หายนะ Novels & Stories

ฉันพยักหน้า “ถ้ามันเป็นอดีต อย่าคิดว่าตอนนี้เราพลาดสิ แค่เคยพลาดก็แค่เคย ตอนนี้มันปัจจุบันแล้ว สิ่งพลาด ๆ ที่ผ่านมา ก็แก้ไขมัน ให้มันเป็นบทเรียน ให้มันเป็นบททดสอบ ทดสอบให้เราแกร่งขึ้น แกร่งจนเราจะไม่มีวันพลาดอีกในอนาคต” “หวานง่าย ง่ายเองหวานไม่น่าเลย” “คราวหลังก็ยากซะสิ บางทีคนเราง่ายยากก็ไม่เกี่ยวกันหรอก ไม่ผิดด้วย คนเรามีความรู้สึกไม่เหมือนกัน ไวต่อความรู้สึกไม่เหมือนกัน เช่นคนหัวเราะง่าย คนตกใจง่าย คนร้องไห้ง่าย แต่บางคนไม่เป็นแบบนั้น มันไม่ผิดนะ มันก็

บาสเตียนค่อยๆ กดปลายหัวเห็ดเข้าไปภายในร่องสวาทคับแคบ “อืออออ ....” “ซี้ดดดด..... “ “เฮียเอาเข้าไปละนะ” “กรี๊ดดดดดดด ฮะ. เฮีย เค้ก เจ็บ” บาสเตียนจับท่อนเอ็นกดเข้าร่องสวาททีเดียวมิดลำก่อนจะแช่ลำเอ็นไว้อย่างนั้น ร่างกำยำทาบทับร่างบางกอดปลอบประโลม น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลนองแก้ มใส

หายนะที่แท้จริงก็บังเกิด ด้วยความดีใจที่จองโต๊ะได้ หรืออาจจะสะดุดอากาศธาตุ ต้าก้าวพลาดไปหนึ่งก้าว... ภาพทุกอย่างกลายเป็นสโลว์โมชันในสายตาของกวิน

จวนแม่ทัพกู้กำลังจะเผชิญหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต และในความมืดอันหนาวเหน็บนั้น เสียงหัวเราะของฮูหยินเฒ่ากู้ยังคงดังลอดออกมาจากเรือนใหญ่ โดยไม่รู้เลยว่า พวกนางได้ปลุกอสูรร้ายที่ไม่ควรปลุกขึ้นมาแล้ว ‘คนที่คิดหลอกลวงข้า จะไม่มีใครได้ตายดีสักคนเดียว’

แฟรงค์รวบสวมกอดซินดี้เอาไว้แน่น "ฉันไม่มีวันให้อภัย คนที่หักหลังฉันไปนอนมั่วกับผู้หญิงคนอื่นหรอกนะ"ซินดี้เอ่ยพลางน้ำตาคลอเบ้า "ฉันสัญญาฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีก เชื่อใจฉันอีกครั้งนะ"

นี้โดนรถชนตายจะว่าไง”เสียงตะโกนดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ชายหนุ่มร่างสูงในชุดกางเกงสแล็คเสื้อเชิ้ตสีขาวก้าวลงจากรถเก๋งด้านคนขับอย่างหัวเสีย ทว่าเมื่อร่างบางระหงที่เกือบถูกชนเมื่อครู่หันมาทำให้ชายหนุ่มผงะงันไปชั่วครู่ ใบหน้างดงามแต่ซูบซีดราวกระดาษ ดวงตาคู่นั้นมีน้ำรื้นและ ดูหม่นหมองยิ่ง

com =====

ลีวายหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้ม "ครับนาย!" ว่าจบเหล่าบอดี้การ์ดก็รีบวิ่งแยกย้ายกันออกไปอย่างรวดเร็ว "ฮึก~ ฮืออ~ ช่วยลูกฉันด้วยนะคะ ฉันขอร้อง ฮืออ~ " เขมิกาเอ่ยทั้งน้ำตาเธอผิดเองที่ละเลยลูก แค่ไม่กี่นาทีก็อาจจะพลาดไปตลอดชีวิต ความผิดของเธอเอง เธอคิดอย่างเจ็บปวดน้ำตาไ หลอาบแก้มไม่ขาดสาย

มิสเตอร์หยางกรีดร้องปานจะขาดใจ เมื่อเอกยัดปืนพกเก็บเสียบรุกล้ำเข้าไปในช่องทางด้านหลังจนมิดลำกล้อง เลือดสดๆ ไหลนองท่วมหว่างขา ความเจ็บปวดที่แสนอัปยศทำให้มันดิ้นพล่าน ปิ๊ว! ปิ๊ว! เอกลั่นไกสังหารผ่านทวารหนัก กระสุนทะลวงเครื่องในจนพังพินาศแล้วพุ่งทะลุออกทางส่วนหัว มิสเต อร์หยางตายคาที่ในสภาพที่ทุเรศและน่าสมเพชที่สุดเท่าที่โลกใต้ดินเคยบันทึกไว้

เขาต่อรอง “ฉันจะไม่ตกลงเรื่องอะไรทั้งนั้น ตราบใดที่ราตรียังอยู่ในระยะสายตา ต่อให้วันพรุ่งนี้คุณกับฉันแต่งงานกัน มันก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ถ้าราตรียังอยู่ ไม่ใช่แค่ความสุขใจที่คุณจะหามันไม่ได้ แม้แต่ความสงบคุณก็จะไม่มีวันได้เจอ เธอจะบ่อนทำลายเรา ปลุกปั่นให้เราวุ่นวาย เ ธอคือ...หายนะ!”