Novel & Cerita คุณเฟิง

หรูเฟยรู้สึกถูกชะตากับเด็กน้อยตรงหน้า ที่ยืนยิ้มให้นางด้วยไมตรี “ตอนนี้ไปทำแผลก่อนดีหรือไม่ เอ่อ… ท่านหญิง” “ข้าชื่อฟู่อันถิง ท่านเรียกข้าว่าอันถิงก็ได้ ข้าจะชอบมากกว่าที่ท่านเรียกข้าเช่นนั้น” “เอ่อ…” นางหันไปมองแม่นมเซี่ยที่พยักหน้าพร้อมกับยิ้มให้

ข้าไหนเลยจะกล้าว่าเจ้ากัน' 'เฟิงหวังเหล่ย คนของเผ่ามังกร เกอเกอของฝ่าบาท' 'ห๊า!!! เป็นความจริง?' 'เพคะฝ่าบาท ข้ารักเขามานานนัก'

เมื่อมีสองสามคนแสดงความกังวลเหล่านี้ ทันใดนั้นมีเสียงเย็นชาดังขึ้นและพูดอย่างเย็นชาว่า "เมื่อใดที่ตระกูลเฟิงต้องการพยานล่ะ หากข้าบอกว่านางเป็นฆาตกร นางก็เป็นฆาตกร ใครจะพูดอย่างอื่นก็ไม่มีประโยชน์ นางฆ่าลูกชายของข้าด้วยมือของนางเอง ” คนที่พูดไม่ใช่ใครอื่นนอกจากพ่อของเฟิง ช่าน ซึ่งชื่อเฟิงจื๋อ ดวงตาของเขามืดมนมาก ดูเหมือนเขาจะกินเนื้อของ จั๋วซือหราน หากนางอยู่ที่นั่น

หานจวิ้นจับจ้องไปยังเฟิ่งเชียนอวี่จากบนลงล่าง เมื่อเห็นว่าถึงแม้อีกฝ่ายจะสวมใส่ดูไม่เลวเลย ทว่าท่าทีก็ดูเหมือนไอ้หน้าขาวอ่อนแอเท่านั้น ก็อดที่จะเย้ยหยันออกมาไม่ได้ “ไม่ทราบว่าท่านเป็นคุณชายตระกูลใดกัน?” เฟิ่งเชียนอวี่พูดออกมาอย่างเรียบเฉย “ข้าสกุลเฟิง เป็นเพียงแค่คนไร้ชื่อเสียงก ็เท่านั้น”

มู่ซินเฟยเม้มริมฝีปาก แต่ในใจไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด เธอเรียกด้วยเสียงหวานๆ:“พี่เฟิง!” เย่เฟิงเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเธอไว้ และเขาเองก็มีความสามารถโดดเด่น นับเป็นพี่ชายก็ไม่เสียหายอะไร

“เขาชื่อหลินเฟย และเขาก็เป็นแฟนของฉัน มู่ชิงชิง ทำไมฉันถึงจะนั่งในอ้อมแขนของเขาไม่ได้ล่ะคะ? ” “แล้วก็นะ ฉันเองก็ไม่ได้สนิทกับคุณชายเย่ รบกวนคุณชายเย่เรียกชื่อเต็มของฉันด้วยค่ะ มู่ชิงชิง! ” มู่ชิงชิงเองก็สังเกตเห็นแววตาของเย่เฟิงด้วยเช่นกัน

หลินเฟิงพูดจบก็หันหลังเดินจากไป “คุณ…อย่าเพิ่งไป” เซี่ยงจื่อหลานรีบตะโกนขึ้น “เมื่อก่อนทำไมฉันไม่เคยได้ยินชื่อของคุณ คุณเป็นใครกันแน่?” “ผมชื่อหลินเฟิง แน่นอนว่า คุณจะให้พ่อของคุณมาก็ได้”

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ ก็ยกมือขึ้นคำนับแล้วถามว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายมาจากสำนักใด เรียกขานว่าอย่างไร” คุณชายคนนั้นอึกอักแล้วพูดว่า “ข้าน้อยแซ่เฮ่อ นามว่าฉางเฟิง ไม่ได้สังกัดในสำนักใด เป็นเพียงคนเรียนหนังสือ ได้ยินว่ามีจอมยุทธ์จำนวนมากในเป่ยไห่กำลังต่อสู้กับตงหลิว จึงมาเป ิดหูเปิดตาโดยเฉพาะ

หยางเฟย “เอ่อ จะว่าไปมันก็ใช่ ต้าจินชื่อต้าจิน อาเขยเล็กชื่อเมิ่งต้าจิน ไอ้หยา อาเสี้ยวเป็นคนตั้งชื่อ ข้าไม่รู้ด้วยแล้ว”

"เจ้าค่ะ" หนานเว่ยคังจ้องมองสตรีตรงหน้าอย่างพิจารณาอยู่พักใหญ่จึงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นยินดีนัก "หลี่หลินเฟย" หลินเฟยเมื่อได้ยินบุรุษตรงหน้าเอ่ยนามของนางก็จ้องมองตาโต