น้ำผึ้งมัจจุราช

น้ำผึ้งมัจจุราช

last updateآخر تحديث : 2025-06-23
بواسطة:  เตชิตาمكتمل
لغة: Thai
goodnovel18goodnovel
لا يكفي التصنيفات
71فصول
1.4Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

พื่อรักษาบ้านหลังเก่าสมบัติล้ำค่าที่คุณตาสร้างขึ้นจากความรักและเต็มไปด้วยความทรงจำร่วมกันของคุณตากับคุณยายพินอินจึงจำใจต้องยอมรับข้อเสนอของช่างภาพหนุ่มชื่อดังที่ยื่นมือเข้ามาเสนอจะไถ่บ้านคืนให้โดยมีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวเธอต้องยอมเป็นคู่นอนของเขาคีแรนชายหนุ่มผู้ใช้ชีวิตอย่างอิสระไร้พันธะด้วยอาชีพที่พาเขาเดินทางข้ามทวีปตลอดเวลาเขาไม่เคยคิดจะผูกมัดกับใครและไม่ศรัทธาในคำว่าความรักความสัมพันธ์ในนิยามของเขาคือความร้อนแรงชั่วข้ามคืนไม่ใช่ความผูกพันตลอดไปเมื่อเขาปรารถนาในตัวพินอิน หญิงสาวผู้ยังคงบริสุทธิ์และแตกต่างจากผู้หญิงที่เขาเคยพบคีแรนจึงเลือกใช้จังหวะที่เธอกำลังจนตรอกเป็นช่องทางยื่นข้อตกลงที่ไม่มีทางปฏิเสธแลกเซ็กซ์กับอิสรภาพของบ้านที่เธอรักแต่เขาไม่รู้เลยว่าข้อเสนอที่เคยคิดว่าเป็นแค่เกมระหว่างร่างกายกลับกลายเป็นบ่วงที่ร้อยรัดหัวใจเขาไว้แน่นหนา

عرض المزيد

الفصل الأول

Ep.1พินอิน

Point de vue de Mara

La première chose que je remarquai, ce fut le sang.

Il y en avait tellement que je n'arrivais pas à comprendre comment l'homme allongé sur la table d'examen pouvait encore être conscient, et encore moins respirer.

« Tenez la lampe plus haut », dis-je à l'infirmière à mes côtés en ajustant mes gants.

Elle s'approcha et dirigea la lumière vers son flanc. Son maillot des New York Wolves était trempé ; lorsqu'elle souleva le tissu déchiré, j'aperçus la plaie profonde qui lui barrait les côtes.

« Il a été touché à l'entraînement », dit nerveusement l'infirmière. « Ils ont dit que le palet l'avait atteint. »

Je fronçai les sourcils et appliquai une compresse sur la plaie. La coupure était trop profonde, les bords trop irréguliers ; rien ne laissait penser à une blessure causée par un palet.

J'appuyai de nouveau la compresse sur son flanc, mais il bougea à peine.

« Comment s'appelle-t-il ? »

« Klaus Gustaf. C'est l'un des défenseurs des Wolves. »

Je regardai à nouveau son visage. Je le connaissais grâce à la télévision, mais je ne m'attendais pas à rencontrer un joueur de hockey professionnel dans de telles circonstances : couvert de sang et respirant à peine.

« Klaus », appelai-je en me penchant vers lui. « Vous m'entendez ? »

Aucune réponse.

Je saisis son poignet et pressai mes doigts contre sa peau pour chercher un pouls. J'essayai une nouvelle fois, mais rien.

« Allez chercher le médecin », dis-je.

L'infirmière me fixa. « Mara... »

« Tout de suite. »

Elle se tourna vers la porte, mais avant qu'elle ne puisse l'atteindre, la main de Klaus jaillit et se referma autour de mon poignet.

Je laissai échapper un souffle de surprise et baissai les yeux sur sa main avant de croiser son regard alors qu'il ouvrait les yeux.

Ils étaient dorés.

