามอย่างอธิบายไม่ถูกไม่เข้าใจ: “การอุปถัมภ์ทางการเงินโดยทั่วไปแล้วไม่ได้มอบให้กับเด็กที่อยู่ตามพื้นที่กันดารหรือเด็กที่ยากจนเท่านั้นเหรอ? สภาพทางการเงินข องครอบครัวเราก็ดูจะไม่ได้แย่มากหนิ?”

กลุ่มยากจนนั้น ตามชื่อที่แนะนำคือกลุ่มของนักเรียนห้าถึงหกคนที่ยากจนในชั้นเรียนของพวกเขา พวกเขาอยู่ในกลุ่มที่มีความต้องการเร่งด่วนอย่างยิ่งและมีเจอรัลด์เป็นหัวหน้าของกลุ่มยากไร้นั้น

นักเรียนของโรงเรียนยังเป็นแบบทันสมัยที่ซูเมี่ยวจินออกแบบมาให้เหมาะกับระดับการศึกษาของเด็ก ๆ รูปแบบชุดแตกต่างกันเพียงสีของแต่ละระดับชั้นเท่านั้น ราคาชุดไม่แพงจนเกินไป โรงเรียนยังมีทุนการศึกษาให้แก่นักเรียนยากจนแต่เรียนดีเพื่อให้พวกเขาสามารถเข้าทำงานในห้าตระกูลในอนาคตไ ด้ด้วย

เมื่อเธอบอกหลานว่าจะไม่สามารถส่งเสียไปถึงมหาวิทยาลัยได้ แม้หลานชายจะเสียใจ แต่ก็เข้าใจถึงสถานะของครอบครัวและพูดว่าจะหางานทำเพื่อเลี้ยงดูพ่อกับย่าเอง ไม่คิดว่าวันนี้จะได้ยินประกาศว่าจะมีทุนมอบให้นักเรียนที่เรียนดีแต่ยากจน พร้อมกับส่งเสียจนถึงมหาวิทยาลัยตามที่ต้องการ “นั่นส

‘พวกเจ้าไม่รู้อะไร’ ชายที่ถูกเรียกว่าอาซวนสูดน้ำมูกเสียงดัง ‘เจ้าก็รู้ว่าข้ากับเอ้อร์เจียงฐานะครอบครัวยากจน ตอนสอบฮุ่ยซื่อ[1]ผ่านเงินที่ทางบ้านส่งมาร่อยหรอจนแทบไม่มีซื้อข้าวกิน เรื่องเครื่องเขียนยิ่งไม่ต้องพูดถึง’ สำหรับผู้มุ่งมั่นเส้นทางบัณฑิตทั้งหลาย จำเป็นต้องหาเงินหรือพ� �่งพาทางบ้านเพราะค่าใช้จ่ายจิปาถะยิบย่อย ด้วยเหตุนี้ถึงกับทำให้หลายคนจำต้องล้มเลิกความฝันกลางคัน พักไปทำมาหาเลี้ยงชีพชั่วคราว หากคนไหนมีช่องทางสร้างรายได้บางทียังกลับมามุ่งมั่นเล่าเรียนต่อ ทว่าโชคดีไม่ได้อยู่ข้างทุกคนเสมอไป บัณฑิตนามอาซวนกับเอ้อร์เจียงเองก็เช่นกัน

ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา มีเพียงซูเฉี่ยนเฉี่ยนที่เป็นนักเรียนที่ยากจนเท่านั้นที่สามารถเข้าเรียนได้ เพราะคะแนนที่สูงมากและการแนะนําของป๋อซือเหยียน แต่เสิ่นม่านไม่มีพื้นฐานในด้านนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะเข้าโรงเรียน