นักเรียนยากจน นิยาย & เรื่องราว

วามลำบากนั้น จะนำพาชีวิตดิ่งลงสู่เหวเหวแห่งความหายนะได้อย่างไร ความหวังของโจวจื่อหมิงที่ยอมตรากตรำทำงานจนหลังขดหลังแข็ง ยอมอดมื้อกินมื้อเพื่อประหยัดเงินทุกอีแปะมาจ่ายค่าเล่าเรียนให้แก่น้องชาย กำลังถูกเด็กหนุ่มผู้นี้เหยียบย่ำทำลายลงอย่างไม่ไยดีด้วยการแอบหนีเรียนกลับมาน

สำหรับนักเรียนมัธยมปลายในยุคเก้าศูนย์ การสอบเกาเข่าไม่ใช่เพียงแค่การสอบวัดระดับความรู้ แต่มันคือสะพานไม้ท่อนเดียวที่จะใช้ข้ามหุบเหวแห่งความยากจนและชนชั้นทางสังคม มันคือสมรภูมิรบที่ไร้ความปรานี ซึ่งจะตัดสินว่าใครจะได้ก้าวเดินบนเส้นทางที่ปูด้วยกลีบกุหลาบในเมืองหลวง หรือใครจ

เสี่ยวอวี่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ใช่ เหมือนในฝัน ในอนาคต ประเทศชาติจะเจริญกว่านี้มาก ฝูซิง ~ ไปเรียนด้วยกันเถอะนะ” อยู่ในยุคที่เขาจากมา ก็มีนักเรียนยากจนที่มาจากพื้นฐานต่ำต้อย เขาชื่นชมคนที่มีความรู้มาก เขาอายุ 20 แล้ว ยังสามารถเข้าเรียนในสำนักศึกษาได้อยู่เหรอ ?

หญิงสาวตอบ บางอย่างมันอาจจะยากและไกลจากความเข้าใจของธาดา เธอเองก็หมดปัญญาจะอธิบาย ทางเลือกที่สดใสไม่ได้ถูกปูไว้รอทุกคน และบางทางเลือกรู้ทั้งรู้ว่าจะพาตัวเองลงนรกไปในวันข้างหน้า แต่ก็ยังต้องเลือกทางนั้นอยู่ดีเพราะท้องมันหิวโหย อนาคตสำหรับคนจนไม่มีความหมายเท่ากับการอย ู่รอดไปอีกหนึ่งวัน “เขามีอะไรมาเสียสละให้คุณนัก” “พี่เจนเขาส่งจิลเรียนค่ะ” “เรียนมหาลัยเปิด แล้วคุณก็ทำงานด้วยกู้เรียนไปด้วย เงินที่ให้พี่ชายไป มันน่าจะมากกว่าที่เขาให้คุณมาซะอีก”

ในเมื่อตั้งใจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตต่อจากนี้ จ้าวเยี่ยนหลิงไม่ได้เดินไปนั่งที่ประจำด้านหลังห้องอย่างที่ผ่านมา แต่เลือกเดินไปนั่งโต๊ะฝั่งซ้ายริมหน้าต่างที่ใกล้กับเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องของนักเรียนที่ฐานะยากจนที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้เลยก็ว่าได้ เมื่อคุณหนู จ้าวผู้ร่ำรวยนั่งลงบนเก้าอี้ติดกันกับ หวงซูเยี่ยน นักเรียนหญิงที่ยากจนที่สุดมีหรือจะไม่เป็นที่สนใจ ด้วยความแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวนั้น อีกคนทั้งหน้าตาดีและมีฐานะร่ำรวย ส่วนอีกคนบ้านยากจนและกำพร้า กลายเป็นว่าตอนนี้ทุกสายตาของคนที่อยู่ในห้องต่างมองทั้งสองคนเป็นตาเดียว

ถานม่อจือถามอย่างอาย ๆ เขาอ่านหนังสือก็ไม่ออก เขียนก็ไม่ได้ด้วยจึงไม่รู้เรื่องพวกนี้ “เจ้าไปบอกเจ้าของร้านได้เลยว่าหนังสือเรียนระดับต้น เขาจะจัดให้พวกเจ้าเอง” โม่จินบอกพร้อมรอยยิ้มบาง มีหลายครอบครัวที่ยากจนจนไม่มีเงินเรียนหนังสือ เขาเข้าใจเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี ตัวเขาเองก็เคยลำ บากมาก่อนจะได้มาเป็นอาจารย์ที่นี่

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่รบกวน อีกอย่างผมและน้องๆเพียงแค่จะสอบเลื่อนชั้นเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจจะเข้าไปเรียนเหมือนคนอื่นๆ” “หลี่อิงอิงเธอจะเรียนด้วยเหรอ ไหวรึเปล่า” เจินซูอี๋พูดอย่างดูถูก เธอคิดว่าเด็กกำพร้าที่ไม่มีพ่อแม่อย่างหลี่อิงอิงไม่ควรจะมาเรียนเทียบชั้นกับเธอ อีกทั้งในหมู่ บ้านนี้มีกี่คนกันเชียวที่ได้เรียนจนจบมัธยมปลาย ถ้าบ้านเธอไม่มีเงินก็คงไม่ได้เรียนเหมือนกัน

นักศึกษาที่ยากจนศึกษาอย่างหนักเพื่อที่จะได้อยู่ในรายชื่อของราชวัง ตอนนี้พวกเขาจะถูกประกาศในรายชื่ออย่างแน่นอน และจะไม่มีวันถูกอนุญาตให้เข้าห้องสอบอีกต่อไป พวกเขามาที่นี่อย่างเสี่ยงที่จะทําลายอนาคตของตัวเอง

ภีร์ถามเด็กนักเรียน ภีร์ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเอาแต่มองจ้องแก้มจิ้มลิ้มของเด็กนักเรียน หรืออาจเพราะเด็กนักเรียนมีลักยิ้มรึเปล่าถึงได้มองไม่ละสายตาแบบนี้ “หนูอายุเก้าขวบค่ะปีนี้” “ตั้งใจเรียนนะหนู” “ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียน ยายอยากให้หนูเรียนครู แต่หนูไม่รู้จะได้เรียนไหม เ พราะฐานะที่บ้านยากจนค่ะ ยายก็ไม่ได้ทำงานอะไร ยายปลูกผักขายในหมู่บ้าน และยายก็แก่มากแล้ว เริ่มไม่ค่อยแข็งแรงและหนูทำคนเดียวก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ” เด็กนักเรียนผมสั้นเอ่ยบอก

เฉินจือเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในดวงตาของฉู่เหมียน กู้ว่างเชินก็มองไปที่ฉู่เหมียนเช่นกัน ฉู่เหมียนคนจิตใจดีเสมอ ตอนมัธยมปลาย มีนักเรียนคนหนึ่งที่ยากจนมากในชั้นเรียน และสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาอาศัยอยู่กับปู่ย่า ต่อมาปู่ย่าก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ คนแ ก่ทั้งสองได้แต่นอนอยู่บนเตียงและไม่สามารถดูแลตัวเองได้ นักเรียนที่ยากจนคนนี้ต้องไปโรงเรียนทุกวัน และยังต้องทำงานหาเลี้ยงปู่ย่าของตัวเองด้วย