นักเรียนยากจน นิยาย & เรื่องราว

เรียกว่าถ้าไม่มีเงินมากพอ หรือเส้นสายใหญ่โต ก็ไม่อาจย่างเท้าเข้ามาเรียนที่นี่ได้ ! แต่กระนั้นทุกกฏเกณฑ์ย่อมมีข้อยกเว้นเสมอ เมื่อผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ของโรงเรียนได้มอบโอกาสให้นักเรียนยากจนแต่มีความสามารถ ได้เข้ามาศึกษาที่นี่ในฐานะนักเรียนกลุ่มพิเศษ หรือนักเรียนทุนนั่น เอง

6/5 หนึ่งในนักเรียนทุนเรียนดีแต่ฐานะยากจนที่ได้มีโอกาสเข้ามาศึกษาในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังแห่งนี้ ซึ่งการเป็นนักเรียนในกลุ่มนี้เอง ที่ทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท และมักจะโดนรังแกรังเกียจจากกลุ่มนักเรียนไฮโซเสมอ เธอก็เลยใช้ชีวิตเหมือนตัวประกอบไร้ความหม าย ทำตัวเงียบ ๆ เหมือนไม่มีตัวตนในโรงเรียน เพื่อให้พวกที่เห็นเธอเป็นเหยื่อลืมไปเลยว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

ลุงแซมแก อ่อนใจลงไปเรียบร้อยแล้ว “อ๋อ...เป็นอย่างนั้นเองเหรอครับ งั้นก็...ยิ่งดีใหญ่สงสารเด็กมัน เพราะฐานะทางบ้านของบัวตอง ค่อนข้างยากจนมาก เรียนดีแต่ยากจน เด็กแบบนี้ควรส่งเสริมนะครับ” “โอ้...เรียนเก่งด้วยเหรอเนี่ย”

ที่จริงแล้วนี่เป็นกรณีทั่วไปของทุกราชวงศ์ในยุคศักดินา การเรียนหนังสือเป็นสิทธิพิเศษของเด็กๆ จากครอบครัวที่ร่ำรวย ส่วนเด็กๆ จากครอบครัวที่ยากจนต้องต้อนวัวและช่วยทำงานบ้านตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วพวกเขาจะมีเงินและเวลาจากที่ไหนมาเรียนหนังสือ? นักวิชาการที่เรียกว่ามาจากครอบครั วที่ยากจน มีครอบครัวยากจนมากมายในโลกนี้ แต่จะผลิตนักวิชาการได้กี่คน? ดังนั้น การส่งเสริมการศึกษาจึงเป็นสิ่งที่หลี่เฉินต้องทำ

ปณิธานยืนฟังที่ป้าแจ่มเล่าพลางคิดไปด้วยว่า ชีวิตคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ บางคนกินหรูได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ทุกวันในขณะที่บางคนต้องอดมื้อกินมื้อ ปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอดไปในแต่ละวัน คนที่มีก็คือมีจนไม่รับรู้ถึงความลำบาก ส่วนคนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลยในแต่ละวัน ได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์และไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจต่อสู้กับชีวิตได้อีกนานแค่ไหน “ถ้าไม่ลำบากป้าแจ่มจนเกินไป ผมก็อนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ครับ แต่ต้องดูแลให้ดีอย่าให้รบกวนเด็กนักเรียนและเวลาสอนของคุณครูท่านอื่นนะครับ”

เมฆาก็ได้รับผลกรรมของตนเองไปแล้ว ความดีที่เมลานีมีให้ ทุกครั้งที่มีปัญหาเรื่องเงินทองค่าเล่าเรียน ณัชชาก็ได้เพื่อนคนนี้นี่แหละคอยหยิบยื่นมาให้ นักศึกษาในคณะส่วนใหญ่มาจากครอบครัวที่มีฐานะแต่เมลานีไม่เคยรังเกียจเด็กทุนยากจนอย่างเธอเลย “กลับเถอะเมล เราส่งพี่เมฆตร งนี้ พี่เขาก็คงอยากเห็นเมลเข้มแข็งและใช้ชีวิตต่อไปให้ดีที่สุด” “ขอบใจนะณัช เราขออยู่ตรงนี้อีกซักพัก ณัชกลับไปก่อนเถอะนะ”

เด็กชายพูดออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในความยากจนของตนเอง จนเด็กนักศึกษาสาวต้องนั่งยองๆ เพื่อพูดคุยอย่างจริงจัง “ฟังพี่นะ เรายังโชคดีที่มีแม่ ดูพี่สิ พ่อกับแม่เป็นใครยังไม่รู้เลย พี่ก็แทบไม่ได้กินขนมเหมือนกัน แต่พี่ก็ไม่เคยคิดเป็นขโมยเลยนะ เงินที่พี่จะให้น้องพี่ก็ต้องท ำงานเหนื่อยแทบตายกว่าจะได้มา เพราะฉะนั้นจำไว้นะ ต่อไปนี้อยากจะได้อะไรเราก็ต้องทำงานหาเงินมาซื้อมัน ไม่ใช่ขโมยแบบนี้ รู้ไหมครับ”

เออร์ อาจารย์กล่าวว่าจ้านเออร์นั้นแม้ฐานะยากจน แต่มีความขยันหมั่นเพียรเป็นอย่างมาก ผิดกับบางคนมีพร้อมสรรพทั้งฐานะและเงินทอง กลับไม่รู้จักคุณค่าของสิ่งเหล่านั้น” “โอ้ เช่นนั้นก็แย่ล่ะสิ” “โทษอาจารย์ผู้นั้นก็ไม่ได้ เด็กคนนั้นไม่ต้องใจเรียนเอง แต่ดึงดันจะเอาทุกอย่างให้เหมือ นจ้านเออร์ อาจารย์เลยประชดประชันตรงหน้าชั้นเรียนแบบนั้น”

“ท่านอธิการบดีคะ นี่เป็นสิ่งที่ลูกศิษย์อย่างหนูพึงกระทำแล้วล่ะค่ะ มหาวิทยาลัยแห่งนี้เปิดโอกาสให้หนูได้ร่ำเรียน ถึงเวลาที่หนูต้องตอบแทนกลับบ้างแล้วล่ะค่ะ” “ที่สำคัญ หนูไม่อาจทนเห็นนักศึกษาเก่งๆระดับหัวกะทิ ต้องมาลาออกจากมหาวิทยาลัยกลางคันเพียงเพราะทางบ้านมีฐา นะยากจน หรือกระทั่งยอมโดดเรียนเพื่อมารับจ้างทำงานพิเศษหาเศษเงินเล็กน้อยประทังชีวิต”

ีหน้าเต็มไปด้วยความเหงา เขาพอจะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี เด็กพวกนี้ล้วนจากบ้านมาไกลหลายคนต้องใช้เวลาเดินทางหลายชั่วยามกว่าจะถึงตัวเมือง ยิ่งบางคนฐานะยากจนกว่าจะรวบรวมเงินส่งลูกมาเรียนได้ก็แทบหมดตัว ดังนั้นเมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักศึกษาแล้วพวกเขาจึงแทบไม่มีโอกาสก ลับบ้าน