สวย

เขาเป็นเพียงสายพันธุ์เพียวโอเมก้า แต่ก็นั่นแหละ ภาระหน้าที่ของเขาคือผู้นำตระกูล เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังตัว ถึงแม้สายพันธุ์ของเขาจะต่ำต้อย แต่ความสามารถของเขาเป็นที่ประจักษ์ แม้กระทั่งสายพันธุ์ที่แกร่งกว่า ก็ไม่สามารถโค่นล้มเขาได้  แนะนำตัวละคร เข็มทิศ กิตติกรวรชัย อายุ 30 ปี สายพันธุ์เพียวโอเมก้า ผู้นำตระกูลกิตติกรวรชัย เป็นเพียวโอเมก้าที่ใครๆก็ยอมรับ เป็นมาเฟียที่มีความเด็ดขาด ไม่ยอมมีคู่ชีวิต เพราะคิดว่าคู่ชีวิตเป็นตัวถ่วง นับหมื่น รัตนเกรียงไกร อายุ 25 ปี สายพันธุ์อัลฟ่า ลูกพี่ลูกน้องของนับแสน กล้าพูดกล้าทำ พูดทุกอย่างที่ใจคิด หลงรักคนสวยขาอย่างเข็มทิศทันทีที่เห็นหน้า พยายามขายขนมจีบตลอดเวลา แต่มักจะเจ็บตัวกลับมาเสมอ

ในวันที่เธอกำลังตั้งท้องลูกของเขา คือวันที่เขาเลือกทิ้งเธอ...แล้วไปคบกับพี่สาวของเธอ! *แนวนางเอกแสนดี...ไม่นอกกาย...ไม่นอกใจ* 'อีริค จาง' ผู้ชายที่มีแต่ความแค้นอัดแน่นอยู่เต็มอก ถึงขั้นยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาแก้แค้นให้น้องชายที่โดนนังสารเลวหลอกให้รักจนสิ้นเนื้อประดาตัว และเธอคนนั้นคือสาเหตุที่ทำให้น้องชายของเขาฆ่าตัวตาย! อีริคจำเป็นเข้าหา 'เมริษา' ลูกสาวคนเล็กของบ้านเพื่อเป็นสะพานทอดไปหา 'อามีนา' เป้าหมายที่เขาต้องการตัว แต่แผนการของเขาแยบยลเกินกว่าจะมีใครรู้ ทำให้เมริษาตกหลุมพรางจนถึงขั้นยอมเป็นแฟนกับเขา แต่เธอหารู้ไม่ว่า...เขาไม่ได้รักเธอเลยแม้แต่เศษเสี้ยวหัวใจ เขาเพียงต้องการผลประโยชน์บางอย่างจากเธอเท่านั้น

พื่อรักษาบ้านหลังเก่าสมบัติล้ำค่าที่คุณตาสร้างขึ้นจากความรักและเต็มไปด้วยความทรงจำร่วมกันของคุณตากับคุณยายพินอินจึงจำใจต้องยอมรับข้อเสนอของช่างภาพหนุ่มชื่อดังที่ยื่นมือเข้ามาเสนอจะไถ่บ้านคืนให้โดยมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวเธอต้องยอมเป็นคู่นอนของเขาคีแรนชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตอย่างอิสระไร้พันธะด้วยอาชีพที่พาเขาเดินทางข้ามทวีปตลอดเวลาเขาไม่เคยคิดจะผูกมัดกับใครและไม่ศรัทธาในคำว่าความรักความสัมพันธ์ในนิยามของเขาคือความร้อนแรงชั่วข้ามคืนไม่ใช่ความผูกพันตลอดไปเมื่อเขาปรารถนาในตัวพินอิน หญิงสาวผู้ยังคงบริสุทธิ์และแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยพบคีแรนจึงเลือกใช้จังหวะที่เธอกำลังจนตรอกเป็นช่องทางยื่นข้อตกลงที่ไม่มีทางปฏิเสธแลกเซ็กซ์กับอิสรภาพของบ้านที่เธอรักแต่เขาไม่รู้เลยว่าข้อเสนอที่เคยคิดว่าเป็นแค่เกมระหว่างร่างกายกลับกลายเป็นบ่วงที่ร้อยรัดหัวใจเขาไว้แน่นหนา

"อีกหน่อยเธอก็ต้องเป็นเมียฉัน กระโปรงสั้นขนาดนี้ ฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันมีความรู้สึก ถ้าเธอไม่อยากให้ฉันคิดเรื่องพันธุ์นั้นก็หยุดแต่งตัวยั่วฉันสักที"

"อาชา" ประธานจอมเจ้าเล่ห์ ส่วน "พอใจ" เป็นผู้ช่วยเลขาจอมพยศ ****** “จะหนีไปไหน” อาชารีบจอดรถดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงมาถามพร้อมกระชากดึงกระเป๋าเดินทางในมือเธอมาถือไว้ทันที “กลับบ้าน” พอใจตอบสั้นๆ แล้วยื่นมือไปหมายจะแย่งกระเป๋าเดินทางตัวเองกลับมา “งั้นก็ไปด้วยกัน บ้านเธอคือบ้านฉันเท่านั้นทูนหัว บอกแล้วไงว่าเธอเป็นเมียฉันพอใจ” พูดจบก็กระชากดึงร่างเล็กเข้ามาปะทะอกแกร่งตัวเองแล้วก็ปล่อยมือจากกระเป๋าเดินทางมารั้งท้ายทอยเธอให้แหงนเงยขึ้นแล้วบดกระแทกจูบปากอวบอิ่มแสนหวานของคนดื้อทันที “อ่ะ อื้อ” มือเล็กทุบตีอกแกร่งคนตัวโตพร้อมกับพยายามบิดเบือนหน้าหนีแต่ก็ยากเหลือเกินเมื่อแรงเขาเยอะกว่า “อ่า เห็นไหมเธอคือของฉันพอใจ ไปกับฉัน” อาชาถอนจูบออกมาเอ่ยย้ำให้คนดื้อจำใส่ใจว่าเขาคือใครและหล่อนคือใครก่อนจะดึงลากเดินเธอไปทางฝั่งนั่งข้างคนขับแล้วเปิดประตูยัดเธอเข้าไปและเปิดประตูหลังโยนกระเป๋าเดินทางเธอตามไปด้วย “อย่าคิดแม้แต่จะหนี ฉันรู้ว่าบ้านเธออยู่ไหนฉันตามถึงที่แน่” เขาขู่หล่อนเมื่อเห็นว่าเธอทำท่าจะเปิดประตูรถหนี และมันได้ผล

