Novelas y relatos de นักเรียนยากจน

เด็กชายพูดออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในความยากจนของตนเอง จนเด็กนักศึกษาสาวต้องนั่งยองๆ เพื่อพูดคุยอย่างจริงจัง “ฟังพี่นะ เรายังโชคดีที่มีแม่ ดูพี่สิ พ่อกับแม่เป็นใครยังไม่รู้เลย พี่ก็แทบไม่ได้กินขนมเหมือนกัน แต่พี่ก็ไม่เคยคิดเป็นขโมยเลยนะ เงินที่พี่จะให้น้องพี่ก็ต้องท ำงานเหนื่อยแทบตายกว่าจะได้มา เพราะฉะนั้นจำไว้นะ ต่อไปนี้อยากจะได้อะไรเราก็ต้องทำงานหาเงินมาซื้อมัน ไม่ใช่ขโมยแบบนี้ รู้ไหมครับ”

เออร์ อาจารย์กล่าวว่าจ้านเออร์นั้นแม้ฐานะยากจน แต่มีความขยันหมั่นเพียรเป็นอย่างมาก ผิดกับบางคนมีพร้อมสรรพทั้งฐานะและเงินทอง กลับไม่รู้จักคุณค่าของสิ่งเหล่านั้น” “โอ้ เช่นนั้นก็แย่ล่ะสิ” “โทษอาจารย์ผู้นั้นก็ไม่ได้ เด็กคนนั้นไม่ต้องใจเรียนเอง แต่ดึงดันจะเอาทุกอย่างให้เหมือ นจ้านเออร์ อาจารย์เลยประชดประชันตรงหน้าชั้นเรียนแบบนั้น”

นักศึกษากลุ่มนี้ล้วนหอบเสื่อผืนหมอนใบมาผจญในตัวเมืองใหญ่ เพื่อการศึกษาเอาใบปริญญา และสิ่งที่ตามมาก็คือค่าใช้จ่ายต่อเดือนที่ค่อนข้างสูง หลังจากทราบข้อมูลส่วนตัวของหลิงอวี๋คนนี้ ก็เป็นเหมือนที่หลินจิงซูสันนิษฐานไว้ไม่ผิดจริงๆ เธอเป็นเด็กสาวที่มาจากครอบครัวฐา นะยากจนมาก มักจะใช้เวลาว่างไปกับการรับจ้างทำงานในสถานที่ต่างๆ เพื่อหาเงินส่งกลับไปให้พ่อแม่และน้องๆ

“คุณนายอัน ฉันเคยเรียนที่โรงเรียนของสมาคม พวกลูกคนมีเงิน ก็ซื้อของดีๆ ไปกินได้ แต่เด็กที่พ่อแม่ยากจน บางวันต้องกินอาหารที่ไร้คุณภาพ ทั้งยังน้อยนิด หลายครั้งจำเป็นต้องกลืนลงท้อง ไม่อย่างนั้นก็จะถูกทำโทษ หรืองดอาหารในวันต่อไป” ม่านอวี้อันรู้ว่าการทุจริตในแวดวงต่างๆ ย่อมมี

สนุนคนเกียจคร้าน” คนชายโมโม่ข้าวโพดข้างๆ ก็เดินเข้ามาและพูดว่า “ลุงหลิวพูดถูก ฮ่องเต้องค์ใหม่ได้มีราชโองการให้นักเรียนจากครอบครัวยากจนสามารถเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ได้ นอกจากนี้ยังส่งคนจากสำนักศึกษาหลวงต้อนรับลูกๆ จากครอบครัวยากจนของเราที่เดินทางไปเมืองหลวง ตอนนี้ไม่ จำเป็นต้องรายงานตัวแต่ละขั้นตอนเหมือนเมื่อก่อน และหมดปัญหาเรื่องไม่มีเงินเดินลำบากแล้ว ตราบใดที่สำนักศึกษาหลวงอนุมัติ ก็สามารถเข้าร่วมการสอบครั้งใหญ่ได้ ไม่ว่าจะทั้งด้านวรรณกรรมและการต่อสู้ ตอนนี้น้องชายข้าก็เดินทางไปเมืองหลวงแล้ว”

เรื่องอะไร? " คือว่า วันจันทร์หน้าจะมีเศรษฐีใจบุญมามอบทุนการศึกษาให้กับนักเรียนยากจนโรงเรียนเรา

บนี้ทั้งที่นักศึกษาส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นลูกคุณหนูผู้ดีมีเงินไม่เคยใช้ชีวิตลำบากยกเว้นแต่เด็กนักเรียนทุนที่บ้านไม่ค่อยมีฐานะเช่นฉันเป็นต้น เท่าที่ฉันรู้มาก็คือผู้บริหารของมหาลัยKท่านต้องการให้นักศึกษาทุกคนรับรู้ถึงความลำบากไม่ใช่ว่าใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเพียงอย่าง

"ขยันจัง แต่เท่าที่พี่รู้พี่ไม่เคยเห็นนักศึกษามหาลัยเคทำงานพาร์ทไทม์กันเลยนะส่วนใหญ่จะเป็นลูกคุณหนูไฮโซกันทั้งนั้น หรือเราอยากลองเป็นคุณหนูตกยากดู" "หวาไม่ใช่คุณหนูหรอกค่ะ ที่ได้มาเรียนที่นี่ก็เพราะได้ทุนมาเรียนถ้าให้มาเรียนเองหวาไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมแพงๆหรอกค่ะ พ่อแม่หวาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเราเป็นชาวนาชาวไร่ธรรมดา" "ให้พี่ไปส่งมั้ย"

ดาราภัสเอ่ยชวนเพื่อนสนิท อีกฝ่ายมองไปที่หน้าห้องเรียนแล้วรีบไปนั่งข้างๆ คนชวนทันที สองสาวตั้งใจเรียนโดยไม่ได้สนใจเสียงซุบซิบที่ดังขึ้นมาเป็นระยะ เป็นใครก็ไม่อยากจะเชื่อ จากเด็กที่เติบโตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจะกลายเป็นอดีตลูกคุณหนูที่ครอบครัวมีเงิน ห่างไกลคำว่า ยากจนเลยด้วยซ้ำ

"ผมไม่ได้ขายตัว ทำไมผมต้องไปทำอาชีพแบบนั้นด้วย" "เด็กนักเรียนทุนอย่างนายเนี่ยนะ จะเป็นคนรวยหรอฝันไปเถอะของใช้แต่ละอย่างก็เป็นของ noname ไม่มีแบรนด์อะไรทั้งสิ้นดูก็รู้ว่าเป็นคนจน"