Novelas y relatos de นักเรียนยากจน

ภีร์ถามเด็กนักเรียน ภีร์ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเอาแต่มองจ้องแก้มจิ้มลิ้มของเด็กนักเรียน หรืออาจเพราะเด็กนักเรียนมีลักยิ้มรึเปล่าถึงได้มองไม่ละสายตาแบบนี้ “หนูอายุเก้าขวบค่ะปีนี้” “ตั้งใจเรียนนะหนู” “ค่ะ หนูจะตั้งใจเรียน ยายอยากให้หนูเรียนครู แต่หนูไม่รู้จะได้เรียนไหม เ พราะฐานะที่บ้านยากจนค่ะ ยายก็ไม่ได้ทำงานอะไร ยายปลูกผักขายในหมู่บ้าน และยายก็แก่มากแล้ว เริ่มไม่ค่อยแข็งแรงและหนูทำคนเดียวก็ไม่ไหวเหมือนกันค่ะ” เด็กนักเรียนผมสั้นเอ่ยบอก

เฉินจือเงยหน้าขึ้นและมองเข้าไปในดวงตาของฉู่เหมียน กู้ว่างเชินก็มองไปที่ฉู่เหมียนเช่นกัน ฉู่เหมียนคนจิตใจดีเสมอ ตอนมัธยมปลาย มีนักเรียนคนหนึ่งที่ยากจนมากในชั้นเรียน และสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่ยังเด็ก เขาอาศัยอยู่กับปู่ย่า ต่อมาปู่ย่าก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ คนแ ก่ทั้งสองได้แต่นอนอยู่บนเตียงและไม่สามารถดูแลตัวเองได้ นักเรียนที่ยากจนคนนี้ต้องไปโรงเรียนทุกวัน และยังต้องทำงานหาเลี้ยงปู่ย่าของตัวเองด้วย

เรียกว่าถ้าไม่มีเงินมากพอ หรือเส้นสายใหญ่โต ก็ไม่อาจย่างเท้าเข้ามาเรียนที่นี่ได้ ! แต่กระนั้นทุกกฏเกณฑ์ย่อมมีข้อยกเว้นเสมอ เมื่อผู้อุปถัมภ์รายใหญ่ของโรงเรียนได้มอบโอกาสให้นักเรียนยากจนแต่มีความสามารถ ได้เข้ามาศึกษาที่นี่ในฐานะนักเรียนกลุ่มพิเศษ หรือนักเรียนทุนนั่น เอง

6/5 หนึ่งในนักเรียนทุนเรียนดีแต่ฐานะยากจนที่ได้มีโอกาสเข้ามาศึกษาในโรงเรียนนานาชาติชื่อดังแห่งนี้ ซึ่งการเป็นนักเรียนในกลุ่มนี้เอง ที่ทำให้เธอไม่ค่อยมีเพื่อนสนิท และมักจะโดนรังแกรังเกียจจากกลุ่มนักเรียนไฮโซเสมอ เธอก็เลยใช้ชีวิตเหมือนตัวประกอบไร้ความหม าย ทำตัวเงียบ ๆ เหมือนไม่มีตัวตนในโรงเรียน เพื่อให้พวกที่เห็นเธอเป็นเหยื่อลืมไปเลยว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

ลุงแซมแก อ่อนใจลงไปเรียบร้อยแล้ว “อ๋อ...เป็นอย่างนั้นเองเหรอครับ งั้นก็...ยิ่งดีใหญ่สงสารเด็กมัน เพราะฐานะทางบ้านของบัวตอง ค่อนข้างยากจนมาก เรียนดีแต่ยากจน เด็กแบบนี้ควรส่งเสริมนะครับ” “โอ้...เรียนเก่งด้วยเหรอเนี่ย”

