รักป่วน ๆ ฉบับแม่เลี้ยงเดี่ยว 소설 & 이야기

วงหน้าเล็กน่ารักน่าเอ็นดูราวกับตุ๊กตาน้อยๆ นั่นทำเขาใจกระตุกไปวูบหนึ่ง ‘น้องเวียงพิงค์มีแต่แม่เท่านั้น ไม่มีพ่อ เมรีเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวน่ะค่ะ’

วาสนาซบใบหน้าลงกับไหล่ของน้องสาว ทำไมชีวิตเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ชีวิตที่วาดไว้สวยงามตอนนี้พังทลายไม่เหลือแล้ว "คุณอย่าเสียใจเลยนะครับ ผมเห็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็เยอะที่เลี้ยงลูกมาคนเดียวได้" "งื้อออออ"

“คุณพ่อลองคิดดู ดีๆ นะครับ ถ้าคุณพ่อรักใครจริง ๆ สักคน คุณพ่อจะไม่ทำแบบนี้” “ทำไมฉันเป็นแบบนี้แล้วทำไม ก็ฉันลงทุนกับพวกมันไปเยอะ พี่สาวมันฉันก็ส่งเสียเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก พวกมันก็ควรตอบแทนฉันบ้างสิ”

ผู้เป็นแม่พูดพร้อมกับยิ้มยกย่องให้กับตัวเอง “เพราะคุณพ่อรักคุณแม่คนเดียวด้วยไงคะ” “แม่ว่าใครบางคนแถวนี้ก็รักเดียวเหมือนกันนะ”

ูดว่าเธอทิ้งเขาไปแล้ว ตอนนั้นแม่แทบใจจะขาดที่เห็นลูกชายตนเองตกอยู่ในสภาพแบบนั้น แม่ก็ร้องไห้ไปด้วย การร้องไห้เสียใจของป้าในครั้งนั้นมันทำให้กระทิงมีสติขึ้นมาไม่ดื่มเหล้าอีก แต่หันกลับมาทำงานหนักเอาเป็นเอาตายมาตลอดจนทำให้เรามีวันนี้ จนทำให้ป้ามีสวนที่ใหญ่ขนาดนี้จาก การทำงานบ้าระห่ำของกระทิง แต่เรื่องที่ป้าหนักใจเสมอมานั้นก็คืออยากให้เขามีความรัก” “ป้าไม่ต้องเป็นกังวลนะคะเดี๋ยวกอหญ้าจะช่วยคุณป้าเองค่ะ”

"นี่มันยุคไหนสมัยไหนแล้ว ผู้หญิงบางคนที่เลี้ยงลูกคนเดียว บางครั้งมันก็มีประสิทธิภาพมากกว่าบางคู่ที่มีทั้งพ่อและแม่แต่ไม่มีความเข้าใจไม่ใช่เหรอคะ" "ถ้าสิ่งเดียวที่ลูกอยากถาม คือแม่โกรธอะไรพ่อนักหนา..." "หนูก็จะบอกว่าพ่อกับแม่ไม่ได้รักกัน"

หวังเจิ้นพูดน้ำเสียงหงุดหงิด นึกถึงภาพผู้ชายที่มารับมาส่งเว่ยหวั่นในช่วงนี้ ผู้ชายที่ยอมให้ภรรยาของตัวเองออกมาทำงานตอนกลางคืนหาเงินรักษาลูก ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย “ฉันเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวค่ะ”

“ความเก่ง มันก็ดีแต่บางครั้งมันก็ทำให้แม่เลี้ยงต้องอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ ป้าอดห่วงไม่ได้ว่าแก่ตัวไปใครจะดูแล” “แม่เลี้ยงเคยมีแฟนไหมคะป้าสร้อย” คนถามทำท่าทางอยากรู้ “เคยมีสิ แต่นานมาแล้วเรียกได้ว่าเป็นรักเดียวและรักสุดท้าย ผู้ชายคนนั้นเสียชีวิตในคืนวันก่อนแต่งงานได้แค่ เพียงคืนเดียว ตั้งแต่นั้นมาแม่เลี้ยงก็ไม่เปิดใจให้ใครอีกเลย”

"แม่เลี้ยงลูกมา" ผู้เป็นแม่ยิ้มอ่อนโยน "ลูกยิ้มได้" "แต่ตาลูกเศร้า" เพียงเท่านั้น น้ำตาก็แทบไหล พิมพ์ชนกรีบก้มหน้า ก่อนสูดหายใจลึก

นั่งลงกอดปลอบพิมพ์ทั้งน้ำตา "พิมพ์รักคุณพ่อกับคุณแม่มากนะคะ" "แม่รู้ " "เพราะพิมพ์คนเดียวที่ทำให้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องเดือดร้อน"