Je clignai des yeux, me demandant si les néons me jouaient des tours, mais la couleur était toujours là. Puis, tout aussi vite, ses yeux redevinrent bruns.

Je le fixai, incapable de comprendre ce que je venais de voir.

Ses doigts se desserrèrent autour de mon poignet et il me regarda, tout aussi désorienté que moi.

« Que s'est-il passé ? »

Je le regardai fixement, puis baissai les yeux vers son flanc. La plaie avait disparu.

Le sang maculait toujours son maillot et les draps sous lui, mais sa peau était lisse, sans la moindre cicatrice. J’ai de nouveau promené mon regard sur l’endroit, incapable de croire ce que je voyais.

Klaus a suivi mon regard, et la confusion qui marquait son visage a disparu. « Tu as vu ça ? »

J’ai dégluti. « Vu quoi ? »

Il a soutenu mon regard. « Tu sais ce que tu as vu. »

Avant que je puisse répondre, la porte s’est ouverte et trois hommes sont entrés, tous vêtus de vestes aux couleurs des New York Wolves. Le plus grand s’est dirigé droit vers Klaus, tandis qu’un autre passait derrière eux pour verrouiller la porte.

L’homme le plus âgé m’a regardée. « Tu l’as vu guérir. »

J’ai retiré lentement mes gants. « Je ne sais pas ce que j’ai vu. »

Son expression s’est durcie. « Si, tu le sais. »

Klaus s’est redressé pour quitter la table.

Je l’ai regardé se lever, me souvenant de la quantité de sang qu’il avait perdue quelques instants plus tôt. Il n’aurait pas dû être capable de tenir debout, et pourtant, il semblait aller parfaitement bien.

« N’approchez pas », a-t-il averti les hommes.

Le plus grand s’est arrêté ; j’ai alterné mon regard entre lui et Klaus, attendant que quelqu’un explique ce qui se passait.

« Quelqu’un peut-il m’expliquer ce qui se passe ? » Mais personne n’a répondu.

Klaus s’est tourné vers moi. « Tu dois partir. »

« Je suis la kiné qui s’occupe de vous. »

« Tu ne t’occupes plus de moi. »

« Pourquoi pas ? »

Sa mâchoire s’est contractée. « Parce que tu n’aurais pas dû voir ça. »

J’ai croisé les bras. « Je vous ai vu perdre votre pouls, vous réveiller et guérir une blessure qui aurait dû nécessiter une opération. Je pense avoir droit à une explication. »

Pour la première fois, une lueur presque amusée a traversé son visage.

« Crois-moi, Mara, tu ne veux pas savoir. »

« Comment connaissez-vous mon nom ? »

Son regard a glissé vers ma poitrine et j’ai suivi la direction de ses yeux jusqu’à mon badge.

« C’est vrai », ai-je marmonné. Avant que je puisse ajouter quoi que ce soit, un grognement sourd a résonné dans le couloir et un silence complet s’est installé dans la pièce.

Je me suis tournée vers la porte. Il n’y avait rien. « C’était un chien ? »

« Non », a répondu Klaus aussitôt. Je me suis retournée vers lui. « Alors, c’était quoi ? »

Il n’a rien dit. Un autre grondement parcourut le bâtiment, plus grave que le premier, et cette fois, je le sentis me traverser l’échine.

L’homme le plus âgé échangea un regard avec Klaus avant de se tourner vers moi. « Vous devez venir avec nous. »

Je fis un pas en arrière. « Je n’irai nulle part avec des inconnus qui refusent d’expliquer pourquoi leur joueur blessé n’a soudain plus la moindre égratignure. »

La porte s’ouvrit à nouveau avant que quiconque puisse répondre. Une femme vêtue d’une veste sombre aux couleurs des Wolves entra ; elle promena son regard de Klaus au sang sur la table, puis se tourna vers moi.

« Mara Bennett ? »

« Oui. »

Elle me tendit la main. « Elena Hayes. Je suis responsable du service médical des New York Wolves. »

Je lui ai serré la main, puis j’ai vu son regard se porter sur Klaus et sur le sang tachant la table d’examen. « Est-il stable ? »

« Il va bien », ai-je répondu.

