หายนะ Novels & Stories

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

//ช่างเถิด พระองค์จะระแวดระวังก็ทำไป มิใช่เรื่องผิดแปลกอันใด// จินฉานว่า ดวงตาคู่งามหม่นแสงลง ยามนึกถึงโลหิตที่เจิ่งนองพื้น ซากศพเกลื่อนกลาด และเปลวเพลิงจากสงครามที่เผาไหม้ลามเลียอาคารบ้านเรือนและเหล่าปวงประชาที่นางรัก ในอกพลันรู้สึกเหมือนถูกมือมารบีบขยุ้มจนเจ็บร ้าวระคนเจ็บแค้น //...สันดานวัวสันหลังหวะ แว้งกัดทำร้ายคนมามาก ไฉนเลยจะไม่กลัวถูกคนล้างแค้น...//

ทุกสิ่งทุกอย่างเข้าสู่ความว่างเปล่า หายนะเริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ เมื่อปราศจากสลักแกนโลก แรงดึงดูดที่เคยยึดเหนี่ยวผืนแผ่นดิน ท้องสมุทร และอาคารบ้านเรือน เริ่มเสื่อมสภาพและแปรปรวนอย่างรุนแรง นครลอยฟ้าไฮลันเดอร์ที่กำลังลุกเป็นไฟจากการจลาจล เริ่มสั่นสะเทือนและปริ แตกออกเป็นชิ้นๆ แผ่นหินอ่อนขนาดยักษ์ ถนนหนทาง และซากวิหาร เริ่มหลุดลอยขึ้นสู่อากาศธาตุประดุจไร้ซึ่งน้ำหนัก

เปรี๊ยะ! คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาลระเบิดออกประดุจคลื่นน้ำสะท้อนกลับ ทำให้หุ่นยนต์ Android Hanumans เกือบร้อยตัวที่อยู่ในรัศมีเกิดอาการ 'Stun' ระบบประมวลผลเกิดอาการค้างชั่วขณะ (System Hang) พวกมันนิ่งงันกลางอากาศและร่วงหล่นลงมาประดุจใบไม้ร่วง

เขาร้องแล้วสะดุ้งเพราะโดนหยิกเข้าให้ “ลามก” “นาบมีความหมายเยอะแยะไป ไม่ใช่แปลว่าร่วมรักอย่างเดียว” เขาเฉไฉยิ้มกว้างให้เธอ

่น้อย แต่แรงกระแทกย่อมไม่น้อยตาม จังหวะถลาตกเรื่องบังเอิญที่ดีกับจางหยุนดันเกิดขึ้น เมื่อหัวเข่าของเขากระแทกเข้ากับเป้าของอีกฝ่ายพอดิบพอดี จางหยุนที่กระเสือกกระสนขึ้นจากพื้นได้สำเร็จ ถึงพบว่าหยางเล่อหานกำลังกุมแท่งเนื้อที่หดเหี่ยว ใบหน้าขาวซีดสลับเขียวคล้ำร้องโอดโอยอย่า งน่าสมเพช

ดวงดาวหมดสิ้นคำพูด เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มหัวใจ “คนเราผิดแล้วยอมรับผิดก็จะได้รับการให้อภัย ถ้าผิดแล้วยังผิดอีก จะไม่ได้รับการให้อภัยตลอดชีวิต” ปาหนันยิ้มให้ผู้เป็นป้า แม้อีกฝ่ายจะสั่งฆ่ามารดาและบิดา แต่เธอก็อโหสิกรรมให้ เพราะคนที่ทำผิดย่อมได้รับโทษ

เมสันจ้องหน้าโลเลน “สี่อะไรวะ” “สี่นิ้วบนแก้มของนาย” โลเลนหัวเราะร่า “อ๋อ! ฉันเดินสะดุดล้มไม่มีอะไรหรอก” “รอยตบชัด สะดุดที่ไหนจะเป็นแบบนี้”

อาณัติถามเสียงหยัน เขามองไม่พลาดหรอก หล่อนอยู่ในสภาพฝืดเคืองจริงๆ “เดือนละสองหมื่นค่ะ” “งั้นก็สามปีกว่าจะใช้หนี้ของพี่หมด...ไม่มีดอกเบี้ยด้วย”

“แป๊บเดียวเท่านั้นทูนหัว แป๊บเดียวเท่านั้น ผมจะทำให้คุณไม่เจ็บ” เสียงหวานครางกระเส่าร้องบอกว่าเจ็บ ทว่าเจ้าป่าอย่างเขากลับรู้ว่าต้องทะยานไปข้างหน้าอย่าได้หยุด เพราะการเคลื่อนไหวจะทำให้เธอลดทอนความเจ็บลง และความเจ็บในคราแรกจะเปลี่ยนเป็นความสุขที่คาลิโอน่ากำลังจะได้สัมผัสอีก� �ลกหนึ่งที่ไม่เคยพบเห็น