Novel & Cerita รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว

" แม่ไม่เคยเสียใจ ไม่เคยผิดหวังอะไรทั้งนั้น เพราะแบงก์ดีที่สุด สำหรับแม่ " ชายวัยสามสิบกลั้นความรู้สึกเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป ชีวิตที่ไม่มีใครเข้ามาโอบอุ้ม โดดเดี่ยวมาตลอด กลับได้รับความรักจากแม่คนนี้ อย่างเต็มที่ แม่ที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว แม่ที่อุ้มชูคีตะคนเดียวมาตามลำพั ง แม่ผู้เป็น ทุกอย่าง ของลูกชายทั้งสองคน

เธอยังคงเห็นภาพแม่นอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ร่างกายผอมแห้ง แม่ป่วยเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว แม่ดูอ่อนแอมาก แต่ยังคงมีรอยยิ้มแห่งความรัก ดวงตาที่อ่อนโยน ให้เธอเสมอ ความรู้สึกที่แม่กอดเธอ ลูบผมของเธอ กระซิบเบาๆ ว่า

ฟรินท์หยุดหายใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เพื่อลดความกดดันของเพื่อน "ส่วนเรื่องที่มึงไม่อยากแต่งงาน อยากจะรับผิดชอบแค่เรื่องลูก กูว่าก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรนะ สมัยนี้เรื่องพ่อแม่เลี้ยงเดี่ยวมีให้เห็นกันทั่วไป เพราะบางทีแต่งกันไปถ้าไม่ได้รัก ไม่นานก็เลิกกันอยู ่ดี "....."

"ขอบคุณค่ะคุณท่าน" คนอาบน้ำร้อนมาก่อน มีหรือที่จะไม่รู้ว่าสาวน้อยที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เลี้ยงลูกสาวตัวน้อยมาด้วยความรักและทะนุถนอมคิดอะไรอยู่

“อย่างน้อยก็ควรจะบอกนะ สุดท้ายแล้วเขาจะรับผิดชอบหรือไม่รับก็ค่อยว่ากัน” “บอกไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ อีกอย่างพายคิดว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวมันก็ไม่ได้แย่อะไรนะคะ และไม่มีกฎข้อไหนที่บอกว่าลูกจะโตไม่ได้ถ้าไม่มีพ่อ"

“แม่พูดกรอกหูทุกวันว่าอยากให้หลานมีพ่อ แต่หนูอินก็ไม่ยอม จะเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเดียว แม่ละกลุ้มใจ” “ต่อให้อิณราเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวจริงๆ ผมคิดว่าเธอก็สามารถเป็นแม่ที่ดีของลูกได้ เพราะว่าที่ภรรยาของผมทั้งสวยและเก่ง แม้กระทั่งบริษัทอิณรายังดูแลได้เลย” ราฟาเอลชื่น ชมว่าที่ภรรยาออกหน้าออกตา “แต่ยังไงผมก็ไม่มีทางปล่อยให้เมียตัวเองเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวหรอกครับ เพราะเราสองคนจะเลี้ยงลูกด้วยกัน”

ปกติเธอเป็นคนรักษาภาพลักษณ์ของการเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวได้เป็นอย่างดี แต่มาวันนี้ไม่รู้ว่ากามเทพแผลงศร หรือซาตานตนไหน ผลักเธอให้เดินเข้ามาในวังวนของความรู้สึกคล้ายๆ กำลังตกหลุมรักเจ้าของไร่หมื่นเมืองเสียให้ได้ ทั้งที่พยายามห้ามใจ บอกกับตัวเองซ้ำๆ ใครเขาจะมา สนใจ คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างเธอ “อ้าว! นั่นไงอ้ายคำป้อเดินมาโน่นแล้ว” พ่อเลี้ยงหนุ่มชี้ไปที่ชายร่างท้วม ซึ่งกำลังเดินตรงมาที่เขาและแพทย์หญิง ในเวลานี้คนทั้งคู่กำลังยืนมองตรงไปที่อ้ายคำป้อด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง

ผักกาดลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปดึงไม้เรียวจากมือของคุณปัทมาออกแล้วโยนมันลงในถังขยะ ส่วนเธอก็กดตัวของผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่นั้นให้นั่งลงเพื่อนวดแขนนวดไหล่ให้ “พอแม่ไม่ดุหนูก็เอาแต่ใจนะผัก” “เพราะหนูรักแม่กับพ่อ” “มันเกี่ยวอะไรกัน?” “ไม่เกี่ยวเลยค่ะ หนูแค่อยากบอกว่าหนูรักแ ม่กับพ่อเฉยๆ”

เพื่อนบ้านมุ่งมั่นแนะนำคู่ครองให้ฉัน ในมุมมองของเธอ ฉันอายุน้อยแค่นี้ก็เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวแล้ว ออกจะน่าเสียดายไปบ้าง “ช่างเถอะค่ะคุณป้า ฉันอยู่คนเดียวมีความสุขดี” “ไม่มีผู้ชายจะได้ยังไงจ๊ะ”

ใบหน้าของรามหันไปตามแรงตบของฝ่ามือเล็ก ความรู้สึกเจ็บชาไปหมดนี่ เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่รามถูกแม่ตัวแสบตบ เขาลืมไปได้ยังไงนะ ว่าเธอนั้นพยศมากขนาดไหน รามหันหน้ากลับมา แล้วก้มจ้องมองใบหน้าขาวสวยของพะพายเขม็ง มุมปากกระตุกยิ้มร้ายกาจขึ้นมา ใครเป็น ‘เมีย’ งั้นเหรอ เดียวก็ รู้ หึหึ “นั้นสิ…ใครกันนะเป็นเมียของฉัน” รามพูดขึ้นเสียงแหบพร่า ก่อนจะจับดันแก่นกายกระแทกเข้าไปที่ใจกลางสาวอีกครั้ง สวบ!