Elle a reporté son attention sur moi. « Vous en êtes sûre ? »

« Je l’ai vu guérir. »

Ses doigts se sont crispés sur le dossier qu’elle tenait, mais son visage est resté impassible.

Elle a refermé la porte derrière elle. « Mara, écoutez-moi bien. Ce qui s’est passé ici ne doit pas sortir de cette pièce. »

Je l’ai regardée avec incrédulité. « Pourquoi ? »

« Parce que les Wolves ne sont pas ce que vous croyez. »

J’ai jeté un coup d’œil à Klaus. Il a soutenu mon regard un instant avant de détourner les yeux. « Qu’est-ce que ça veut dire ? »

Elena a fouillé dans son dossier, en a sorti un contrat et l’a posé devant moi. « Votre contrat devait être signé demain, en même temps que votre présentation officielle à l’équipe. »

J’ai fixé le papier, puis elle. « Alors pourquoi suis-je ici aujourd’hui ? »

Son regard a brièvement glissé vers Klaus : « Parce que nous avions besoin de vous plus tôt que prévu. »

J’ai regardé Klaus, puis de nouveau Elena. « Et je me retrouve à soigner un joueur qui n’aurait pas dû survivre. »

Aucun des deux n’a répondu, et ce silence n’a fait qu’éveiller davantage mes soupçons. J’ai repoussé le contrat et ai regardé tour à tour Elena et Klaus. « Qui sont exactement les New York Wolves ? »

Les yeux de Klaus ont pris des reflets dorés et, cette fois, je n’ai pas fait semblant de ne rien voir.

Il s’est approché jusqu’à ce que je puisse lire l’avertissement sur son visage, sa voix tombant à un murmure : « Fuyez tant que vous le pouvez encore. »

