Novelas y relatos de นักเรียนยากจน

นักศึกษากลุ่มนี้ล้วนหอบเสื่อผืนหมอนใบมาผจญในตัวเมืองใหญ่ เพื่อการศึกษาเอาใบปริญญา และสิ่งที่ตามมาก็คือค่าใช้จ่ายต่อเดือนที่ค่อนข้างสูง หลังจากทราบข้อมูลส่วนตัวของหลิงอวี๋คนนี้ ก็เป็นเหมือนที่หลินจิงซูสันนิษฐานไว้ไม่ผิดจริงๆ เธอเป็นเด็กสาวที่มาจากครอบครัวฐา นะยากจนมาก มักจะใช้เวลาว่างไปกับการรับจ้างทำงานในสถานที่ต่างๆ เพื่อหาเงินส่งกลับไปให้พ่อแม่และน้องๆ

เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เด็กพวกนี้ล้วนจากบ้านมาไกลหลายคนต้องใช้เวลาเดินทางหลายชั่วยามกว่าจะถึงตัวเมือง ยิ่งบางคนฐานะยากจนกว่าจะรวบรวมเงินส่งลูกมาเรียนได้ก็แทบหมดตัว ดังนั้นเมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักศึกษาแล้วพวกเขาจึงแทบไม่มีโอกาสกลับบ้าน หลินเสี่ยวเฉินยกยิ้ มบาง ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ทุกคน!” เสียงของเขาทำให้นักเรียนหลายคนเงยหน้าขึ้นมามอง “มีอะไรหรือ” เฉินผีที่กำลังถือหนังสืออยู่ถามขึ้น

สนุนคนเกียจคร้าน” คนชายโมโม่ข้าวโพดข้างๆ ก็เดินเข้ามาและพูดว่า “ลุงหลิวพูดถูก ฮ่องเต้องค์ใหม่ได้มีราชโองการให้นักเรียนจากครอบครัวยากจนสามารถเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ได้ นอกจากนี้ยังส่งคนจากสำนักศึกษาหลวงต้อนรับลูกๆ จากครอบครัวยากจนของเราที่เดินทางไปเมืองหลวง ตอนนี้ไม่ จำเป็นต้องรายงานตัวแต่ละขั้นตอนเหมือนเมื่อก่อน และหมดปัญหาเรื่องไม่มีเงินเดินลำบากแล้ว ตราบใดที่สำนักศึกษาหลวงอนุมัติ ก็สามารถเข้าร่วมการสอบครั้งใหญ่ได้ ไม่ว่าจะทั้งด้านวรรณกรรมและการต่อสู้ ตอนนี้น้องชายข้าก็เดินทางไปเมืองหลวงแล้ว”

เรื่องอะไร? " คือว่า วันจันทร์หน้าจะมีเศรษฐีใจบุญมามอบทุนการศึกษาให้กับนักเรียนยากจนโรงเรียนเรา

บนี้ทั้งที่นักศึกษาส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีเงินไม่เคยใช้ชีวิตลำบากยกเว้นแต่เด็กนักเรียนทุนที่บ้านไม่ค่อยมีฐานะเช่นฉันเป็นต้น เท่าที่ฉันรู้มาก็คือผู้บริหารของมหาลัยKท่านต้องการให้นักศึกษาทุกคนรับรู้ถึงความลำบากไม่ใช่ว่าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเพียงอย่าง

"ขยันจัง แต่เท่าที่พี่รู้พี่ไม่เคยเห็นนักศึกษามหาลัยเคทำงานพาร์ทไทม์กันเลยนะส่วนใหญ่จะเป็นลูกคุณหนูไฮโซกันทั้งนั้น หรือเราอยากลองเป็นคุณหนูตกยากดู" "หวาไม่ใช่คุณหนูหรอกค่ะ ที่ได้มาเรียนที่นี่ก็เพราะได้ทุนมาเรียนถ้าให้มาเรียนเองหวาไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมแพงๆหรอกค่ะ พ่อแม่หวาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเราเป็นชาวนาชาวไร่ธรรมดา" "ให้พี่ไปส่งมั้ย"

ดาราภัสเอ่ยชวนเพื่อนสนิท อีกฝ่ายมองไปที่หน้าห้องเรียนแล้วรีบไปนั่งข้างๆ คนชวนทันที สองสาวตั้งใจเรียนโดยไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นมาเป็นระยะ เป็นใครก็ไม่อยากจะเชื่อ จากเด็กที่เติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจะกลายเป็นอดีตลูกคุณหนูที่ครอบครัวมีเงิน ห่างไกลคำว่า ยากจนเลยด้วยซ้ำ

"ผมไม่ได้ขายตัว ทำไมผมต้องไปทำอาชีพแบบนั้นด้วย" "เด็กนักเรียนทุนอย่างนายเนี่ยนะ จะเป็นคนรวยหรอฝันไปเถอะของใช้แต่ละอย่างก็เป็นของ noname ไม่มีแบรนด์อะไรทั้งสิ้นดูก็รู้ว่าเป็นคนจน"

“อีเด็กกำพร้า อีเด็กเหลือขอ กล้ามากนะแกที่มาเรียนที่นี่ รู้ไหมว่าที่นี่เขามีแต่คนรวย ๆ ใส่เสื้อผ้าตัวละเป็นแสน ไม่ใช่เสื้อตามตลาดนัดอย่างแก!” พรึบ!!! ร่างเล็กถูกผลักอย่างแรงจนเกือบล้ม แต่เธอก็พยายามจะเดินหนี เพราะไม่อยากมีเรื่อง และที่เธอมาเรียนที่นี่ได้เพราะสอบได้ทุน และได ้ผู้ใหญ่ใจดีที่บ้านเด็กกำพร้าสนับสนุน เลยไม่อยากมีเรื่องให้ทุกคนต้องหนักใจ

คำขู่ของครูใหญ่ทำให้พันชะงัก “ถ้ามันอยากเรียนก็ได้ครับ แต่มันก็ต้องทำงานด้วย บ้านผมยากจนออกอย่างนี้ ข้าวสารกรอกหม้อแทบไม่มี จะให้ส่งมันเรียนผมก็ไม่มีปัญญาหรอกครับ”