หายนะ Mga Nobela at Kwento

ทันทีที่คำพูดนี้จบลง กลุ่มเมฆรูปเห็ดขนาดใหญ่ลอยตัวขึ้นปกคลุมทั่วทั้งฟ้า! พลังทำลายล้างของมันเทียบเท่ากับการทดลองระเบิดนิวเคลียร์! ทั่วทั้งเมืองชางไห่กำลังเผชิญหน้ากับแรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงที่เหมือนแผ่นดินไหวระดับสิบภายในสองวินาที!

หล่อนเหมือนถูกดีดขึ้นสู่ที่สูง ก่อนจะทิ้งดิ่งลงเหว จากนั้นก็ถูกสะบัดไปมา จนร่างกายหล่อนหมุนคว้าง ก่อเกิดแรงอัดอั้นมหาศาลจนหล่อนทนไม่ไหว และทุกอย่างก็ระเบิด ตูม! “กรี๊ดดดดด...” ขวัญยิหวากรีดร้องสุดเสียง ร่างกายสั่นกระตุกถี่ๆ รุนแรง ที่จุดนั้นร้อนวูบพร้อมทั้งบีบรัดตัว เองเร็วรี่ ทว่าลิ้นร้อนที่จ้วงแทงอย่างต่อเนื่องทำให้หล่อนได้แต่ดิ้นพล่าน เปล่งเสียงครวญครางไม่หยุด

นางพูดเบา ๆ แต่เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความมุ่งมั่น ในใจของม่านหลินเต็มไปด้วยความคั่งแค้นและความตั้งใจที่จะทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายหลงเหยียน แม้ว่าจะต้องเสี่ยงชีวิตในก็ตาม นางไม่สามารถหันหลังกลับไปได้อีกต่อไป

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม! การปะทะกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งแดนทมิฬใต้เงา! ป้อมปราการทมิฬทั้งหลังสั่นสะเทือนประดุจเกิดแผ่นดินไหวขั้นรุนแรง ยอดหอคอยศิลาแตกร้าวและ ถล่มลงมา!

วันหนึ่งหนิงกวานไปขายสมุนไพร ขากลับฝนกลับตกลงมาอย่างแรง เขาจึงขอขึ้นเกวียนกลับหมู่บ้านทั้งที่ปกติเขาจะเดินเอา ด้วยถนนหนทางที่ไม่ดี ทำให้เกวียนเสียหลักคว่ำไปทับหนิงกวานที่กระโดดลงไม่ทัน ส่วนคนอื่นที่ขึ้นเกวียนมาด้วยก็บาดเจ็บมากน้อยต่างกันไป เพียงแต่หนิงกวานเจ็บหนักที่ สุดเพราะเขาช่วยเด็กเอาไว้ไม่ให้ถูกเกวียนทับเหมือนเขา

เขารู้ได้อย่างไรกัน? เฉินเถาฮวาตกใจแต่รีบตั้งสติ ทว่าชายผู้มีสมญานามว่าสายฟ้าฟาดเร็วกว่า กระทุ้งด้ามดาบเข้าที่ท้ายทอยของนางอย่างแรง จนร่วงตกจากหลังม้าลงไปกองที่พื้น นางเอาข้างลงกระแทกพื้นอย่างแรงจนจุกหายใจไม่ออก ศีรษะหมุนคว้างด้วยความเจ็บปวด หน้ากากตาเฒ่าแสนอัปลักษณ ์หลุดกระเด็น

มินตรากระซิบ " นั่นสิแกนึกๆ แล้วก็สงสารคนโดนหวายเนอะการลงโทษมีตั้งเยอะ....ฉันชักจะทนไม่ไหวแล้วว่ะ" ชลินทราเริ่มรู้สึกสงสาร

สายตาคมเป็นประกายลินินมองนิ่งแววตาวูบไหว ภาคินก้มดูขาเรียวที่มีสะเก็ดรอยแผล แล้วย่อตัวลงไปดูแผลชัด ๆ “ให้อภัยผมได้ไหม”เสียงทุ่มพูดเรียบนิ่ง “ฉันโดนทำร้ายจิตใจตั้งแต่เมื่อวานคุณจะมาง้อภายในห้านาทีมันไม่ง่ายไปหน่อยเหรอคะ”ลินินหน้าตึงยังน้อยใจที่เขาทำรุนแรง

วาดดาวร้องครางออกมาพลางจับแขนของสิงหาไว้ สิงหาเล้าโลมโลมเลียวาดดาวเพื่อให้เธอปลดปล่อยน้ำรักออกมาและรู้สึกเจ็บให้น้อยที่สุดก่อนที่เขาจะเอ่ยถามเธออีกครั้ง “ยังเจ็บอยู่ไหม อือ” สิงหาผละออกมามองหน้าวาดดาวพลางเอ่ยถามออกไปในขณะที่เขาก็รู้สึกแน่นและปวดหนึบที่แก่ นกายของเขาเช่นกัน

​ไม่ได้นะไอ้ภาค ​บอกตัวเองแล้วคว้าเอาผ้าห่มมาคลี่ เจ้ากรรมชายผ้าห่มดันพันขาทำให้เขาเกิดอุบัติเหตุไม่เจตนา ล้มทับลงบนร่างนุ่มนิ่มขาวผ่องนั้นพอดี ​“อุ๊ย เจ็บนะ” หล่อนบ่น แล้วลืมตาขึ้นมา สบสายตาเข้ากับภาคพลพอดี ตามองตานิ่งแบบนั้นก่อนที่ภาคพลจะบังคับตัวเองให้มองแค่หน้า สวยๆ นั่น ไม่ให้วอกแวกลงต่ำไปยังเต้าขาวสล้างที่แต้มยอดด้วยปลายทับทิมน่าลิ้มชิมเหลือเกิน