นางเอกเก่ง Novels & Stories

คนละชั้น] [พี่ต้นอ้อเก่งมากๆ คนดีตกน้ำไม่ไหลตกไฟไม่ไหม้ โดนแย่งบทก็ตบกลับด้วยฝีมือไปเลย ไม่เป็นหรอกนางเอก ขออยู่ทีมนางร้าย]

4 ปีก่อน งานเดบูตองส์ในคฤหาสน์คราเรนซ์นั้นสว่างไสวด้วยแสงเทียนและเสียงดนตรีที่ดังก้องไปทั่ว เหล่าขุนนางและคนสำคัญต่างพูดคุยหัวเราะร่าเริงกัน แต่ที่มุมหนึ่งของงาน เด็กสาวผมสีเงิน เคียร่าในวัย 16 ปี ยืนอยู่เพียงลำพัง ใบหน้าเธออมทุกข์ ดวงตาหลบซ่อนอยู่ใต้เงามืดแห่งคว ามอ้างว้าง ชุดเดรสสีครีมที่เธอสวมอยู่ แม้จะงดงามในสายตาของบางคน แต่กลับดูเก่าและล้าสมัยในสายตาของคนในงาน

“ข้าเผ่นอย่างรวดเร็วทีเดียว ปานสายฟ้าฟาด” “หมายความว่าเจ้าเก่งเรื่องหนี” “นั่นงานถนัดข้า” นางหัวเราะร่าเริง เจ้าบ่าวเอ่ยชมว่านางมีสติปัญญาฉลาดหลักแหลม พลังเวทเป็นเลิศ นางเรียนรู้วิชาหลายแขนง แถมยังมีความเป็นกุลสตรี เขายกมือเกือบจะลูบแก้มนาง ทว่ารั้งกลับอย่างยับยั้งชั ่งใจ

กลับกัน นางมีความเก่งกาจโดดเด่นมาโดยตลอดจนเรียกว่าแข่งกับองค์หญิงลั่วชวนในทุก ๆ เรื่อง แม้กระทั่งการเล่นตีคลีก็เช่นกัน

ี่สาวคนรองเป็นบัณฑิตและเก่งงานเย็บปักถักร้อย ส่วนตัวข้าเป็นคนที่สาม เก่งเรื่องทำอาหารและขนมแทบจะทุกชนิด ส่วนน้องสาวคนรองจากข้าเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม นางเก่งเรื่องเตะต่อยเยี่ยงบุรุษแต่กลับมีรูปโฉมงดงามมากที่สุดในบรรดาพี่น้อง และน้องสาวคนเล็กสุดเป็นผู้ช่วยของเจ้าน ายผู้มั่งคั่ง เปรียบเหมือนนักการทูตหรือราชเลขาในราชสำนัก นางเป็นคนที่เก่งที่สุดเพราะพูดได้ถึงห้าภาษา”

นางเอก ชื่อเล่น ยี่หวา ชื่อจริง หวันยิหวา มหาศาลา อายุ19ปี เฟรชชี่ปี1 เด็กสาวน่ารัก อ่อนหวาน ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เขาคนนั้นมีความสุขแม้กระทั่งร่างกายของเธอก็มอบให้เขาได้เชยชม

"แม่เจ้า คุณหนูสามตระกูลกู้คือเซียนกวีกลับมาเกิด ไม่สิ นางเก่งยิ่งกว่าเซียนกวี คุณหนูสามกู้แต่งออกมาแต่ละบทล้วนแต่เป็นงานชั้นยอด" "แม่เจ้าโว้ย บนโลกมีหญิงสาวที่เก่งกาจปานนี้เชียวหรือ?" เยี่ยเฟิงตั้งสตินึกถึงกลอนของนาง ดอกเหมยแพ้แก่หิมะขาว หยาดน้ำฟ้าพ่ายแก่สุคน ธาง

อีกอย่างเธอเก่งมาก เก่งจนผมที่เป็นผู้ชายยังอึ้ง เมียผมเธอแกร่งมากนะ ไม่มีงานไหนที่เธอทำไม่ได้และทำไม่เป็น ที่สำคัญโซดาเลี้ยงลูกเก่งมากด้วย ลูกผมโคตรซนทั้งคู่แล้วก็แอบดื้อด้วยแต่เมียผมปราบโคตรเก่งชะมัด เก่งจนผมไม่รู้จะชมยังไง แต่เรื่องที่ไอ้ไทเกอร์มันบอกเมื่ อกี้ มันมีตรงจุดไหนที่ผมแอบพลาดยังไม่ได้ทำบ้างหรือเปล่าวะ

“ป้ากวาคะ...” เพราะเสียงตอบกลับมาคือความเงียบงันความระทึกกับหัวใจดวงน้อยๆ ที่อยู่หน้าอกข้างซ้ายก็ออกกำลังแรงเต้นรัวขึ้น ใจก็หวังให้ได้ยินเป็นเสียงตอบกลับแม้มันจะสวนทางกับความเป็นจริงเลยก็ตาม เมื่อเป็นแบบนั้นฉันจึงใช้เท้าตวัดขาตั้งจักรยานคันเก่งของตัวเองลงจากนั้นก็เดินเข้า มาในบริเวณบ้านทรงไทยที่ตั้งเด่นในพื้นที่มากกว่าร้อยไร่ในนาม ‘นาคนิล’ หรือว่าไร่นาคนิลที่ใครต่างเรียกจนชินปาก

ฉากคุ้นๆ สตรีนางนี้เก่งจัง เซถลาได้ตั้งไกล ฮ่า ฮ่า ตกลงหลี่หรันเจียวเป็นนางเอกแน่ใช่ไหม ฟางถิงถิงคิดขำทั้งยังกระแนะกระแหนเพื่อนสาวที่เขียนฉากเช่นนี้ออกมาอยู่ในใจ