Avant que je puisse lui demander ce qu’il voulait dire, les lumières se sont éteintes.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
71 فصول
Ep.1พินอิน
วิลลาหรูตกแต่งพิถีพิถันที่ซ่อนตัวอยู่กลางทัศนียภาพน่าทึ่งบนพื้นที่กว่าสิบไร่ของสวนมะพร้าวทางภาคใต้ของประเทศไทยที่อยู่ภายใต้ร่มเงาหน้าผาหินปูนสูงตระหง่าน และมีหาดทรายละเอียดโอบล้อมทะเลสีมรกตแห่งอันดามันไว้อย่างงดงามเป็นสมบัติที่ เดวิด ริคาร์โด บิดาของคีแรน ริคาร์โด เจมส์ หรือ คาร์ล ซื้อให้กับภรรยาใหม่ชาวไทย คีแรนกับบิดาขาดการติดต่อกันนานกว่าครึ่งปีเพราะอาชีพช่างภาพกับการทำงานใหญ่ระดับโลกของคีแรนทำให้เขาเพิ่งทราบว่าเดวิดแต่งงานใหม่กับม่ายสาวชาวไทยมากว่าสามเดือนแล้วจากโจแอนนา อดีตพี่เลี้ยงสมัยเยาว์วัยซึ่งปัจจุบันทำหน้าที่เป็นหัวหน้าแม่บ้านคอยดูแลวิลลาเก่าแก่ของครอบครัวริคาร์โดในแคว้นทัคคานี คีแรนไม่ได้สนใจเรื่องการแต่งงานใหม่ของบิดามากนักแต่เขาสนใจวิลลาหรูกลางทัศนียภาพงดงามแห่งทะเลอันดามันทางตอนใต้ของประเทศไทยมากกว่า เสียงร่ำลือถึงความงามไม่เป็นสองรองที่ใดในโลกของท้องทะเลอันดามันจากคำบอกเล่าของราฟาเอลโล่ ญาติผู้พี่ทำให้คีแรนใคร่อยากไปเห็นด้วยตาตัวเองเขาอยากรู้ว่าเมืองไทยและผู้หญิงไทยมีเสน่ห์อย่างไรจึงสามารถครองใจญาติผู้พี่ที่เคยลั่นวาจาว่าไม่มีวันสนใจผู้หญิงไทย
اقرأ المزيد
Ep.2โชคชะตา
แอนโทนี่ยืนสังเกตนางแบบสาวที่ยืนทำงานอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์เที่ยงวันโดยไม่ปริปากบ่น เธอนุ่งห่มชุดไทยประยุกต์ประดับถนิมพิมพาภรณ์หลายชิ้นแต่ดูเหมือนเครื่องแต่งกายจะไม่เป็นอุปสรรคในการทำงานของเธอ แม้เธอดูจะไม่ค่อยสบายตัวนัก เขาจึงเผลอเห็นเธอถอนใจหลายครั้งแต่ไร้เสียงอิดออดผ่านริมฝีปากบางเฉียบออกมาให้ได้ยินเลย ใบหน้างามตามแบบฉบับสาวใต้ยังคงติดยิ้มละไมมุมปาก ดวงตาคู่สวยยังคงสดใสอ่อนโยนเป็นนิจ ผิวของเธอสวยละเอียดเป็นสีน้ำผึ้ง กอปรกับนัยน์ตากลมโตภายใต้ใบหน้าได้รูปเกลี้ยงเกลาส่งให้พินอินดูโดดเด่นกว่าเพื่อนนางแบบทุกคนในวันนี้ หนุ่มอิตาลีหรี่ตาข้างหนึ่งเมื่อเห็นความงดงามล้อแสงตะวันของนางแบบสาวชาวไทย รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนริมฝีปากหยักเมื่อสังเกตการทำงานของหญิงสาว เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองว่าจะผ่านมาพบช้างเผือกกลางป่า ผู้หญิงที่มีบุคลิกคล้ายโมนิกาแต่มีเสน่ห์เย้ายวนกว่าสาวชาติเดียวกับตนที่ตรงรอยยิ้มและแววตามากความรู้สึก สำคัญที่สุดคือ เธอมีความอดทนในการทำงานโดยไม่ปริปากบ่นแม้ในอากาศที่ร้อนอบอ้าว เรียกว่ามีลักษณะตรงตามที่คีแรนต้องการไม่ผิดเพี้ยนแอนโทนี่เฝ้ามองการนางแบบสาวด้วยสีหน้าครุ่นค
