หายนะ Novels & Stories

เสียงครางขาดเป็นช่วง ๆ เมื่อเขาใช้ฟันอันแหลมคมฟัดเนินอกของเธอจนเกิดรอยเขี้ยว ช่วงล่างถูกโขย่มลึก ๆ หนัก ๆ เจ็บและจุกราวกับภายในกำลังฉีกออกจากกันเป็นชิ้น ๆ "เจ็บหรือเสียวคะ?" คำลงท้ายคะขาทำอารมณ์คนฟังหลอมละลายลงทันที แต่ถึงปากเขาจะพร่ำคำหวานแต่การกระทำนั้นสว นทาง นิคคาเดลโหมกระหน่ำแรงเข้ามาไม่ยับยั้ง ดุเดือดรุนแรงสมกับเป็นเขา

“ภัยพิบัติศักดิ์สิทธิ์!” “นี่คือภัยพิบัติศักดิ์สิทธิ์! เป็นภัยพิบัติที่ระดับทำลายล้างสูงที่สุด!” “แต่มันเกิดขึ้นแค่ไม่กี่วินาทีก็หายไปแล้ว!”

หล่อนเหมือนถูกดีดขึ้นสู่ที่สูง ก่อนจะทิ้งดิ่งลงเหว จากนั้นก็ถูกสะบัดไปมา จนร่างกายหล่อนหมุนคว้าง ก่อเกิดแรงอัดอั้นมหาศาลจนหล่อนทนไม่ไหว และทุกอย่างก็ระเบิด ตูม! “กรี๊ดดดดด...” ขวัญยิหวากรีดร้องสุดเสียง ร่างกายสั่นกระตุกถี่ๆ รุนแรง ที่จุดนั้นร้อนวูบพร้อมทั้งบีบรัดตัว เองเร็วรี่ ทว่าลิ้นร้อนที่จ้วงแทงอย่างต่อเนื่องทำให้หล่อนได้แต่ดิ้นพล่าน เปล่งเสียงครวญครางไม่หยุด

นางพูดเบา ๆ แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น ในใจของม่านหลินเต็มไปด้วยความคั่งแค้นและความตั้งใจที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายหลงเหยียน แม้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิตในก็ตาม นางไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีกต่อไป

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม! การปะทะกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งแดนทมิฬใต้เงา! ป้อมปราการทมิฬทั้งหลังสั่นสะเทือนประดุจเกิดแผ่นดินไหวขั้นรุนแรง ยอดหอคอยศิลาแตกร้าวและ ถล่มลงมา!

วันหนึ่งหนิงกวานไปขายสมุนไพร ขากลับฝนกลับตกลงมาอย่างแรง เขาจึงขอขึ้นเกวียนกลับหมู่บ้านทั้งที่ปกติเขาจะเดินเอา ด้วยถนนหนทางที่ไม่ดี ทำให้เกวียนเสียหลักคว่ำไปทับหนิงกวานที่กระโดดลงไม่ทัน ส่วนคนอื่นที่ขึ้นเกวียนมาด้วยก็บาดเจ็บมากน้อยต่างกันไป เพียงแต่หนิงกวานเจ็บหนักที่ สุดเพราะเขาช่วยเด็กเอาไว้ไม่ให้ถูกเกวียนทับเหมือนเขา

เขารู้ได้อย่างไรกัน? เฉินเถาฮวาตกใจแต่รีบตั้งสติ ทว่าชายผู้มีสมญานามว่าสายฟ้าฟาดเร็วกว่า กระทุ้งด้ามดาบเข้าที่ท้ายทอยของนางอย่างแรง จนร่วงตกจากหลังม้าลงไปกองที่พื้น นางเอาข้างลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนจุกหายใจไม่ออก ศีรษะหมุนคว้างด้วยความเจ็บปวด หน้ากากตาเฒ่าแสนอัปลักษณ ์หลุดกระเด็น

มินตรากระซิบ " นั่นสิแกนึกๆ แล้วก็สงสารคนโดนหวายเนอะการลงโทษมีตั้งเยอะ....ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วว่ะ" ชลินทราเริ่มรู้สึกสงสาร

​ไม่ได้นะไอ้ภาค ​บอกตัวเองแล้วคว้าเอาผ้าห่มมาคลี่ เจ้ากรรมชายผ้าห่มดันพันขาทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุไม่เจตนา ล้มทับลงบนร่างนุ่มนิ่มขาวผ่องนั้นพอดี ​“อุ๊ย เจ็บนะ” หล่อนบ่น แล้วลืมตาขึ้นมา สบสายตาเข้ากับภาคพลพอดี ตามองตานิ่งแบบนั้นก่อนที่ภาคพลจะบังคับตัวเองให้มองแค่หน้า สวยๆ นั่น ไม่ให้วอกแวกลงต่ำไปยังเต้าขาวสล้างที่แต้มยอดด้วยปลายทับทิมน่าลิ้มชิมเหลือเกิน

อ๊อก อ๊อก อ๊อก อ๊อก ฉันสู้ตาย สู้กับความใหญ่ยาวเต็มปาก แต่ไม่ยอมแพ้ พงกหัวเข้าออกรัวๆจนแท่งร้อนตั้งตระหง่าน ย้ายจากเอ็นใหญ่ลากลิ้นลงมาที่ลูกกลมๆ ทั้งดูดอมทั้งชอนไช้แล้วขึ้นไปกลืนกินแท่งไอติมร้อนอีกครั้ง