หายนะ Novels & Stories

เซย์กดปลายลิ้นเข้ากับมุมปาก สายตาคมดุตวัดไปมอที่คิมหันต์ทันที “ไม่ใช่ อีกคน คนนั้นเป็นแฟนเก่าของผู้หญิงคนนี้” “แฟนเก่า? ไอ้ลีโอก็เพิ่งโดนไม่นานไหมวะ” “ก็นั่นน่ะสิ คนนี้ชื่อลิเดียร์ เห็นลีโอบอกรุ่นเดียวกับพวกเรา เขาโดนแฟนเก่าแบล็คเมล์ ผู้หญิงอยากเลิกแต่ผู้ชายไม ่เลิก ขอให้ไอ้ลีโอช่วยมั้ง เพื่อนมึงมันก็ช่วยนะ ไม่รู้ว่าอะไรกันต่อไหม ก็เคยบอกด้วยว่าจะไม่ยุ่งเพราะไม่ได้สนใจขนาดนั้น”

หญิงสาวส่ายหน้า นายแพทย์วัยสามสิบเจ็ดย่นจมูก “ใจแข็งจัง แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่เป็นคนมีความอดทนและถือคติที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน นับประสาอะไรกับหัวใจดวงน้อยๆ ของพราว” “ไม่ใช่เสมอไปหรอกค่ะ บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินรำคาญ หินก็อาจจะเดินหนีก็ได้” “หินใจร้ายอ้ะ แล้ววันน ี้ลูกอยู่กับใคร อยู่กับคนที่ชื่อนางใช่ไหม”

//ช่างเถิด พระองค์จะระแวดระวังก็ทำไป มิใช่เรื่องผิดแปลกอันใด// จินฉานว่า ดวงตาคู่งามหม่นแสงลง ยามนึกถึงโลหิตที่เจิ่งนองพื้น ซากศพเกลื่อนกลาด และเปลวเพลิงจากสงครามที่เผาไหม้ลามเลียอาคารบ้านเรือนและเหล่าปวงประชาที่นางรัก ในอกพลันรู้สึกเหมือนถูกมือมารบีบขยุ้มจนเจ็บร ้าวระคนเจ็บแค้น //...สันดานวัวสันหลังหวะ แว้งกัดทำร้ายคนมามาก ไฉนเลยจะไม่กลัวถูกคนล้างแค้น...//

เปรี๊ยะ! คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ามหาศาลระเบิดออกประดุจคลื่นน้ำสะท้อนกลับ ทำให้หุ่นยนต์ Android Hanumans เกือบร้อยตัวที่อยู่ในรัศมีเกิดอาการ 'Stun' ระบบประมวลผลเกิดอาการค้างชั่วขณะ (System Hang) พวกมันนิ่งงันกลางอากาศและร่วงหล่นลงมาประดุจใบไม้ร่วง

เขาร้องแล้วสะดุ้งเพราะโดนหยิกเข้าให้ “ลามก” “นาบมีความหมายเยอะแยะไป ไม่ใช่แปลว่าร่วมรักอย่างเดียว” เขาเฉไฉยิ้มกว้างให้เธอ

่น้อย แต่แรงกระแทกย่อมไม่น้อยตาม จังหวะถลาตกเรื่องบังเอิญที่ดีกับจางหยุนดันเกิดขึ้น เมื่อหัวเข่าของเขากระแทกเข้ากับเป้าของอีกฝ่ายพอดิบพอดี จางหยุนที่กระเสือกกระสนขึ้นจากพื้นได้สำเร็จ ถึงพบว่าหยางเล่อหานกำลังกุมแท่งเนื้อที่หดเหี่ยว ใบหน้าขาวซีดสลับเขียวคล้ำร้องโอดโอยอย่า งน่าสมเพช

ดวงดาวหมดสิ้นคำพูด เธอรู้สึกผิดขึ้นมาเต็มหัวใจ “คนเราผิดแล้วยอมรับผิดก็จะได้รับการให้อภัย ถ้าผิดแล้วยังผิดอีก จะไม่ได้รับการให้อภัยตลอดชีวิต” ปาหนันยิ้มให้ผู้เป็นป้า แม้อีกฝ่ายจะสั่งฆ่ามารดาและบิดา แต่เธอก็อโหสิกรรมให้ เพราะคนที่ทำผิดย่อมได้รับโทษ

เมสันจ้องหน้าโลเลน “สี่อะไรวะ” “สี่นิ้วบนแก้มของนาย” โลเลนหัวเราะร่า “อ๋อ! ฉันเดินสะดุดล้มไม่มีอะไรหรอก” “รอยตบชัด สะดุดที่ไหนจะเป็นแบบนี้”

อาณัติถามเสียงหยัน เขามองไม่พลาดหรอก หล่อนอยู่ในสภาพฝืดเคืองจริงๆ “เดือนละสองหมื่นค่ะ” “งั้นก็สามปีกว่าจะใช้หนี้ของพี่หมด...ไม่มีดอกเบี้ยด้วย”

“แป๊บเดียวเท่านั้นทูนหัว แป๊บเดียวเท่านั้น ผมจะทำให้คุณไม่เจ็บ” เสียงหวานครางกระเส่าร้องบอกว่าเจ็บ ทว่าเจ้าป่าอย่างเขากลับรู้ว่าต้องทะยานไปข้างหน้าอย่าได้หยุด เพราะการเคลื่อนไหวจะทำให้เธอลดทอนความเจ็บลง และความเจ็บในคราแรกจะเปลี่ยนเป็นความสุขที่คาลิโอน่ากำลังจะได้สัมผัสอีก� �ลกหนึ่งที่ไม่เคยพบเห็น