اقرأ المزيد
Ep.3ชั่วโมงแห่งความสูญเสีย
พินอินครุ่นคิดครู่ใหญ่จึงตัดสินใจเดินไปหาปากกากับกระดาษมาเขียนเบอร์โทรศัพท์พร้อมที่อยู่อีเมล์ของตนส่งให้กับแอนโทนี่ และรับนามบัตรที่เขาหยิบออกมายื่นส่งให้มาเก็บไว้ “หวังว่าเราคงมีโอกาสได้ร่วมงานกันนะครับ คุณพินอิน” แอนโทนี่ ยื่นมือไปสัมผัสมือกับหญิงสาว เปิดยิ้มเต็มหน้าพลางทอดสายตามองเธออย่างมีความหวัง “อย่าเพิ่งตั้งความหวังกับฉันนักเลยค่ะ ฉันอาจจะไม่รับงานชิ้นนี้เพราะดูมันจะเป็นงานใหญ่เอาการสำหรับฉัน” พินอินออกตัวเบา ๆ “อย่าถ่อมตัวเลยครับ แค่เห็นแวบแรกผมก็มั่นใจว่าคุณเป็นคนที่คาร์ลต้องการ ผมเชื่อมั่นว่าคุณสามารถทำงานนี้ได้แน่ ๆ” “ขอบคุณที่เชื่อใจฉันค่ะ ฉันขอเวลาคิดสักสองวันแล้วจะติดต่อกลับไปค่ะ” เธอบอก “ครับ...ผมจะรอฟังข่าวดีจากคุณ วันนี้ผมคงจะรบกวนเวลาทำงานของคุณแค่นี้ เอาไว้คุยกันใหม่ครับพินอิน ความหวังของผมฝากไว้กับการตัดสินใจของคุณนะครับคนสวย” แอนโทนี่เอ่ยพลางยิ้มในสีหน้า โค้งศีรษะเล็กน้อยแทนการอำลาแล้วแยกกับพินอินเธอลืมเรื่องของคาร์ล คีแรนกับงานโปรเจ็กต์ใหม่ของเขาไปชั่วคราวเมื่อได้เวลาเดินทางกลับบ้าน นางแบบสาวเดินเอ
اقرأ المزيد
Ep.4บทชีวิต
“เข้าไปคุยกันในบ้านดีไหมคะ” นางพยายามถ่วงเวลาเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถาม “โธ่ป้าแก้วขา...บอกพินเถอะนะคะ ว่าเกิดอะไรขึ้น คุณตาคุณยายของพินไปทำอะไรที่วัดคะ” เธอวิงวอนสวรรค์ขออย่าให้เป็นอย่างที่เธอกลัว “เอ่อ...คือว่า คุณตา...เฮ้อ” นางถอนใจแรง ลำบากใจที่ต้องแจ้งข่าวร้ายให้พินอินรู้ด้วยตัวเอง “ทำใจดี ๆ ไว้นะคะ...” น้ำตาของพินอินไหลพรากตั้งแต่ยังไม่ทันได้ฟังคำตอบของป้าแก้ว แต่ท่าทางของอีกฝ่ายทำให้เธอกระจ่างใจว่าสิ่งที่กลัวเกิดขึ้นแล้วจริง ๆ“คุณตา!...คุณตาของพินเป็นอะไรคะ ไม่จริงใช่ไหมคะป้าแก้ว” “ท่านเพิ่งไปเมื่อเช้านี้ค่ะ ตอนนี้อาจารย์นิพนธ์กับคุณยายอยู่กับท่านที่วัดค่ะ”ป้าแก้วตอบเสียงแหบเครือท้ายประโยค เมื่อเห็นสีหน้าสะเทือนใจ กับน้ำตาไหลพรากของพินอิน นางดึงหญิงสาวมากอดแน่นอย่างต้องการปลอบประโลม“อย่าเสียใจไปเลยนะคะคุณพิน คุณตาท่านนอนหลับไปเฉย ๆ ท่านไปอย่างไม่ทรมานสักนิดเลยทีเดียว” “ไม่จริง! ตอนพินไปทำงานท่านยังแข็งแรง ทำไมอยู่ ๆ ท่านถึงทิ้งพินกับคุณยายไปแบบนี้ได้ค่ะป้าแก้ว” พินอินร้องไห้โฮด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ขาของเธอไร้ก