ที่จริงแล้วนี่เป็นกรณีทั่วไปของทุกราชวงศ์ในยุคศักดินา การเรียนหนังสือเป็นสิทธิพิเศษของเด็กๆ จากครอบครัวที่ร่ำรวย ส่วนเด็กๆ จากครอบครัวที่ยากจนต้องต้อนวัวและช่วยทำงานบ้านตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วพวกเขาจะมีเงินและเวลาจากที่ไหนมาเรียนหนังสือ? นักวิชาการที่เรียกว่ามาจากครอบครั วที่ยากจน มีครอบครัวยากจนมากมายในโลกนี้ แต่จะผลิตนักวิชาการได้กี่คน? ดังนั้น การส่งเสริมการศึกษาจึงเป็นสิ่งที่หลี่เฉินต้องทำ

ปณิธานยืนฟังที่ป้าแจ่มเล่าพลางคิดไปด้วยว่า ชีวิตคนเรานั้นเลือกเกิดไม่ได้ บางคนกินหรูได้นอนบนที่นอนนุ่ม ๆ ทุกวันในขณะที่บางคนต้องอดมื้อกินมื้อ ปากกัดตีนถีบเพื่อให้ตัวเองได้มีชีวิตรอดไปในแต่ละวัน คนที่มีก็คือมีจนไม่รับรู้ถึงความลำบาก ส่วนคนที่ไม่มีก็คือไม่มีเลยในแต่ละวัน ได้แต่ภาวนาให้เกิดปาฏิหาริย์และไม่รู้ว่าจะมีลมหายใจต่อสู้กับชีวิตได้อีกนานแค่ไหน “ถ้าไม่ลำบากป้าแจ่มจนเกินไป ผมก็อนุญาตให้ป้าพาออกัสมาเลี้ยงที่โรงเรียนได้ครับ แต่ต้องดูแลให้ดีอย่าให้รบกวนเด็กนักเรียนและเวลาสอนของคุณครูท่านอื่นนะครับ”

เมฆาก็ได้รับผลกรรมของตนเองไปแล้ว ความดีที่เมลานีมีให้ ทุกครั้งที่มีปัญหาเรื่องเงินทองค่าเล่าเรียน ณัชชาก็ได้เพื่อนคนนี้นี่แหละคอยหยิบยื่นมาให้ นักศึกษาในคณะส่วนใหญ่มาจากครอบครัวที่มีฐานะแต่เมลานีไม่เคยรังเกียจเด็กทุนยากจนอย่างเธอเลย “กลับเถอะเมล เราส่งพี่เมฆตร งนี้ พี่เขาก็คงอยากเห็นเมลเข้มแข็งและใช้ชีวิตต่อไปให้ดีที่สุด” “ขอบใจนะณัช เราขออยู่ตรงนี้อีกซักพัก ณัชกลับไปก่อนเถอะนะ”

เด็กชายพูดออกมาด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในความยากจนของตนเอง จนเด็กนักศึกษาสาวต้องนั่งยองๆ เพื่อพูดคุยอย่างจริงจัง “ฟังพี่นะ เรายังโชคดีที่มีแม่ ดูพี่สิ พ่อกับแม่เป็นใครยังไม่รู้เลย พี่ก็แทบไม่ได้กินขนมเหมือนกัน แต่พี่ก็ไม่เคยคิดเป็นขโมยเลยนะ เงินที่พี่จะให้น้องพี่ก็ต้องท ำงานเหนื่อยแทบตายกว่าจะได้มา เพราะฉะนั้นจำไว้นะ ต่อไปนี้อยากจะได้อะไรเราก็ต้องทำงานหาเงินมาซื้อมัน ไม่ใช่ขโมยแบบนี้ รู้ไหมครับ”

เออร์ อาจารย์กล่าวว่าจ้านเออร์นั้นแม้ฐานะยากจน แต่มีความขยันหมั่นเพียรเป็นอย่างมาก ผิดกับบางคนมีพร้อมสรรพทั้งฐานะและเงินทอง กลับไม่รู้จักคุณค่าของสิ่งเหล่านั้น” “โอ้ เช่นนั้นก็แย่ล่ะสิ” “โทษอาจารย์ผู้นั้นก็ไม่ได้ เด็กคนนั้นไม่ต้องใจเรียนเอง แต่ดึงดันจะเอาทุกอย่างให้เหมือ นจ้านเออร์ อาจารย์เลยประชดประชันตรงหน้าชั้นเรียนแบบนั้น”