อุบัติเหตุครั้งนั้นพรากผู้เป็นพ่อของปภาวีไปตลอดกาล นักธุรกิจสาวต้องแบกรับความเจ็บปวดและความคับแค้นเอาไว้ในใจมาเนิ่นนาน และใช่เวลาหลายปีในการตามหาตัวผู้ก่อเหตุ แต่ก็ไม่เคยเจอหลักฐาน จนกระทั่ง พรีน ชนากานต์ เข้ามาทำงานในบ้านของเธอในฐานะ หลานสาวของคนรับใช้เก่าแก่ ความไม่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็นทำให้พรีนถูกกลั่นแกล้งอยู่เสมอ แต่ในขณะเดียวกัน ความใกล้ชิดก็ทำให้ทั้งคู่รู้สึกดีต่อกัน และพัฒนาความสัมพันธ์จากเจ้านายลูกน้องไปเป็นคนรัก แต่ทว่า ความรักและความสุขที่มีให้กัน กลับต้องพังทลายลง เมื่อปภาวีเจอหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะนำเธอไปสู่ความจริงบางอย่าง เรื่องของหัวใจหลักจากนี้ไม่มีใครบอกได้เลยว่าจะเป็นไปในทิศทางใด ...

เธอไม่ใช่เด็กสาววัยใสอีกแล้ว เธอมีลูกสาวตัวน้อยที่มีเธอเป็นโลกทั้งใบ และพอใจก็เป็นโลกทั้งใบของเธอ เรามีกันและกันเท่านั้น ส่วนคุณวิน คงเป็นแค่ชายในฝัน ที่เธอไม่อาจเอื้อมจะไปเคียงข้างเขา

“ปิ่น ตื่นมาเถอะนะ พี่ขอโทษพี่ไม่ได้ตั้งใจ” ปากบอกพลางใช้อีกมือหนึ่งลูบศีรษะของปาลิตาอย่างแผ่วเบาราวกับว่ากลัวจะทำหญิงสาวเจ็บตัวอีกครั้ง เวลาผ่านไปไม่นาน นิ้วเรียวของคนป่วยขยับเล็กน้อยทำให้คนที่นั่งกุมมืออยู่รู้สึกตัวขึ้นมา แพรขนตาสวยขยับราวกับปรับสายตาให้คุ้นชินกับความสว่างที่อยู่รอบตัว “ปิ่น เธอฟื้นแล้ว” เขาอย่างดีใจที่หญิงสาวตื่นขึ้นมา แต่ทว่าดวงใจของเขากลับเหี่ยวเฉาเมื่อเห็นสายตาหวานมองมาที่เขาก่อนที่จะเบนออกไปมองที่นอกหน้าต่างเมื่อกับเขาไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น “ปิ่น พี่ขอโทษ คุยกับพี่หน่อยนะ” คนป่วยที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาเมื่อครู่ ค่อย ๆ ดึงมือของคนเองกลับเขามาและเอามาวางไว้บนหน้าท้องของตนเอง ราวกับว่ากำลังปกป้องสิ่งมีชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ ชายหนุ่มมองการกระทำของคนตัวเล็กที่อยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิดที่เขาขังเธอไว้เช่นนั้น อีกทั้งไม่ฟังเหตุผลของเขาอีก “ปิ่นคุยกับพี่หน่อยเถอะ”

ตามรักตามจีบเขามาหลายปีจนได้แต่งงานกัน แต่เขาก็ไม่แตะต้องตัวเธอ ไม่ว่าจะยั่วจะอ่อยยังไงเขาก็ไม่เอา มารู้ทีหลังว่าเขามีคนในใจ เมื่อไม่ได้ก็ไม่เอาแล้ว " ฉันท้องลูกของพี่มัต" " อุตส่าห์แอ๊บใสซื่อมาตั้งนานเลิกทำแล้วสินะ ผู้ชายคนนั้นถ้าไม่มีฉันเขาก็ไม่มีอะไรเลย ขยะไร้ค่าแบบนั้นฉันทิ้งไปตั้งนานแล้วถ้าเธออยากได้ก็เอาไปเลยไม่ต้องมาขอฉัน" " เพลง ผมขอโทษ ขอโอกาสผมสักครั้งได้ไหม" " มาขอโอกาสอะไรฉันไม่ต้องการคุณแล้ว ฉันมีผัวใหม่แล้ว ตาคุณก็ไม่ได้บอดนี่ ไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังท้อง" " ผมจะเป็นพ่อให้เขาเอง" " ลูกของฉันมีพ่อแล้วไม่ต้องมาเสนอหน้า"

ข้าผิดอะไร แค่ร้ายไปหน่อยเท่านั้นเอง ไม่สิไม่ใช่แค่ร้ายไปหน่อยแค่ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบจำต้องทวงคืน