اقرأ المزيد
Ep.5เส้นทางที่ต้องเลือก
นับจากนี้ไปจะไม่มีคุณตาของเธอในบ้านหลังนี้อีกแล้ว...พินอินปาดน้ำตากลั้นเสียงสะอื้นขณะเดินจูงคุณยายเข้าไปในบ้าน จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในครัว จัดการนำนมสดออกจากตู้เย็นไปอุ่นให้ร้อนแล้วหยิบขนมเค้กที่ ป้าแก้วซื้อใส่ตู้ไว้ให้ เพราะทราบว่าคุณยายโปรดขนมฝรั่งมาก และวันนี้ท่านก็แทบไม่ได้แตะต้องอาหารเลย เธอเลยหยิบเค้กเตรียมจะนำไปให้คุณยายรับประทานก่อนแล้วค่อยส่งท่านเข้านอน แต่เมื่อเดินออกจากครัวกลับมาในห้องโถงก็ไม่เห็นคุณยายเสียแล้ว จึงเดาว่าท่านน่าจะเข้าไปในนอนแล้ว พินอินจึงถือขนมกับเครื่องดื่มเดินเลยไปหาท่านที่ห้อง “ดื่มนมอุ่น ๆ กับเค้กสักชิ้นนะคะคุณยาย ตั้งแต่พินมาถึง ยังไม่เห็นคุณยายแตะอาหารเลย” พินอินนั่งลงข้าง ๆ คุณยายแล้วยื่นแก้วนมส่งให้ท่าน พอท่านรับไปเธอก็ตักเค้กพอดีคำคะยั้นคะยอให้ท่านรับประทาน ท่านยอมให้เธอป้อนได้เกือบครึ่งก็ปฏิเสธแล้วยกแก้วนมขึ้นดื่มไปเพียงนิดเดียวก็ส่งคืนให้ เธอมองนมในแก้วที่เหลือกว่าครึ่งก็ถอนใจแต่สีหน้าหม่นหมองของคุณยายทำให้เธอไม่อยากเซ้าซี้ท่านนัก เธอจึงนำภาชนะไปเก็บก่อนจะกลับเข้ามานอนข้าง ๆ ท่าน กอดท่านแน่น ๆ “ทำไมคุณตาถึงจ
اقرأ المزيد
Ep.6สู้เพื่อรัก
หญิงสาวเดินไปที่โต๊ะกระจกกลางห้อง ดึงลิ้นชักออกมาและหยิบสมุดบัญชีของตนกางออก ยอดเงินคงเหลือไม่ถึงครึ่งหนึ่งของยอดหนี้ทำให้เธอรู้สึกหนักใจ คิ้วเรียงเส้นสวยขมวดเป็นปมแล้วค่อย ๆ คลายออกเมื่อเห็นนามบัตรของหนุ่มอิตาลีที่วางอยู่บนโต๊ะ“พินจะไม่ยอมให้คุณยายเป็นทุกข์เพราะเรื่องนี้เด็ดขาด พินจะต้องไถ่บ้านของเราคืนให้ได้ค่ะ”พินอินหยิบนามบัตรดังกล่าวขึ้นมามองอย่างมีความหวัง แล้วเดินตรงไปที่โต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์และรออย่างใจเย็นแอนโทนี่กระโดดตัวลอยเมื่อได้รับอีเมล์ตอบกลับจากพินอิน หลังจากที่เธอปล่อยให้เขารออยู่ถึงสองวันและเขากำลังคิดว่าจะโทรกลับไปหาเธอในวันรุ่งขึ้นอยู่พอดี นึกไม่ถึงว่าอยู่ ๆ จะได้รับอีเมล์ตอบกลับจากเธอเสียก่อน เขารีบเขียนอีเมล์ขอนัดพบหญิงสาวในวันรุ่งขึ้นส่งกลับไปถึงเธออย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบติดต่อคาร์ลอย่างตื่นเต้น แล้วในวันรุ่งขึ้น...แอนโทนี่รีบเดินทางมาพบพินอินตามนัดหมาย โดยไม่ลืมเตรียมร่างสัญญาจ้างงานไปด้วย ขณะเดินทางเขาพยายามโทรหาคาร์ลแต่ไม่สามารถติดต่อฝ่ายนั้นได้“ไปอยู่ที่ไหนนะคาร์ล ทำไมถึงไม่รับสาย”แอนโทนี่บ่นพึมพำหลังจากพยายามติดต่อนายจ้างทั้งวันแต่กลับติดต่อคีแรน
