Novelas y relatos de นักเรียนยากจน

�กษาที่ติงเชาเป็นอาจารย์สอนวรยุทธนั้น เน้นสอนเด็กยากจนให้ได้มีโอกาสทางการศึกษา แต่ด้วยความสามารถของติงเชา และอาจารย์ท่านอื่น สำนักศึกษาแห่งนี้จึงมีชื่อเสียงโด่งดัง ลูกเศรษฐีมีเงินต้องการให้ลูกได้เล่าเรียนดี ๆ ยอมพาบุตรหลานมาเรียนแม้ต้องเรียนรวมกับเด็กยากจ นก็ตาม

จังหวัดได้รับการศึกษาเทียบเท่ากับเด็กในเมืองนั้นเป็นเรื่องที่ท้าทายเป็นอย่างมากบางคนหัวดีแต่เพราะความจนถึงทำให้เขาหลุดจากระบอบการศึกษาขั้นพื้นฐานสภาพสิ่งแวดล้อมมันทำให้เขามองไม่เห็นอนาคตตัวเองในอีก 10 ปีข้างหน้าเพราะความจนมันคือของจริงส่วนภาพที่มองเห็นตัวเองรับปริ� �ญาได้ทำงานดีๆมันคือภาพมายาทางนันธ์เดชภาคย์เองก็ให้การสนับสนุนจัดตั้งมูลนิธิขึ้นมาเช่นกัน

"ขยันจัง แต่เท่าที่พี่รู้พี่ไม่เคยเห็นนักศึกษามหาลัยเคทำงานพาร์ทไทม์กันเลยนะส่วนใหญ่จะเป็นลูกคุณหนูไฮโซกันทั้งนั้น หรือเราอยากลองเป็นคุณหนูตกยากดู" "หวาไม่ใช่คุณหนูหรอกค่ะ ที่ได้มาเรียนที่นี่ก็เพราะได้ทุนมาเรียนถ้าให้มาเรียนเองหวาไม่มีปัญญาจ่ายค่าเทอมแพงๆหรอกค่ะ พ่อแม่หวาก็ไม่ได้ร่ำรวยอะไรเราเป็นชาวนาชาวไร่ธรรมดา" "ให้พี่ไปส่งมั้ย"

ปณิธานยืนฟังที่ป้าแจ่มเล่าพลางคิดไปด้วยว่า ชีวิตคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ บางคนกินหรูได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ทุกวัน ในขณะที่บางคนต้องอดมื้อกินมื้อ ปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอดไปในแต่ละวัน คนที่มีก็คือมีจนไม่รับรู้ถึงความลำบาก ส่วนคนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลยในแต่ละว ันได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์และไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจต่อสู้กับชีวิตได้อีกนานแค่ไหน “ถ้าไม่ลำบากป้าแจ่มจนเกินไป ผมก็อนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ครับ แต่ต้องดูแลให้ดีอย่าให้รบกวนเด็กนักเรียนและเวลาสอนของคุณครูท่านอื่นนะครับ”

วามลำบากนั้น จะนำพาชีวิตดิ่งลงสู่เหวเหวแห่งความหายนะได้อย่างไร ความหวังของโจวจื่อหมิงที่ยอมตรากตรำทำงานจนหลังขดหลังแข็ง ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อประหยัดเงินทุกอีแปะมาจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก่น้องชาย กำลังถูกเด็กหนุ่มผู้นี้เหยียบย่ำทำลายลงอย่างไม่ไยดีด้วยการแอบหนีเรียนกลับมาน

สำหรับนักเรียนมัธยมปลายในยุคเก้าศูนย์ การสอบเกาเข่าไม่ใช่เพียงแค่การสอบวัดระดับความรู้ แต่มันคือสะพานไม้ท่อนเดียวที่จะใช้ข้ามหุบเหวแห่งความยากจนและชนชั้นทางสังคม มันคือสมรภูมิรบที่ไร้ความปรานี ซึ่งจะตัดสินว่าใครจะได้ก้าวเดินบนเส้นทางที่ปูด้วยกลีบกุหลาบในเมืองหลวง หรือใครจ

เสี่ยวอวี่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ เหมือนในฝัน ในอนาคต ประเทศชาติจะเจริญกว่านี้มาก ฝูซิง ~ ไปเรียนด้วยกันเถอะนะ” อยู่ในยุคที่เขาจากมา ก็มีนักเรียนยากจนที่มาจากพื้นฐานต่ำต้อย เขาชื่นชมคนที่มีความรู้มาก เขาอายุ 20 แล้ว ยังสามารถเข้าเรียนในสำนักศึกษาได้อยู่เหรอ ?

ในเมื่อตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตต่อจากนี้ จ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้เดินไปนั่งที่ประจำด้านหลังห้องอย่างที่ผ่านมา แต่เลือกเดินไปนั่งโต๊ะฝั่งซ้ายริมหน้าต่างที่ใกล้กับเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องของนักเรียนที่ฐานะยากจนที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้เลยก็ว่าได้ เมื่อคุณหนู จ้าวผู้ร่ำรวยนั่งลงบนเก้าอี้ติดกันกับ หวงซูเยี่ยน นักเรียนหญิงที่ยากจนที่สุดมีหรือจะไม่เป็นที่สนใจ ด้วยความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวนั้น อีกคนทั้งหน้าตาดีและมีฐานะร่ำรวย ส่วนอีกคนบ้านยากจนและกำพร้า กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกสายตาของคนที่อยู่ในห้องต่างมองทั้งสองคนเป็นตาเดียว

ถานม่อจือถามอย่างอาย ๆ เขาอ่านหนังสือก็ไม่ออก เขียนก็ไม่ได้ด้วยจึงไม่รู้เรื่องพวกนี้ “เจ้าไปบอกเจ้าของร้านได้เลยว่าหนังสือเรียนระดับต้น เขาจะจัดให้พวกเจ้าเอง” โม่จินบอกพร้อมรอยยิ้มบาง มีหลายครอบครัวที่ยากจนจนไม่มีเงินเรียนหนังสือ เขาเข้าใจเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี ตัวเขาเองก็เคยลำ บากมาก่อนจะได้มาเป็นอาจารย์ที่นี่

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รบกวน อีกอย่างผมและน้องๆเพียงแค่จะสอบเลื่อนชั้นเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเรียนเหมือนคนอื่นๆ” “หลี่อิงอิงเธอจะเรียนด้วยเหรอ ไหวรึเปล่า” เจินซูอี๋พูดอย่างดูถูก เธอคิดว่าเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่อย่างหลี่อิงอิงไม่ควรจะมาเรียนเทียบชั้นกับเธอ อีกทั้งในหมู่ บ้านนี้มีกี่คนกันเชียวที่ได้เรียนจนจบมัธยมปลาย ถ้าบ้านเธอไม่มีเงินก็คงไม่ได้เรียนเหมือนกัน