اقرأ المزيد
Ep.7 ร่วมงาน
พินอินจึงเดินเข้าไปกระชับข้อมือเหี่ยวย่นของคุณยายไว้ในมือพลางทอดสายตามุ่งมั่นมองสบตาท่านและเอ่ยอย่างเข้มแข็ง “คุณยายไม่ต้องกังวลเรื่องบ้านของเรานะคะ พินสัญญาว่าจะไม่ยอมให้บ้านที่คุณตากับคุณยายสร้างไว้หลุดไปเป็นของคนอื่นแน่ ๆ ค่ะ พินจะต้องหาเงินมาไถ่บ้านของเราคืนทันตามกำหนดแน่นอนค่ะ” “พิน...นี่หลานรู้แล้วอย่างนั้นเหรอ” คุณยายจิตถอนหายใจแรง “พินขอโทษค่ะ คืนนั้นพินแอบลุกขึ้นมาหยิบเอกสารจำนองบ้านของเราไปดูถึงได้รู้ว่าพินเป็นต้นเหตุทำให้คุณตากับคุณยายเดือดร้อนมาโดยตลอด” “อย่าพูดแบบนั้น...พินเป็นคนที่ตากับยายรักที่สุดในชีวิต ไม่ว่าจะต้องเสียอะไรพวกเราก็ยอมทำเพื่อพินได้เสมอ” คุณยายจิตดึงร่างบอบบางของหลานสาวเข้ามาสวมกอดไว้แนบอก “พินไม่เคยรู้เลยว่าทุกอย่างที่พินได้มาต้องแลกมากับความทุกข์กังวลใจของคุณตาคุณยาย ทั้งที่พินโตแล้วเรียนจบมีงานทำพินก็ยังไม่ทันได้ทำให้คุณตาหมดกังวล ท่านก็ต้องมาจากพินไปเสียก่อน ต่อไปพินจะดูแลคุณยาย ดูแลบ้านที่คุณตารักแทนคุณตากับแม่เองค่ะ พินจะไม่ยอมสูญเสียอะไรไปอีกเด็ดขาด ไม่ว่าจะคุณยายหรือบ้านของคุณตา พินจะรัก
اقرأ المزيد
Ep.8 ผิดห้อง
สายเลือดซิชิลีทำให้คีแรนมีรูปหน้าคมคายแบบฉบับชาวอาหรับกับนอร์แมนผสมกันอย่างลงตัว ทำให้เขาเป็นที่หมายปองของสาว ๆ แต่ถึงเป็นบุรุษรูปงาม แต่ก็เป็นความงามที่แกะมาจากรูปปั้นสลักของเทพฮาเดส เจ้าแห่งแดนบาดาล ซึ่งมีอุปนิสัยค่อนข้างเย็นชาและแข็งกร้าวไร้ความปรานี หรือไม่เขาก็เปรียบได้กับลูซิเฟอร์ ทูตสวรรค์ที่กลายเป็นซาตานเพราะความหยิ่งผยองหลงตัวเองด้วยมีความฉลาดสมบูรณ์แบบกว่าใคร ๆ...คาร์ล คีแรนเป็นช่างภาพหนุ่มไฟแรงที่ก้าวขึ้นมาเป็นที่หนึ่งในวงการอย่างรวดเร็ว ประสบความสำเร็จในด้านการถ่ายภาพและมีชื่อเสียงเป็นที่ยอมรับของคนในวงการ เขาจึงเป็นที่หมายปองของสาว ๆ ไม่ว่าจะดารา หรือนางแบบจากเวทีระดับโลกต่างต้องการมีโอกาสได้ร่วมงานกับคีแรนกันทั้งนั้น บุคลิกผ่าเผยประกอบใบหน้าหล่อคมเข้มของคีแรนทำให้เขาได้รับความสนใจจากเพศตรงข้ามเป็นจำนวนมาก แต่ด้วยสีหน้าที่ดูไม่เป็นมิตรนักทำให้คีแรนดูเป็นคนค่อนข้างหยิ่งผยอง แต่กระนั้นเขาก็ขึ้นชื่อเรื่อง ความพิถีพิถันในการเลือกคบคน เขาก็ยังได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายประเภทที่คนไทยเรียกว่าเสือผู้หญิงตัวพ่อคนหนึ่งเลยทีเดียว กิติศัพท์ขอ
اقرأ المزيد
Ep.9 อ้อยเข้าปากช้าง
คีแรนเอื้อมมือจับลูกบิดประตู บิดและเปิดเข้าไป กดสวิตช์ เปิดไฟกลางห้อง ตั้งใจว่าจะกลับมานอนพักให้สบายหลังจากที่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกล แต่ทันทีที่แสงนีออนสว่างไสวขึ้น ภาพที่ปรากฏตรงหน้าสร้างความขุ่นมัวให้เจ้าของห้อง เขาชักสีหน้า คิ้วขมวดมุ่น นัยน์ตากร้าวมองหญิงสาวกลางเตียงเขม็ง “ให้ตายสิ!...” เขาสบถอย่างอารมณ์ไม่ปกตินักทันทีที่เห็นหญิงสาวนอนทอดกายอยู่กลางเตียงนอนของตน คีแรนเดินกระแทกเท้าเข้าไปยืนข้างเตียง ดวงตาวับวาวจ้องมองคนที่หลับลึกอยู่บนเตียงอย่างเอาเรื่อง แต่เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของหญิงสาวถนัด ความทรงจำเลือนรางกลับกระจ่างขึ้นทันทีภาพเด็กสาวชาวเอเชียผุดพรายขึ้นกลางหัวใจ ดวงตาอ่อนโยนทอดมองใบหน้าหมดจดของเธอด้วยความรู้สึกเสียดาย เขานั่งลงบนเตียง เอื้อมมือไล้ต้นแขนกลมกลึง “ดิโอ...แม่มดน้อยของฉัน” เขาสบถกับตัวเองเมื่อเห็นหน้าเธอถนัดถนี่ “เธอช่างสวยและงดงามไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่นิดเดียวแม่สาวน้อย...” เส้นผมยาวสยายสีดำขลับล้อมกรอบใบหน้ารูปไข่ของเธอทำให้อารมณ์กรุ่นโกรธของเขาแผ่วบางและจางหายไปหมดสิ้นในที่สุด คี
اقرأ المزيد
Ep.10 พิษอารมณ์
เมื่อพินอินครางประท้วง พยายามจะเบี่ยงหน้าหนี เขาก็ชอนไช ปลายลิ้นเข้าไปควานหาความหวานข้างใน ลิ้นสากตวัดเกี่ยวพัลวัลพัลเกอย่างดุเดือด ฝ่ามือหยาบคลึงเคล้นแสดงกรรมสิทธิ์ครอบครองนวลเนื้อหยุ่นไว้ในอุ้งมือ นิ้วยาวตวัดเกลี่ยปลายถัน เคลื่อนย้ายลงต่ำสู่จุดหมายที่ปรารถนา ฝ่ามือร้อนจับหมับที่ต้นขาเสลา ขยับแยกขาทั้งสองข้างของเธอจากกันด้วยเข่าและต้นขา แทรกเร้นปลายนิ้วเข้าสู่จุดหมายอย่างเชี่ยวชาญราวนักผจญภัยผู้ชำนาญเส้นทาง เลือดสาวระอุพล่านเพราะน้ำมือจอมเผด็จการ พินอินหยัดกาย แอ่นตัวเข้าหาแผ่นอกกำยำ เป็นการบรรเทาความซ่านสยิวเสียวเสียดที่ก่อให้เกิดความทรมานหวานหวาม หงายศีรษะไปด้านหลัง เปล่งเสียงครวญประท้วงแหบพร่า ฝ่ามือคู่เล็กจิกทึ้งไหล่กว้าง ฝังเล็บแหลมลงบนเนื้อแน่นต่อต้านกระแสอารมณ์ที่ถูกเขาป่วนปั่น “คาร์ล...ได้โปรดหยุด อย่าทำร้ายพินเลยนะคะ”พินอินอ้อนวอนเสียงกระเส่า พยายามควบคุมอารมณ์ที่พร้อมจะเตลิดไปกับสัมผัสเร่าร้อน จิตใต้สำนึกโหมเตือนให้เธอปฏิเสธ สวนทางกับร่างกายที่ถวิลหาสัมผัสที่เขาเฝ้าปรนเปรอ..หนุ่มร้อนรักกำลังเมามันอยู่กับการฟอนเฟ้นร่างงาม ใบหน้าคมเลื่อนลงต่ำฝังแนบ
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status